Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009



Σημερα ξυπνησα με πονοκεφαλο..παραξενο πρωινο..δπρεπει να καθομουνα στην ακρη του κρεββατιου κανα μισαωρο..και ξαφνικα, να την ξανα μετα απο χρονια..η ιδια εικονα..

Μου ξυπνησε παραξενα συναισθηματα..λες κι ξαναζουσα εκεινη τη μερα, πανε 3-4 χρονια.. μαζι σου στο αυτοκινητο..θυμασαι..; Ημουνα ακομη στρατιωτης τοτε..εσυ σπουδαζες, ελειπες τον περισσοτερο καιρο..κι ηταν τοτε που ειχαμε και καλα χωρισει..εσυ προχωρησες, εγω εκανα τις μαλακιες της ζωης μου μπας και κανω βηματα μακρια σου..ακομη κι εκεινη τη φορα, εσυ εκανες αυτο που εκανες παντα..εφυγες και επεστρεψες..εκανες οτι εκανες και μετα ξαναγυρισες..κι εγω σαν τρελλος ακομη σ΄αγαπούσα, σαν τυφλός ακομη έτρεχα στο μονοπάτια που εγκατελειπες καθε φορά..απο μικρος μου άρεσε να τριγυρνάω σε χαλασματα..να τα φτιαχνω στο μυαλο μου, να τα κανω καινουργια, ομορφα, ιδανικα..αλλα ηταν πάντα στο μυαλο μου..Εκείνο το βραδυ ειχαμε φυγει απο φιλους.. να σε παω σπιτι σου μιας και δεν ειχες το αυτοκινητο σου..και δεν αντεχα ξερεις..δεν μπορουσα ουτε στιγμη να σ'εχω διπλα μου..τα ματια σου, η μυρωδια σου, τα χειλη σου..εκανα βολτες στους δρομους της πολης..και δεν ειχαμε ανταλλαξει ουτε μια λεξη..

Σταματησα το αυτοκινητο μπροστα απο ενα φαρμακειο..πρεπει να 'τανε 3 το πρωι. Ενιωθα το κεφαλι μου ετοιμο να σπασει..η καρδια μου χτυπουσε μ'ενα τρελλο ρυθμο..επρεπε κατι να σου πω, να εξηγησω, να δειξω..Γυρισα το κεφαλι και κοιταζα εξω απ'το παραθυρο..ητανε απ΄τις λιγες στιγμες που μιλησαμε με τη σιωπη. Ενιωθα πως δεν επρεπε να εισαι εκει μαζι μου στο αυτοκινητο, αυτα που περνουσαν απ'το μυαλο μου θα σου διναν μονο εσενα ευχαριστηση...

δυστυχως, το τελευταιο πραγμα που θυμαμαι ειναι την εικονα σου να κλεινεις την πορτα..ουτε καν καληνυχτα..ετσι κι αλλιως, ο,τι ειχαμε να πουμε το ειπαμε αλλιως...


....


ετσι αρχιζουμε κι ετσι τελιωνουμε παντα..και ισως αυτο να μ'αρέσει περισσοτερο σε σενα.. που κραταμε πάντα αυτο που δεν εγινε δικό μας..

κανει κρυο σημερα, μα ειναι το κρυο το γλυκο..που σου χαιδευει τα μαγουλα, σε ανατριχιαζει..σε σκεφτομαι..

θυμασαι εκείνη τη μέρα που πηγαμε στο σπιτι στο βουνο... μας αγκαλιασε το τελευταιο απογευμα του καλοκαιριου, τότε ηταν.. Κι εκανε ψυχρα..κι οσο ανεβαιναμε τοσο σ'εβλεπα να μαζευεσαι στο καθισμα..με γλυκοκοιταζες και το βλεμμα σου δεν μπόρεσα ποτέ να το βγάλω απ'το μυαλό μου..

....

άναψα το τζακι..πηραμε δυο μαξιλάρια και καθήσαμε μπροστα στη φωτιά...να σε ζεστάνει εσένα μόνο, εμένα δεν μ'ένοιαζε..και τα κοιταζες, τα ξανακοιταζες..

-"Διαβασε τα.."
-"Δεν θελω...φοβαμαι..."
-"Απο ποτε;"
-"Απο τοτε που σταματησα να σε κοιταω στα ματια..."

αυτο ειπες..απο τότε που κρατουσαμε σφιχτα στα χερια τα ομορφοτερα χρονια της ζωης μας και τα σκιζαμε..τα καναμε κομματια...

και διαβαζες με προσοχη..κι εβλεπα τις κορες των ματιών σου να διαστελλονται..να γινονται ενα με το σκοταδι και τη φωτια στο τζακι..κι ενιωθα πως βουλιαζα μέσα τους..πως χανόμουνα...

κυλησα καρδιά μου..κι επεσα σ'ενα κόσμο διαφορετικό..τόσο αλλιωτικο, τον δικό σου κόσμο..και ηξερα εκείνη τη στιγμή όπως ξερω και τώρα, πως ποτέ δεν με είδες όπως μ'έβλεπαν οι άλλοι. Εσυ ήσουνα αυτη που ήξερε, που ένιωθε, που γευότανε τις σκέψεις μου..και κάπως ετσι θα εβρισκα συντροφια σε όμορφα και μπορουσα να κανω βηματα σωστα..μα καπου το χασαμε..δεν ξερω που..κάπου χασαμε τον χτυπο, τον ταυτοχρονο παλμο μας..

δεν ηξερα τι ηθελα περισσοτερο..να μιλησεις ή απλα να σηκωθουμε να φυγουμε..

-"Τι να κανω..; τι θες να κανω..; "
-"Τιποτα να μην κανεις..απλα κρατα τα..και κρυψε τα στην καρδια σου οπως μ'έκρυψες εμένα..."

Δεν ξερω τον λόγο που το μυαλό μου ταξιδεψε τόσο μακρια..ξερω μόνο πως αρχισα επιτέλους να νιώθω ήρεμος..

Καλες Γιορτες ...

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Me and Mss C.



....ενα ακομη λιθαρακι στα τοσα που μαζευω εδω και καιρο..Ξερεις, ψες οταν καθοσουνα εδω δεν ειχα καταλαβει πως εφευγες..περιμενα πως θα ξυπνησω το πρωι και θα σε βρω διπλα μου..να με κοιτας, να σε ρωτήσω ''Τι;'' παλευοντας ν΄ανοιξω τα μάτια μου κι εσύ να μου χαμογελάσεις και να μου πεις ''Τίποτα..''..

Στο 'πα οτι με τρελλαινεις οταν το κανεις αυτο..; Κι υστερα να χω το σκυλι στα μουτρα να με γλυφει..και να χω τον καφε μου ετοιμο στο τραπέζι, και να με τραβας απ'τα χέρια μπας και σου κάνω τη χάρη να σηκωθώ..

Θυμασαι τι λέγαμε καθε φορά που περνουσαμε εξω απ'τα τρένα..; Πως οταν τα κοιταμε θελουμε να μπουμε σ'ενα και να φύγουμε....αυτή τη φορά..σου κανα τη χαρη και σ'αφησα να το κάνεις εσυ...

..σταθηκαμε και τα κοιτάζαμε για ώρα..''Να! αυτό θέλω..!'' μου πες χαμογελώντας ..

και διαλεξες το πιο όμορφο..το πιο ταξιδιάρικο απ'όλα..και σ'αγκάλιασα, σε φίλησα, σου πα να προσέχεις...δεν ηξερα..δεν καταλαβα..πάντα το βρισκα ενα παιχνίδι..ενα παιχνιδι που μας εκανε να γελαμε, να μοιραζόμαστε σκεψεις..να ονειρευόμαστε...κι ακόμη δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ που επιτέλους έκανες το ταξίδι..και δεν ξερω γιατι εγω δεν το κάνα και δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτε...κι αν έρθει εκείνη η μέρα για μένα, δεν θα 'ναι το ίδιο που έκανες κι εσυ...

στις γιορτές λέω να φύγω για λίγο, εχω αναγκη να δώ πρόσωπα που δεν είναι εδω μαζί μου και μου λείπουν..μα όταν επιστρέψω, θα παω να κάτσω στη γέφυρα ξανά..και θα σε περιμένω...

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Ερωτηματικό




Μου λείπεις κι ας μην σε ξερω καλα..κι ας μην σ'έχω γνωρίσει ποτε..Ρίσκο; Ποτέ δεν έκανα πίσω κι ας βάραγε τις πόρτες το μυαλό μου. Δεν έμαθα να τις κλείνω. Ξέρω μόνο να τις κρατάω ανοιχτές. Και σε περίμενα εκείνη τη μερα κρατώντας κατι θαμποκίτρινα χρυσάνθεμα. Τα δικα μου δεν είναι χάρτινα ξέρεις..τα ψεύτικα δεν έχουν άρωμα, κι εκείνη τη μέρα τα σπίτι μου ήταν γεμάτο ευωδιές. Και μέχρι σήμερα άλλαξα σπίτια, βρήκα συντρόφιες, πούλησα αμάξια, αλλαξα πρόσωπο και ψυχή περιμένοντας εσένα..Και σαν σύννεφο που φέρνει βροχή κατέβηκες προχθές στην αυλή μου..

Παράξενο..εριξες δυο σταλες βροχή σαν να 'θελες κάτι να μου πεις...

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Παμε;



...
βαζω δυο στιχους στις τσεπες και την κανω..ετσι απλα γιατι το φανταστηκα χθες ξαπλωμενος στο κρεββατι..περναω μια γεφυρα, χτυπαω δυο κοκκινα φαναρια και εξαφανιζομαι καπου πιο κατω απ΄τον Αυγερινό..τρεχω γρηγορα, ασταματητα..ενα τετραγωνο, μια ευθεια και κατι μικρες τελιες..όλα οσα κρατησα για μενα τα τελευταια χρονια. Και δεν καταλαβε ποτε κανεις πως μου ητανε παντα αρκετα.Ριχνω τα διχτια μου και γατζωνομαι στο τελευταιο αστερι του γαλαξια..και χορευω..χορευω που ξυπνησα την καρδια μου, τραγουδαω που εκανα την μερα μου ξανα να μοιαζει με πυροτεχνημα..κι ας ξερω πως αυριο θα ειναι το ιδιο μονοτονο τραγουδι που βαρεθηκα να ακουω για να γεμιζω το ελευθερο μου τίποτα. Θα κατσω καιρο εδω, το αποφασισα..λεω να μεινω μερες, ισως και μηνες..μπορει και χρονια..!

...

δεν αγαπαμε γιατι πρεπει..αγαπαμε γιατι ετσι ειμαστε πλασμενοι να κανουμε..ετσι μαθαμε, ετσι ξερουμε, ετσι μας οδηγει το ενστικτο μας..και αυτους που αγαπαμε ξερουμε παντα να τους κατασπαραζουμε..γιατι ετσι πρεπει να κανουμε..μαθαινουμε να γινομαστε μικροι για να ξερουμε πως ειναι να΄μαστε μεγαλοι. Ξεχναμε πως ειναι ν'αγγίζουμε, για να μαθαινουμε πως ειναι να μας λειπουν μυρωδιες και εικονες και συναισθηματα..προσπαθουμε να γινομαστε ασημαντοι για να περιμενουμε τη μερα που θα μας κανει καποιος σημαντικους..

...

τη ζωη μου τη μετραω σε θερμοκρασιες..τις μερες μου τις μετράω με βηματα..τις εικονες μου τις κανω φακελους και τις κλειδωνω στα συρταρια..για να μην ξεχναω..


Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Κατι παλιό ..


Μερικές φορές νιώθω πως ο κόσμος δεν μ'ακολουθεί..ειτε αυτος δεν μ'ακολουθει, ειτε εγω δεν λεω να αλλαξω μυαλά. Και όσο εγω δεν αλλαζω μυαλά, τόσο οι γυρω μου τρελλαίνονται..Δεν ειναι μαγκια να ζεις στο καλουπι που σου φτιαχνουν, μαγκια ειναι αυτο το καλουπι να ειναι αυτο που θ'αφήσεις τ' όνομα σου χαραγμένο έστω κι αν δεν είναι δικό σου. Τέρμα τα ψεματα, είναι καιρός να αναλαβουμε ευθύνες και οποιος είναι να πληρώσει θα πληρώσει..Το κύκλο τον κλείνω εγώ, το πότε το λεω εγώ..Επιλογή μου ήταν να κάνω πως δεν καταλαβαίνω και επιλογή μου να μην μιλάω.

Τα ονειρα..Τα δικα μου ονειρα γεννιουνται σε ένα αλλο πλανητη, οχι εδω. Μετανιώνω που δεν παλεψα να τα κρατήσω. Κι όλο τα βάζω με τον εαυτό μου που για ακόμα μια φορά κράτησα την σταση του καλού. Και ηθελα να σου πω τόσα ξέρεις. Μα επαιξα με λαθος φυλλα. Εισαι κι εσύ απ'αυτους τους λιγους που φοβούνται τον καθρεφτη,σαν εμενα. Και σε πισμώνει όσο σκεφτεσαι πως έμαθα να βλέπω λίγο παραπέρα μέσα σου. Και σε σκοτώνει να ξέρεις πως επρεπε να το κανεις γιατι ετσι ''ήταν το σωστό'' για τους γύρω σου..μα όχι για σένα. Τώρα ζητάς έτοιμες κονσερβες μισοφαγωμένες για να περάσεις και το σήμερα με γεμάτη κοιλιά. Και καποτε μισούσες τους ανθρώπους που σε μείωναν, τωρα μειώνεις ο,τι καποτε σου δινε ζωή..

Και υστερα τι; Ο επόμενος; Και παρακάτω πως; Κρατα ο,τι σου δίνει ευτυχία και πάλεψε για ό,τι δεν θα καταφέρεις ποτέ να αποκτήσεις. Και μην φταις τους γύρω σου..Τα περισσοτερα παραθυρα τα κλεινει ο αερας στο περασμα του..Κι οταν θα περασει απ'το δικό σου σπιτι θα τα κλεισει κι αυτα..κι οταν πια θα κλεισουν, θα μπορεσεις επιτέλους να σκεφτεις..να δεις καθαρα όλα οσα καποτε σου εφερνα στο πιατο ετοιμα μα τα σπρωχνες κι επεφταν απ'το τραπεζι..

κοιτα να προσεχεις τον εαυτο σου οπως θα σε προσεχα εγω..και να ξερεις πως σε σκεφτομαι..και ξερω πως δεν εισαι καλα..κι οσο σε ποναει εσενα, με πονάει κι εμένα διπλα..

με μια ευχη τωρα που φτανω τα 22 να εχω μια ηρεμη χρονια οπως την ονειρευομαι να ειναι..

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Ας ερθει...

Κι ετσι θα τρεχουμε..και θα βρισκουμε σωσιβια στη θαλασσα..θα γατζωνομαστε και παρεα θ’αρμενιζουμε στα συννεφα..και θα βγαζω απ’τις τσεπες μου ζαραχη να σε ταιζω..κι υστερα θα κλαιμε..οπως καναμε παλια..θα σε κοιταζω, θα σου χαιδευω τα μαλλια, θα σε νανουριζω..και μετα θα φευγουμε παλι..και υποσχομαι να σ’αφήνω να μου λες πως ήταν η μερα σου. Θα γελαω με τις μερες που περνουσα χωρις εσενα..θα κοιταζω τα χερια σου που ιδρωνουν..θα τα φερνω στο προσωπο μου..θα τ’ακουμπαω στο μαγουλο..και θα κοιμαμαι..και καπως ετσι ολα θα ξεμπερδευονται..γιατι στο μυαλο μου ολα δεν εχουν τελειωμο, τίποτα δεν κανει παυση..και το λατρευω όσο λατρευω εσενα..γιατι ετσι νιωθω ελευθερος, ετσι εχω τα ματια μου ανοιχτα..Ανοιχτα να βλεπω τον κοσμο οπως γουσταρω. Γιατι ο,τι γουσταρω αρέσει και σε σενα..και δεν χρειαζεται ,ξερεις, να προσπαθω πολυ....εκεινο το βραδυ στις θαλασσες που ταξιδευαμε..στα χα πει ΟΛΑ..ολα σε μια λεξη..μια λεξη που θέλω να ψαξεις να βρεις .. Η δική μου ταινία εχει τελειωσει οπως τελειωνει τα κουτί με τα κριτσινια..και δεν εχω τίποτα στο σπιτι να ταισω το στομαχι μου..θα παω αυριο σουπερμαρκετ να ψωνίσω δυο μεγαλα ψαρια..και θα πιαστουμε στις ραχες τους και θα φυγουμε ξανα..και αυτη τη φορα θα κανουμε τον γυρο του κοσμου..να σου δειξω τα λιγα και τα πολλα που χανεις οταν χανεσαι...θα γεννιόμαστε ξανα και ξανά για να ριχνουμε βελη αγαπης ο ενας στον αλλον..
Κι ετσι θα σ’αγαπω..θα σου δειχνω δρομακια που δεν φαινονται στους χαρτες..και θα σε παραπλανω..θα σου κανω σινιαλα απο ψηλα για να περνας χαρουμενα τις μερες σου..και θα σου δειχνω πως να κοιμασαι ηρεμα..πως να κλεινεις τα ματια και να ταξιδευεις αμέσως..πως να τρελλαίνεις τις πυξιδες, να μην βγαζουν νόημα..και να κλαις που δεν βρισκεις γυρισμο..
Προσπαθω εδω και χρονια να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα..μια σειρα λογικη, με ευδιακριτες ολοκληρωμενες προτασεις, χωρις να μπερδευω το νόημα..
Μα φαινεται πως η καρδια μου χτυπαει ακόμη αλλου...κι οσο η καρδια δεν λεει να ξημερώσει, κανεις δεν ξημερωνει γύρω της..

Συγνωμη που γραφω μπερδεμενα..ετσι κι αλλιως μόνο εγω συρρικνώνομαι σε εικόνες...

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Σκέψη

γι'αυτους που κρυβονται..
γι'αυτους που φοβουνται..
γι'αυτους που εχουν μεγαλη ιδεα για τον εαυτο τους..
γι'αυτους που γίνονται κορόιδα..γι'αυτους που τολμουν να πιστεύουν πως κάποτε θα γίνουν μεγάλοι χωρίς γνωμονα τη σύνεση και αρετή..
γι'αυτους που κοιμούνται και κάποτε θα ξυπνήσουν..
γι'αυτους που δεν ξέρουν και θα μάθουν..
γι'αυτους που δεν δινουν ευκαιρίες να γνωρίσουν, να μάθουν, να παίξουν..
γι'αυτους που είναι επιλεκτικοί στη ζωή και ξεχνάνε τα απλά..

γι'αυτούς που είναι εδω και γι'αυτούς που δεν είναι..
γι'αυτούς που έγιναν πια οικογενειά μου..
γι'αυτούς τους λίγους που πραγματικά με ξερουν..
γι'αυτους που πιστεύουν στις δυνατοτητες τους για να μπορουν να πιστευουν και στις δικες μου..



video

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

επιτέλους ανάσα ...

video

The call to arms was never true
Time to imbibe here’s to you
I’ll tell you stories bruised and blue
Of drum machines and landslides

Just one more round before we’re through
More psychedelic yuppie flu
It’s such a silly thing to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
And rob their houses

The call to arms was never true
Let’s take a ride and push it through
Suspended animation glue
Blame it on apartheid

Let’s spend the night in Jimmy shoes
I’ll give you coats and cheap shampoo
I’ll give you nothing else to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
and rob their houses

The call to arms was never true
I’m medicated, how are you?
Let’s take a dive, swim right through
Sophisticated point of view...

Placebo, Halle Tony Garnier, Lyon 07/11/2009

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Περιμενει,κοιταει..και ειναι γλυκο και πικρο συναισθημα μαζι. Αγγιζει τις αρθρωσεις και τις κανει να τριζουν..φοραει ενα πεπλο λευκο και παλευει να το βγαλει..και ριχνει βροντες και αστραπες, και βριζει..φτυνει στη ψυχη του και σκιζει τα σωθικα. Δεν βρισκει λυτρωμο, δεν βρισκει δρομο. Οι μοιρες του τα φερανε στο πιατο.Τα μαγεψε, τα πιστεψε κι εβαλε χρωμα και ζωη. Και λυσσασμενος τα κατασπαραξε. Και τα κατεβαζε ενα ενα τραβωντας το λουρι που καποτε του κοβε τον λαιμο..Κι οταν τα χωνεψε αρχισε να τα ξεχναει..και κρατησε ενα χαμογελο στα χειλη που του δινε ζωη μεσα απο καθρεφτες. Για ο,τι παλεψε, για ο,τι και οποιον νικησε.

Kι οταν πια μεγαλωσε, ολα του φαινονταν τοσο μικρα και ασημαντα. Ηταν βλεπεις τα δυσκολα χρονια που δεν μπορεσε ποτε του να δεχτει πως περασε. Γιατι οι γυρω του, προτιμουσαν να τον βλεπουν σαν αυτον που κι αν χανεται παντα θα επιστρεφει..κι επιστρεφει γιατι μεχρι εκει του εμαθε η ζωη να φτανει. Γιατι το κοκκινο δερματινο λουρι του δεν τον αφηνε ποτε να παει πιο μακρια. Κι ας ενιωθε ελευθερος, κι ας ειναι..

Λιγα χρονια αργοτερα, μεγαλος πια, γεματος γνωση, τους εβρισε. Τους εβρισε που ηταν ολοι σαν τα μουτρα του και χειροτεροι. Που αυτος παλευε μα ποτε δεν σκοτωνε το θυμα..γιατι ηθελε να το θαυμαζει, να το κοιταει να υποφερει..Και μεσα μεσα ερχοντουσαν και καποιοι αλλοι, γνωστοι και αγνωστοι. Αυτοι ηταν απλα μηδενικα, αυτοι ηταν απλα για να περναει την ωρα του. Μ'αυτοι εφυγαν. Η καλυτερα τους εδιωξε..γιατι αυτοι ηξεραν μονο να τρωνε και να πινουν, να γελανε με τον πονο του, να κλαινε με τη δικη τους την καταντια.

Ναι, σε σενα μιλαω..που μιλας και πινεις και γελας, με θρασσος. Που κρατας τα βραδια τα μαξιλαρια για να νιωθεις κοντα σου ο,τι ποτε δεν ηταν δικο σου..αυτο το τιποτα που καποτε θα γινει η ζωη σου. Δεν περιμενα καλυτερα, δεν ηθελα ν'ακουσω παραπανω..Μου ειναι αρκετο που ζεις στην αφανεια. Που κρυβεις και κρατας σφιχτα ολα οσα σου δινουν ζωη μπας και σου φυγουν..Μα μην ξεχνας πως τα χερια κουραζονται..κι οταν πια θα ξεχαστεις, θα φυγουν ολα μακρια..Ο,τι κραταμε με το ζορι, δεν ειναι δικο μας..Κι ας μην ακους, δεν θα ναι η πρωτη φορα..Κι ας μην θες να ξερεις, δεν θαν η τελευταια..και σε τρωει το γιατι, αλλα οχι το δικο μου..Το δικο σου, αυτο που κανεις απ'αυτους τους λιγους δεν μπορεσε ποτε να σου απαντησει..

"Ποτέ ο άνθρωπος δεν κάνει καλύτερη περιγραφή του δικού του χαρακτήρα, όσο όταν περιγράφει το χαρακτήρα ενός άλλου" ..

Τελικα, μ'αρέσουν τα λαθη μου και οι λαθος επιλογες μου..

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

The stars conspired to bring me here, on a day like this..
The sun beats down upon my pride, like a wounded star

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin.

Don't stand, don't stand so close to me,
I'll bring you down,
But I'll fly, oh I'll fly beneath the sun
Watch me burn, oh, watch me burn!

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin..

Oh, I'm too high, too close to the sun;
Too high, my curious Icarus wings melt from my skin..


video

Επιτελους, η απαντηση που περιμενα..! Ξερω ενα καλο..Οσα δεν φτανει η αλεπου, τα κανει κρεμμασταρια..! Σου λεει κατι..; Αμφιβαλλω..

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

“If you stand straight, do not fear a crooked shadow.”

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Φυγε, τι περιμένεις;;

Δεν αφήνεις κι αλλη επιλογη..ετσι για να 'μαστε καλυμμενοι ενα πραμα! Δεν ειναι το ενα ειναι το αλλο; Κανεις πως ξερεις..ενω δεν ξερεις, λες πως μπορεις να καταλαβαινεις..ενω δεν μ'εμαθες ποτε..

Χαλαρωσε λιγο, θολωσε το μυαλο σου απ'την υποτιθεμενη ανιδιοτελεια που σε διακατεχει μηπως..;

Μπορω να πω πως περιμενα και καλυτερα..μπορω να πω πως νιωθω ντροπη που καποτε ενιωθα αγαπη..Φτυνουμε και μετα ζηταμε και τα ρεστα, καπως ετσι καταντησαμε..

...

Θα χαρω να με δεις να πεφτω σαν αστερι που καποτε σε φωτιζε..γιατι καπως ετσι θα ξερω πως κερδισα για ακομα μια φορα..Γιατι οταν πεφτει εν' αστερι, εκπληρωνονται ευχες..και ξυπνανε παραμυθια..και γεμιζουν οι μερες απο φως..και γινονται ολα τόσο γλυκα και ομορφα, που ανθρωποι σαν εσενα δεν χωρανε στο συμπαν..

....

Δεν καταφερες ποτε να με φτασεις κι αυτο θα σε τρωει ..Και ξερεις τι; Δεν εμαθες ποτε τίποτα. Γιατι ποτε δεν ηθελες να ξερεις..παντα σε βολευε να γεμιζεις το δικο σου κενο με ο,τι περισσευε απ'τους αλλους..παντα σου αρεσε να ακους μα ποτε να βρισκεις λυση. Γιατι αυτο σ'ευχαριστουσε, μοναχα να ξερεις..Καποτε ολα πληρωνονται φυσικα..αλλα μη νοιαζεσαι για μενα, το δικο μου τιμημα το πληρωσα οταν σε γνωρισα..Θες λογους..; Λες και δεν τους ξερεις.

Θες κατι αλλο; Μια συγνωμη..; Εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους..Τις συγνωμες μου εγω τις κρυβω και τις δινω τ'απογευματα στον ηλιο..τις ριχνω στη θαλασσα να τις βρουνε ναυτικοι..μ'αυτες ποτιζω καθε μερα τα λουλουδια μου.. Μα στα σκυλια δεν τις εριξα ποτε...



Κουραστηκα..κι οσο δεν λες να φυγεις, γερναω και σαπιζω..φυγε λοιπον..φυγε μην γινω σαν εσενα...

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Σημερα ειναι αλλιωτικα..σημερα ολα εκτοξευονται στο συμπαν..Κανω το κεφαλι ψηλα.."Αγαπω οσα ομορφα μου εκρυβε η μοιρα τόσα χρονια..κι οσα μου φανερωσε τα κανω δαχτυλιδια...καποτε ολα μοιαζουν μαγικα, ήρεμα..Λατρεβω να κοιμαμαι με τον ηχο της βροχής..ανατριχιαζω να κοιταω το νερο να κτυπαει στο δρόμο και να πεταγεται ξανα στον αέρα..Οταν βρεχει δεν υπαρχει βαρυτητα..ολα κυλανε, ολα αλλαζουν..Οταν βρεχει θελω να πλασω ξανα τον κόσμο, να παρω τις σκεπες και να τις κανω οριζοντιες, να τις ενωσω και να φτασω στον ουρανο..

Κυλαει σιγα σιγα..κατεβαινει στο μαγουλο, αγγιζει τα χειλη και αρχιζει το ταξιδι..χαιδευει πρωτα τη σπονδυλικη στηλη..κανει δυο κυκλους, ξαναχανεται..σαν σφαιρα αδεια..κανει δυο βηματα μπροστα..ντρεπεται να κανει κι αλλα..ειναι ακόμη νωρις και ειναι μόνη..μεχρι να γυρίσω το βλεμμα μου ψηλα, έχει χαθει λίγο πιο χαμηλα απ'το γονατο..σκυβω και κανω να την αγγιξω. Χαθηκε πριν καν την νιωσω να γαργαλαει..Της δινω ενα ονομα..το βραδυ την ζωγραφιζω στα ονειρα μου..την ακουω να χτυπαει το τζαμι..

..απ'τις λιγες φορες που ολα ειναι τοσο, μα τοσο γαληνια..αν σταματουσε ο χρονος τωρα..μονο αν σταματουσε τωρα...

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Στο 'πα;

Χθες προσπαθησα να καταλαβω τη καρδια μου. Της μιλησα, την χαιδεψα, τη φιλεψα κατι γλυκο μπας και με κοιταξει στα ματια. Δεν την πιεσα..τετοια πραγματα θελουν χρονο λενε..Μα οσα και να ειπα δεν της πηρα ουτε λεξη..μερικες φορες νιωθω οτι πια δεν θελει να κτυπαει για μενα..οτι το κανει απο αναγκη..Ισως φταιω εγω που κανω μιση ζωη. Και μιση ζωη, σημαινει και μιση καρδια. Μισος ανθρωπος. Στα περασμενα δεν καταφερα να βαλω τελια. Μονο κατι κομματα και κατι παυλες μισοσχεδιασμενες. Σε ολα αυτα που ερχονται κραταω μερες και μηνες και χρονια σαν ημερολογιο. Γραφω σβηνω..ολο και κατι θα μεινει για μετα. Και δεν αφησα και πολλα περιθωρια. Πια εγινε το χθες σαν αυριο και μεθαυριο..Και το πρωι θα γινει κρυα νυχτα μοναχη..και το κρυο θα μεινει κρυο. Αυτο το κρυο που σου τσακιζει τα κοκκαλα..Σε μια στιγμη του χρονου προσπαθω να μεινω ακινητος. Δεξια κι αριστερα ολα στριφογυριζουν γρηγορα, ασταματητα. Πρεπει να μπω στο χορο..να χορεψω, να πιω, να μεθυσω, να ζησω, να γελασω, να φωναξω..Δεν ειναι δυσκολο, λενε..Απλα λες ενα "Ωπ, μπηκα!"

παυση.

"Χειροκροτημα κυριες και κυριοι. Αυτος ο κυριος εχει μπει στο χορο κι εχει κλεψει την παρασταση! Κανει φιγουρες και στροφες και καθε λογης καμωματα σε ολους..Αυτο δεν εχει γινει ποτε ξανα! Υποδεχθειτε παρακαλω, τον μιζερο, τον κατσουφη, τον αντρα τον βαρυ τον καταθλιπτικο..δεν εχει τι να κανει και ολο σκεφτεται και δυσκολευει τον εαυτο του! "

Μωρε δεν γαμιεστε λεω γω..Ο καλος εγινε κακος και ο κακος καλυτερος;

παυση.

Προχθες εκανα παρτυ! Ολοι ηρθαν, καλα περασαμε..ομορφα θα 'λεγα . Μα στο τελος δεν εμεινε κανεις ικανοποιημενος. Φετος δεν υπαρχει θεμα να ασχοληθουμε ρε παιδια..Βρεστε κατι γιατι θα τρελλαθουμε..Φυσικα τα μεγαλα μεσα μαζικης ενημερωσης ελειπαν. Αλλιως θεματα θα χαμε να φαν κι οι "κοτες".

παυση.

Εσυ ρε φιλε, πως κατεντησες ετσι; πολυ απλος, κοινοτυπος..ολο τα ιδια και τα ιδια λες..δεν θυμαμαι εγω που κρατουσες τη σημαια και την στριφογυριζες λες κι ηθελες να πεις σε ολους "Εδω ειμαι ρε παιδια! Θαυμαστε με!" Τωρα πια χαθηκες κι εσυ..προφανως το διαλεξες αλλιως δεν εξηγειται..Ο καλυτερος δεν εισαι, ο χαμενος εισαι..δεν το βλεπεις ;

παυση.

Τι λεγαμε; Α ναι..η καρδια..δυσκολα τα πραματα..δυσκολα..

παυση.

Δεν βαριεσαι.."ολα στο μυαλο ειναι..οχι στη καρδια.." Χαχαχα! Εγραψες παλι εσυ..ανιδεος..θα σου 'ρθει που θα παει. Ολο και κατι θα γινει και θα δεις πως τιποτα δεν περναει απ'το μυαλο πριν περασει στη καρδια..Κι αν φυγει απ'το μυαλο, στη καρδια μενει παντα..Δεν βλεπεις τι πληρωνω εγω τωρα; Δεν βλεπεις..;

τελια ( και παυλα.. )

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Περιμένω μια μέρα να φανει που θα μαι εγω και θα βαζω το τέλος..μπορεί να μην μ'ακούς αλλα αυτά που γραφω μένουν για πάντα..ετσι κι εγω τα φυλακίζω εδω..Καποτε εβρισκα κατι στιχακια να σου γραφω..τα κολλουσα στον τοιχο, τα διαβαζα, τα θαυμαζα..μέσα μέσα σου λεγα πως πάλι εγραψα για σένα..και σε συγκινούσα..τα χαζα χρονια πέρασαν και δεν μ΄ακούμπησαν..μου φαινεται πως δεν θα μ'εκτιμήσεις ποτε..έρχεσαι, φευγεις..ξαναρχεσαι και στο τέλος ξαναφευγεις..Αλλωστε πια ολα αυτά δεν μ'αγγιζουν..Χθες έκανα γιορτή..Σήμερα απλα θεατής στη δική μου μάχη..Είμαι περηφανος για μένα. Κέρδισες ακομα μια φορα. Στεκομαι πανω στο ασπρο σκαμπο και κοιταω απ'το ψηλό παραθυρο. Το ξερες ότι περναει δρόμος πίσω..; Γι' αυτο και η φασαρία. Κι εγω που νόμιζα πως ηταν όλα στο μυαλό μου..Εγω ο χαζος κοιταζα εσένα στα ματια..Ναι, κερδίσες για δευτερη φορα. Μα καπου εδω παραδίνω και τα όπλα. Δεν θελω πια να προσπαθω, δεν θέλω πια να κοιταω, δεν θελω πια να ξερω τι κανεις, που βρίσκεσαι, αν είσαι καλα, πως ήταν η μέρα σου..τίποτα..Θέλω μόνο να ξέρω πως είναι να χάνεις..πως είναι να εγκαταλείπεις..δεν εχω μαθει ποτε..Θέλω εστω μια στιγμή να νιώσω πως είναι να γίνεσαι σκληρός σαν πέτρα και να χτυπάς στο κεφάλι μέχρι να πέσει το θυμα σου και να πνιγεί στον πόνο του..Αλλωστε πια όλα ειναι ενα παιχνίδι που πρέπει να κερδίσεις. Και θα κερδίσεις και σ αυτο ..και θα πρέπει στο τέλος να εισαι περήφανος που έχασες τα πάντα και κρατησες το τίποτα. Και σίγουρα αυτο το τίποτα θα δώσει κυρος και αξιοπρέπεια. Και οσο εσυ θα τρεχεις να προλαβεις μια επιταγη, εγω θα γραφω. Κι οσο εσυ θα κλαις να παρεις αυξηση, εγω θα βρίσκω τα κομμάτια μου...κι οταν πια θα μένεις στον 5ο ρετιρέ καπου σε αλλο γαλαξιά, εγω θα χω φυγει προ πολλου να κανω παρέα στ' αστέρια..Καπως ετσι μας φανταστηκα ψες..Κι ειπα να στο ζωγραφίσω μπας και το καταλαβεις..Κι εβαλα κοκκινο, κίτρινο και μπλε..μα δεν τα βλεπες. Γιατι στο μυαλό σου πια, το τίποτα πηδαει τη αχρωματοψία..και τα μάτια σου πια κοιτανε το κενό της καρδιά σου που την κοιμησες για να βγαλεις το ψεμα σου ξανα στη επιφανεια...Ειναι αστειο ποσο ευκολα γελιεσαι..ποσο ευκολα διαλεγεις την λυση που θα σου δωσει ευχαριστηση..Συγνωμη για σήμερα..μα τετοια παιχνιδια δεν ξερω να τα κανω..Οταν αγαπαω, δίνω. Κι οταν δίνω , δινω εμένα..Εσυ προφανως δίνεις οσο ειναι για να παρεις..Δεν αλλαζουμε, φιλε..δεν αλλαζουμε..εγω παντα θα αγαπαω εντονα και εσυ παντα θα ζεις στη ψευδαισθηση οτι η ζωη σου μπηκε πλεον σε πορεια.. Γραφω με κοκκινο μελανι αυτη τη φορα..Δεν αρκει το μπλε στυλο..Σε μια στιγμή του χρόνου προσπαθω να εξηγήσω ακόμα μια φορα το 'Δεν καταλαβαινω..' Ισως αυτή τη φορα το καταφέρω, πριν κατασπαραξουν τα λιονταρια τα συναισθηματα μου..Δεν μπορω να βρω τη λυση στο προβλημα μου..Οι εξισωσεις αυτες θελουν δυο ατομα για να λυθουν..

Υ.Γ. Μην ξεχασεις να βαλεις κατω απ τη πορτα μου τα παπουτσια..δεν θα χω που να κρυφτω το βραδυ στους εφιαλτες...

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

St(ill) for you..

Δεν φταίς εσυ που δεν ακούω τα βράδυα την καρδιά σου να χτυπάει..δεν φταις εσύ που δεν ακούω πια την ανάσα σου στο μαξιλάρι..και προπαντων δεν φταις εσύ που πια εκανα την μέρα μου νύχτα..Φταίνε καποιες μέρες που τα δύσκολα κρύβονται κάτω απ'την πολυθρόνα, μέσα στο ντουλάπι, πίσω απ'την πόρτα..ξαπλώνω ανάσκελα και κοιτάω το ταβάνι..καπου, κάπως, κάτι κρύβεται..είναι οι φόβοι μου, δεν ξέρω..οι χαρές που δεν λένε να κατέβουν, θα σε γελάσω..ξέρω μόνο πως σε μια μέρα μπορείς να ζήσεις μια αιωνιότητα..διαβασέ με, νιώσε με, μα πάνω απ'όλα κρατα με..τώρα που σ'έχω πιο πολυ ανάγκη, κράτα με..στέρεψαν όλα και δεν βρίσκω τρόπο να φέρω τη βροχή..

Προχθές ονειρευτηκα πως καθόμουνα δίπλα στο παραθυρό..σε κοίταζα απο μακρια στη γωνία του δρόμου να διαλέγεις λουλούδια..μαργαρίτες ήτανε..κίτρινες και ρόζ..εκοβες μια μια και τις εριχνες στο δρόμο..μεχρι που τελείωσαν εξω απ'τη πόρτα μου...δεν μπήκες μέσα..ανοιξα μα δεν μπηκες..περίμενες εμένα να κατέβω τα σκαλοπάτια..τα κατέβηκα, περπατησα τον κήπο..Απλωσες το χέρι και χαμογέλασες.."Πάμε..;"

"Πάμε..αυτό που κάνεις, θα στο χρωστάω.."

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Pale horses..

Εριξες δυο στάλες βροχή λες κι ήθελες κατι να πεις..σε κοιταζα και τρομαζα πως οι μερες μου λιγοστευουν και δεν θα βρώ τον τρόπο να σου πω πως σ'αγαπούσα..πάντα σ'αγαπούσα.."Αν μ'αγαπάς, μην νοιαζεσαι που παω και που πας.." ..θα γεφυρώσω εγώ τις αποστάσεις..και καπου θα βρεθούμε..Ξερεις τι; μου λείπεις..σήμερα μου λείπεις..ειναι το όνειρα που προσπαθω να σου στείλω, εκει κατω που σ'άφησα μόνο..και δεν μπορώ παρα μόνο να κρατιέμαι και να σε κρατώ..

σε καθε λιμανι, σε καθε πατρίδα, σε καθε πολη, σε καθε πλατεια, σε κάθε στενο..εκεί θα σε βλεπω και θα γίνομαι ξανα παιδί..μαζί σου..ρίχνω τα ματια στον ουρανο μαζι σου..''Δεν ειναι μαγικό που κοιτάμε το ίδιο φεγγάρι..;''

μαγικο, ματια μου, ειναι που καθε βραδυ στον ύπνο μας ταξιδεύουμε στο ίδιο φεγγαρι..

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009


Ξημερωμα..σ'αγαπω οσο η γυμνια μου σ'αγγιζει τα βραδυα στο κρεββατι..μου χεις λειψει..λιγες μερες και μου λειπεις..Ξερεις πια φοβαμαι να περπαταω και να μην σ'εχω διπλα μου να χαμογελας, να οδηγω και να μην μου κρατας το χερι στα κρυφα..εδω που ηρθα δεν κοιταω πια φωτογραφιες..δεν αγγιζω πια την ψυχη μου..σε περιμενω εδω που δωσαμε υποσχεση πως θα βρεθουμε..Και ξερω πως θα ρθεις, μετραω τις μερες, θα μετρησω και τους μηνες μπας και βγαλω ακρη..ελεγα να μην μετρησω μα ετσι δεν περνανε..ετσι απλα χανομαι στον χρονο που με πεταει μια στον ουρανο και μια στα εγκατα της γης..στεκομαι σε ελατηρια και κανω μια δεξια και μια αριστερα..γυρω μου ολο το πατωμα στρωμενο τριανταφυλλα..τεντωνομαι και γερνω μπροστα..κανω να κοψω ενα..δεν ειναι ευκολο ξερεις..ολα κρατανε ισορροπιες και εδω δεν μπορεις να παραβεις τους κανονες..καθε μπουμπουκι το πληρωνεις με το αιμα σου..το τιμημα του ροδου..ετσι το λεγες καποτε..ετσι το θυμαμαι κι εγω..

Θυμασαι την εκκλησια..; κοντρα στα πρεπει και στα μη εγραψα το ονομα σου και κατω απ αυτο το δικό μου..και λιγο πιο χαμηλα εγραψα για μας.."It doesn't matter what you love, but who you love.." Και το κρεμμασα στο δεντρο μαζι με την αγαπη ολου του κοσμου..μαζι με τ'αλλα..Ξερεις, χαμογελαω..χαμογελαω γιατι εκεινο το πρωινο σου 'χα πει πως μισω την ανατολη..την μισω γιατι ειναι αδεια..δεν προσφερει παρα μονο σιγουρια..κατα βαθος ισως να μισω και το ηλιοβασιλεμα..γιατι αυτο εχει πονο..εκεινη η εκκλησια βλεπει και τα δυο..γιατι ισως τελικα να μην μετραει τι βλεπεις..μα γιατι το βλεπεις...

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Κλ(ε)ινω


Κατεβαίνω τρια..ενα για τη ζωη μου ξοδεψα, ενα για τη ζωη που ξοδευω κι ενα για την απιαστη ζωη που ονειρευτηκα. Βγαινω στους δρόμους..γυρω μου φωτα..παιρνω φορα και χτυπαω στα φαναρια..ετσι το διαλεξα, ετσι το φανταστηκα..Καπου στο βαθος ενα σκυλι να γαβγιζει..για σενα που τρεχεις φορωντας τα καλα σου..λιγο δεξια ενα χερι απλωμενο ζητιανευει..ο,τι εχει απομεινει γινεται ομιχλη ξανα..κολλαει στο κορμι σου, απλωνει τη μοιρα σου και χανεται καπου στο βαθος. Εκει δεν υπαρχουν μεγαλα ''θέλω'', εκεί υπαρχουν μοναχα κατι μιζερα γιατι, κατι ντροπιασμενα ''πρεπει''..και δεν κλεινουν οι πληγες, μοναχα δινουν ρεσιταλ ερμηνείας στα κακογουστα στεκια που λατρευαμε..Σηκω, παρε ανασα και χορεψε, παρε τη βροχη και καν'την μανταλακια..και απλωσε τα ρουχα σου στον κιτρινο ηλιο να στεγνωσουν..ενας ταξιδιωτης, μια ηρεμη ανασα, ενα δεντρο ψηλο, τρια πουλια που δεν ξερω το ειδος .. δεν κλεινουν οι πληγες..τεσσερα χιλιομετρα στο πουθενα και δεν κλεινουν οι πληγες, πεντε παλιες καταμαυρες πολυκατοικιες και δεν κλεινουν οι πληγες..οχτω τρομαγένα παιδια κυνηγανε την τυχη τους και δεν κλεινουν οι πληγες..δυο μισοψοφια λιονταρια και δεν κλεινουν οι πληγες..

Πατησα γκαζι..θα το κανω..μ'αρεσει να ονειρευομαι,ξερεις..

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Δυναμαι να προσπαθω...

Θα μπορούσες να πιστεψεις αυτό που δεν εκτίμησες ποτε..; Συνδυσμοί και μια δόση απο όνειρα μ' έριξαν σ' αυτή τη βαριά παράλογη θέση..Κάποιες φορές ξεμενω απο βενζίνη , και κάποιες άλλες τρελλαίνομαι να βλέπω βενζινάδικα να τρέχουν στις λεωφόρους του μυαλού μου..πιστευω στα θαυματα φτανει να πιστευω σε σένα..Κι ας βλεπω τα πάντα γυρω μου να γκρεμίζονται..να γίνονται κομματια.. Η ζωη παει μπροστα σχεδον οπως παλια ..Ξεβρωμισα, γυαλισα, εφτιαξα τα μαλλια μου και κατέβηκα στο δρόμο..δεν δουλευει η φαντασια.. ήταν ολα αληθινα..η πίκρα, η ανασφαλεια, η μοναξια..κι ολα αυτα γιατι ετσι το διαλεξες .. ετσι το πιστεψες ..ετσι το θελες να γινει..
Πιστεψες πως ήμουν αλλος.. ηθελες να ειμαι αλλος.. και θα στο λεω οσο μπορώ και ονειρευομαι..δεν αγαπησα εσενα..αγαπησα την ιδεα σου..αγαπησα το χαζο γελιο σου, την ανασφαλεια σου, τις φοβίες σου..Δεν χρωστας σε μενα..αυτους που εκμεταλλευεσαι δεν τους χρωστας..Γι'αυτο κι εγω δεν ζήτησα ανταλλαγμα..ποτέ δεν ζήτησα ανταλλαγμα.. μόνο να'σαι καλα και να κοιτας τ'αστέρια..

Χρωσταω μια συγνωμη..μια σε μένα και μια στον ουρανό που τον κοιταω τα βραδια με ματια γεμάτα πονο ..λησμωνω μα πεισμώνω..δεν αξιζες..αξιζε μόνο η μορφή σου..εχω αλλάξει και η ζωή με θέλει αλλιως..αυτό που ειμαι πια δεν σε χωράει..αυτο που ειμαι πια σ'εχει διαγραψει μαζι με ολους τους αλλους τους δήθεν..μακάρι να μπορούσα να κρατήσω τα καλα..μα λυπάμαι..χαραξες τα άσχημα τόσο βαθια, μα τόσο βαθια..

Δεν ζήτησα ποτέ τα ευχαριστώ σου..μονάχα ν' άκουγα μια φορά τη συγνώμη σου..

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Κατι παλιό ..


Μερικές φορές νιώθω πως ο κόσμος δεν μ'ακολουθεί..ειτε αυτος δεν μ'ακολουθει, ειτε εγω δεν λεω να αλλαξω μυαλά. Και όσο εγω δεν αλλαζω μυαλά, τόσο οι γυρω μου τρελλαίνονται..Δεν ειναι μαγκια να ζεις στο καλουπι που σου φτιαχνουν, μαγκια ειναι αυτο το καλουπι να ειναι αυτο που θ'αφήσεις τ' όνομα σου χαραγμένο έστω κι αν δεν είναι δικό σου. Τέρμα τα ψεματα, είναι καιρός να αναλαβουμε ευθύνες και οποιος είναι να πληρώσει θα πληρώσει..Το κύκλο τον κλείνω εγώ, το πότε το λεω εγώ..Επιλογή μου ήταν να κάνω πως δεν καταλαβαίνω και επιλογή μου να μην μιλάω.

Τα ονειρα..Τα δικα μου ονειρα γεννιουνται σε ένα αλλο πλανητη, οχι εδω. Μετανιώνω που δεν παλεψα να τα κρατήσω. Κι όλο τα βάζω με τον εαυτό μου που για ακόμα μια φορά κράτησα την σταση του καλού. Και ηθελα να σου πω τόσα ξέρεις. Μα επαιξα με λαθος φυλλα. Εισαι κι εσύ απ'αυτους τους λιγους που φοβούνται τον καθρεφτη,σαν εμενα. Και σε πισμώνει όσο σκεφτεσαι πως έμαθα να βλέπω λίγο παραπέρα μέσα σου. Και σε σκοτώνει να ξέρεις πως επρεπε να το κανεις γιατι ετσι ''ήταν το σωστό'' για τους γύρω σου..μα όχι για σένα. Τώρα ζητάς έτοιμες κονσερβες μισοφαγωμένες για να περάσεις και το σήμερα με γεμάτη κοιλιά. Και καποτε μισούσες τους ανθρώπους που σε μείωναν, τωρα μειώνεις ο,τι καποτε σου δινε ζωή..

Και υστερα τι; Ο επόμενος; Και παρακάτω πως; Κρατα ο,τι σου δίνει ευτυχία και πάλεψε για ό,τι δεν θα καταφέρεις ποτέ να αποκτήσεις. Και μην φταις τους γύρω σου..Τα περισσοτερα παραθυρα τα κλεινει ο αερας στο περασμα του..Κι οταν θα περασει απ'το δικό σου σπιτι θα τα κλεισει κι αυτα..κι οταν πια θα κλεισουν, θα μπορεσεις επιτέλους να σκεφτεις..να δεις καθαρα όλα οσα καποτε σου εφερνα στο πιατο ετοιμα μα τα σπρωχνες κι επεφταν απ'το τραπεζι..

κοιτα να προσεχεις τον εαυτο σου οπως θα σε προσεχα εγω..και να ξερεις πως σε σκεφτομαι..και ξερω πως δεν εισαι καλα..κι οσο σε ποναει εσενα, με πονάει κι εμένα διπλα..

με μια ευχη τωρα που φτανω τα 22 να εχω μια ηρεμη χρονια οπως την ονειρευομαι να ειναι..

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Στον χρόνο

Μ'άρεσε η βροχή..είχα σταθεί σε μια σκηνή θεάτρου κι έβρεχε..Ετσι, απλά, γλυκά, σαν παλιά ταινία που οσο και να την λατρεύεις δεν θα καταφέρεις ποτέ να της δώσεις χρώμα..πάντα θα είναι η ίδια μαυρόασπρη ταινια..Κάποτε, ένας μάγος άπλωσε τα χέρια του στον ουρανό και ζήτησε απ'τα πουλιά να τον συγχωρέσουν που δεν μαγεψε τα συννεφα και βραχηκαν τα φτερά τους..Πληγωμένος απο τον εγωισμό του έπεσε στη θάλασσα..Μια αλλη φορά, ακόμη πιο παλια, ένας μεγαλος ποιητής μου έδειξε πως να γαληνέυω τη ψυχή μου..μου μαθε πως να γυαλιζω τις εικόνες του κόσμου μου και να τις κάνω πετραδια και κοσμήματα..μου δειξε πως να ταξιδευω στ'αστέρια..ετσι κι εγώ, δεν παει καιρός, έφυγα..

Κρατάω δυο νυχτολούλουδα για οδηγούς και πηδάω απο αστέρι σ'αστέρι..δεν φταιω εγώ, οι άλλοι μετρήσανε λαθος τις πληγές τους..

επαναφορά λειτουργίας..

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Should I lock the last open door ..?

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Re _ vision _


Κάπως έτσι θα ξεκινήσω το ταξίδι..θα δώσω χρώμα και φωνή, θα δώσω υπόσταση..και στο τέλος θα δώσω εικόνα..Και θα το πάρω απ'το χέρι και θα περπατήσουμε μαζί. Θα βγούμε σ'ένα δρόμο που είναι στρωμένος με πετράδια..Και θα βρούμε το παλάτι..θα σπρώξω την πόρτα και θα την ρίξω κάτω με μανία..Μαγεμένος εγώ, στο μεγάλο γιατί εσύ..μην ψάχνεις άλλο..Οι νύχτες περνάνε και τα πολλα μου θέλω χάνονται σ' ένα γαλάζιο ξένο γαλαξία.. Κάποτε βρίσκαμε τα χάδια μας κρεμμασμένα στο μπαλκόνι..τώρα πια τα κρύβουμε στις τσέπες..

Νοσταλγώ..κρύβομαι μέσα στα μεγάλα μου παπούτσια..εκείνα που είχα ξεχασμένα στο πατάρι χρόνια και τα βρήκα στα σκουπίδια με κάτι παλιες καρτ ποσταλ..και κάτι μεγάλα κουτιά βρήκα. Γεμάτα με τα πραγματά σου..Κράτησα μόνο μια φωτογραφία..Αυτήν που όσες φορές κι αν την κοιτάξω, πάντα ζωντανεύει..Κι εσυ γελάς..σε θυμάμαι να γελάς..Και περιμένω εκείνη τη μέρα που θα γαργαλίσει η γλυκιά σου φωνή το νεκρό μου τύμπανο..

Περπατώ και πατώ στα σύννεφα..Πέτα με ψηλά, ακόμη πιο ψηλά..εκεί που δεν θα με βρεί κανείς..το'χω ανάγκη τώρα..σ'αγαπώ, σε σκέφτομαι και σε θυμάμαι..

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Και όσο σε βλέπω να σβήνεις, τρεμοπαίζουνε και τα όνειρα που βλέπαμε τα βράδια..Δεν αξίζει να μιλάς για όσα πέρασαν...κι αν πληγώθηκα, είναι επειδή δεν με γνωριζες και ούτε θα με μάθεις ποτε..ειναι γιατί έμαθα μόνο να παιζω το παιχνίδι στα ίσα..Κι εγω ήθελα μονάχα να μην ξεχνάς..και κάποτε νόμιζα ο γελοίος πως ζούσες για σένα μόνο..και κάπου πίσω απ'τις σελίδες σε διαβάζω σκοτώνοντας το νόημα σου..Και διαγράφω κάθε τόσο τα βλέμματα που ήταν γεμάτα πίκρα..Δεν έχεις άλλο και είναι κρίμα..και καπως έτσι σε αφήνω να πέσεις..Οπως θές και όπως ξέρεις καλά να κάνεις..

Σε μια γραμμή του λεοφωρείου θα σε συναντήσω μια μέρα και θα πούμε το γεια με το βλέμμα. Και θα επιστρέψω το βράδυ σαν κλέφτης. Και θ'αφήσω πανσέδες και γασεμιά. Και θα κρατήσω την εικόνα φυλαχτό μου. Μην ψάξεις να με βρείς, βαρέθηκα. Μην μιλήσεις αλλο..Στα δίνω όλα σε μια μέρα και ξεμπερδέψαμε..

Ταξιδιώτες είμαστε και δεν ξέρω που κολλάω..Δεμένος χειροπόδαρα κάπου ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις..Κράτα απόσταση απ'την αλήθεια..Δεν σου ταιριάζει πια..

Εφτασε ο καιρος..δεν χάνω εγω..και το ξέρεις..

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Το Δεν

Είναι φορές που νιώθω πως θέλω να γράψω, μα δεν ξέρω τι..κάπου γύρω απ'το κενό υπαρχει μια στειρότητα έκφρασης που με σκοτώνει.. Εχω μάθει να περιμένω λύτρωση σε φόντο μαυρο..Θυμασαι, κάποτε μου 'χες πει να μην κλάψω.. και τι πιστευες..πως δεν θα το 'κανα..εκλαψα, μα εκλαψα για μενα..για αυτα τα λίγα που δεν ζήτησα μα έστω και διάφανα τ'ακούμπησα στα ονειρα μου και γίνανε μαργαριτάρια...γι αυτα τα ελαχιστα που ελαμψαν στον ουρανό μου σαν μικρές πυγολαμπίδες.. Δεν στερεψα..υπερβολή..; Υπερβολή είναι να λες ευχαριστώ και να γυρνάς την πλάτη..να λές μπορώ και να κλαίς τα βράδια την κατάντια σου..

Αδεια..μεγάλη ψυχή μα άδεια..σκόρπιες..μεγάλες ματιές σκόρπιες..μην κοιτάς..τώρα είναι η στιγμή που γυρνάς το βλέμμα..κοίτα αλλου..εκεί που κοίταζες και τότε..δεν γίνεται να μην θυμάσαι..ναι..εκεί..σκοτεινιάζει πια..και φευγουν..τα βλεπω να φευγουν..κρύβονται στο πισω μέρος του μυαλού μας και κάνουν παραστάσεις δωρεαν..όχι για όλους..για όσους έκλαψαν και δεν πόνεσαν..για όσουν πηραν μα δεν έδωσαν..για όσουν κλαίνε μα το δάκρυ τους έχει στερέψει..

Λόγια και όλο λόγια..χωρίς ουσία..χωρίς αρχή και τέλος..έτσι είμαστε κι εμείς οι άνθρωποι..Δεν μπήκε η αρχή..Δεν μπαίνει ούτε το τέλος..για ακόμη μια φορά ο χαμένος τα παίρνει όλα στο αστείρευτο και παράξενο Δεν..

''Δεν είμαστε, δεν κάνουμε, δεν ξέρουμε ..''

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Ετσι απλά

Κι οσο εγώ κάνω βόλτες στον άξονα του περιστροφικού μου γαλαξία, τα φώτα γύρω μου νιώθω να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος σε μια χώρα που μου ζητάει επίμονα να σταθώ στη μέση του ορίζοντα και να φωνάξω ακόμα μια φορά πως μπορώ να την κάνω ν' αλλάξει. Μια στιγμή στον χρόνο μου δίνει δύναμη να επιστρέψω σε ό,τι περισσότερο είχα ανάγκη στη ζωή μου. Μια στιγμη να αγγίξω λίγο το φως. Κραταω στο χερι μου φιλους λουλουδια..Δεν ξερω τι ειδος ειναι, στο κατω κατω σημασία έχει να μυρίζουν όμορφα..Σημασιά έχει οτι τα μάζεψα απο ενα λιβάδι καπου στο πουθενα..

Και οι βόλτες συνεχίζουν, και το μεγάλο κομματι μου ειναι και το πιο φωτεινό..και το πιο δυσκολο μου λαμπιριζει στο σκοτάδι..Φυλλομετρώ ή μήπως είναι κάτι περισσότερο..; Ο,τι και να'ναι δεν έχει σημασία. Ο,τι και να ερθει ειμαι πλεον γεματος. Πλωρη για το άγνωστο δεν θα το λεγα. Ισως περισσότερο ταξίδι σε μια νέα διάσταση. Καπου πιο κοντά στον πυρήνα..

Σ'ενα κόσμο που ζητάει πολλα, αυτη τη φορά εγω θα του δώσω περισσότερα. Το 'χω ξαναπει..Αλλο να την εχεις την ενεργεια, και άλλο να την φτιαχνεις..

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

2+2=5

Ξυπνώ και κοιμάμαι προσπαθώντας να προλάβω τον χρόνο που όλο τρέχει. Και καθε τόσο θυμαμαι τις μερες που περνούσα στη βροχή..Κομματιασμένος στις γωνιές περίμενα τον ήλιο. Περασμένα μεγαλεία. Τι ειν' η ζωη, που πάμε, ποιος ειναι εκεί, ποιος δίνει και ποιος όχι..Ξυπναω μια μερα και γυρω μου επικρατεί σιωπή. Μια σιωπή τόσο παραξενη και γλυκιά που σχεδόν με ταξιδεύει..! Δεν είμαι εγω για τετοια, τ'αποφασισα..Μια μέρα δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, μα θα 'δινα τα πάντα για να ζήσω την αιωνιότητα σε μια μέρα. Κι αν είμαι έτοιμος στα 21 να χτίσω τη ζωή μου, να την γκρεμίσω και να κλείσω τις πορτες απ' το φως τότε πρεπει να θεωρώ τον εαυτό μου τον μεγάλο χαμένο του παιχνιδιου.. Σε μια παρτίδα μπλακ τζακ, το φυλλο που θα γυρίσει θα χει χρωμα θαλασσι, και κατω κατω θα 'χει χαραγμενο το δικό μου ''2+2=5''..τη δική μου τρελλή θεωρία που όσο και να τρεχω να προλαβω, ποτέ δεν φτάνω. Και είναι θέμα αρχής και παράνοιας. Σ'αυτήν πιστευω και αυτή εμπιστευομαι πάντα..

Σήμερα δεν λεω για κανόνες. Κανόνες βάζει το μυαλό. Σήμερα μιλάω για περιπέτεια, για δόξα, για τρελα, για ελπίδα για το αυριο. Σήμερα δεν μιλαω για πεζους ανθρώπους που θα φοβάμαι ο,τι αυριο θα με προδώσουν. Μιλάω για τον κόσμο που του γύρισα τις πλάτες χωρις να παλεψω.. Θα το αποδειξω σε μενα γιατί μου το χρωσταω. Θα το κρατήσω για μενα γιατι θα το αξίζω.

Παίρνω δυο πινέλα και αρχίζω τον πίνακα νουμερο 85. Χωρίς υποσχεσεις, χωρις πλαισιο. Ολα επιτρεπονται, ολα γινονται. Γιατι τωρα μπορω να τα επιτρεψω. Γιατί το μόνο που φοβαμαι πια είναι τη μερα που δεν θα χω αλλη ζωή να χαραμισω για μένα. Γιατί το μόνο που φοβάμαι πια θα είναι εκείνη τη καταραμμένη μέρα που θα φοβάμαι να ζήσω, που δεν θα χω τη δύναμη να πέσω και να χτυπήσω στη πέτρα της ζωής..Κι αν στο πριν μου πάλευα να πετάξω ψηλά, τώρα θα παλεύω να μην πέσω. Και αν στο μετά μου θα είμαι ακόμη ζωντανός, θα ξέρω πως είχα την τύχη με το μέρος μου. Σιγοκαίει η φλόγα, και περιμένω την εκρηξη. Απ'το παράθυρο μου βλέπω πια ουρανό..Κι ας κάνει συννεφιά. Θα την πάρει ο αέρας..Δεν φευγει ο ουρανός μου απο κει..

Αποστολη εξετελέσθει..Καλη Ανοιξη, καλό μήνα..!

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Μου' χες πει πως θα 'ρθει καποια μέρα, που ο,τι αγγίζω θα το ερωτεύομαι..

τώρα αρχίζω και θυμάμαι ..

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Ο κόσμος και ο πίνακας


Δώσε χρώμα..παρε δυο πινέλα και ζωγράφισε τον κόσμο σου..Αυτό τον κόσμο που κουβαλάς για χρόνια..Και φτίαξε ένα πίνακα χρώμα λαδί..μουντό και ξεχασμένο. Κάνε ένα καράβι που φεύγει. Και βάλε και μια καρέκλα στην έρημο να περιμένει ταξιδιώτη..και βάλε και πόνο..πολύ πόνο..Μόνο μη ξεχάσεις να βάλεις τα πουλιά..αυτά τα πουλιά που πετάνε και χτυπάνε λυσσασμένα στο πλαίσιο..

Μην τον κοιτάξεις πολύ..όσο να δείς για τελευταία φορά εκείνα τα τριαντάφυλλα. Τα θυμάσαι..; Σου χω μιλήσει και παλιά..κι αυτές τις μέρες όλο το παρελθόν αποζητώ..Κόκκινα, σκούρα..σχεδόν μαυρα..τα λατρεύω, ξέρεις..γιατί όσα χρόνια και να περάσουν θα'ναι πάντα στο μυαλό μου σαν κόκκινα σκουρα τριαντάφυλλα..Και καπου στη μέση θα με βρείς..Μια μαυρη, μεγάλη ορχιδέα..σπάνια, επικίνδυνη..Σαν εκείνες τις μέρες του κόσμου μου. Που όλο ζητούσα και όλο έπαιρνα στάχτες κι αποκαϊδια..ματωμένες Κυριακές και κομματιασμένα Σαββατα..και όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο περισσότερο ο δρόμος μου μ' έβγαζε στη χώρα του Πάντα..πάντα εκεί, Ποτέ δίπλα μου..

Πόσοι έζησαν και πέθαναν εδώ, αναρωτηθηκα για μια στιγμή..όλο τα δύσκολα παλεύουμε και όλο τα εύκολα μας προσπερνούν και μας αφήνουν πίσω..Δεν θέλω δύσκολα πια..πάει εκείνος ο καιρός..τώρα πια το δύσκολο είναι να βρώ εμένα..Παίρνω δυο μπογιές..Μια μαυρη και μια κόκκινη..τη μαυρη τη λατρευω, τη κόκκινη τη μισω..Παίρνω φόρα και τις ρίχνω στον τόσο όμορφα ζωγραφισμένο κόσμο μου.."Οσο σε μισώ, τόσο σε λατρεύω!" του φωνάζω.. Μην κανεις φασαρία..θα μας ακούσουν..με τα μάτια..κι εγω..ίσως εγώ..μόνο εγώ..πάντα εγώ..ποτέ εγώ..κάποτε εγώ..τώρα εγώ..Κάνω αθόρυβα τις κινήσεις..Ολο και κάτι θα μ' αρέσει..Σήμερα είπα να ζωγραφίσω τον κόσμο με κάρβουνο..

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Σου μοιάζει ..

Βγαίνω στη βροχή, μόνο εκείνη σου μοιαζει πια.. Κι αν ανοιξα τις πόρτες στα ονειρα μου για να μπεις, είναι που βάραγες κουδούνια..είναι που ένιωσα πως οι καληνύχτες μας παλεύουν να εκραγούν..είναι που όλα ήρθανε αλλιώς. Σ' ένα μεθυσι τρελλο..καπου, καπως όλα θα γίνουν ξανά..Δεν υπάρχουν αστέρια να σε στείλω..Κι έψαξα ,ξέρεις, γιατί το αξίζεις..Μα κανένα δεν μ' άρεσε..Δεν βρήκα το ένα που σου μοιάζει..

Θα γυρίσω..Μη σκεφτείς να πετάξεις..μην σκεφτείς να χαμογελάσεις και να δώσεις φώς στη νύχτες μας για ακόμα μια φορά. Ρίχνω στον κόσμο μου δυο χαστούκια και ξυπνάει. Καπου μέσα μου εύχομαι όλα να 'ναι ένα όνειρο. Κι αν είναι όνειρο, πως ν' αντέξω να του μιλήσω. Να μην φύγει..Να μην σβήσει..

Δώσε χρώμα..Σήμερα δεν λέει να νυχτώσει..Μαυρο να δώσεις, αυτο που μου μιλάει οταν κλείνω τα μάτια..αυτό που λησμονώ περισσότερο..

Σου μοιάζει..

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

[..] for a place to hide ,,

Παλέυω να βρώ την λέξη για ν' αρχίσω .. τη λεξη που θα σου δώσει δύναμη να διαβάσεις όλα οσα δεν έχω τη δύναμη να γράψω .. Θέλω..θέλω σ' ένα χρόνο αόριστο, σ'ενα χρόνο απεριόριστό..Μπορώ..μπορώ για ένα χρόνο κλεφτη.. Δεν εχω λόγια.. Δεν έχει να κανει με σένα..στο ξανάπα.. Πολλες φορές σκέφτομαι οτι ίσως να μη είμαι έτοιμος ακόμη, ίσως να ΄μαι ακόμη μισός ..μισός άνθρωπος εγώ, μισός άνθρωπος κι εσύ.. Αλλες φορές σκέφτομαι πως είναι θέμα γεωμετρίας..Αλλο τετράγωνο, άλλο κύκλος..Αλλες, απλά ρίχνω το φταίξιμο σε μένα..Εχω μάθει αλλιώς ξέρεις..

..and in a chain reaction
I dissolve and break and then away I crawl...

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

[+ aiσ8ηmα ]

Τρέχω.. τρεχω κι όλο τρέχω .. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Κι όσο τρέχω τόσο τα παπούτσια μου ξεχυλίζουν απο μίσος. Μίσος που σ' αγαπώ τόσο πολύ. Μίσος που δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Μίσος που σε σκέφτομαι τόσο πολύ.. Μίσος που δεν μπορώ να σβήσω όλα όσα εχω ζήσει μαζί σου.. Μίσος..

Κι ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως έχω γίνει ξανά ένας άνθρωπος μισός. Και ψάχνω.. ψάχνω να βρώ όσα πήρες μαζί σου και ξέρω πως δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω..

Χθές το βράδυ σε πίστεψα. Σε πίστεψα απ' την αρχή.. Αυτή την αρχή που κάνουμε και ξανακάνουμε..

Θυμός.. θυμός για όλα όσα οι άνθρωποι γύρω μου προσπαθούν να ζυγίσουν και πάντα χάνουν στις στιγμές.. Δεν μπορώ να παλέψω τον εαυτό μου. Μ' εγκαταλείπει, με πονάει, με τραβάει όλο και πιο πολύ σε όλα όσα φοβάμαι. Κάποτε θα βρώ μια μέρα που δεν θα χαράζει. Κάποτε θα βρώ μια μέρα που δεν θα κάνει κρύο. Κάποτε θα βρώ τους ανθρώπους που περπατάνε μόνοι.. Κάποτε θα βρώ εμένα..

Μερικές φορές βρίσκω τα ίδια . Προσπαθώ να πετάξω όσα βρωμίζουν τον τόπο μου.. Μ' αυτά κολλάνε..Αφήνουν βρώμικες ελπίδες στους ανθρώπους που παλεύουν να κρατηθούν δίπλα μου. Και δεν τους θέλω. Κουράστηκα με το ψέμα. Φτάνει με το ψέμα.. Αυτό το ψέμα που σκοτώνει τις μέρες και τις νύχτες μου. Αυτό το ψέμα που παλεύω με όσα όμορφα κρατάω στην ψυχή μου.. Με τον δικό μου ήλιο και τον δικό μου ουρανό..

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009


Ρομαντικός..θα θελα να μουνα ρομαντικος.. Να παίρνω το βράδυ μια γόνδολα και ν' αρμενίζω στα όνειρα. Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Τον κόσμο μου κάπου τον άφησα και δεν μπορώ να θυμηθώ που.. Ίσως να ήθελα να είμαι και ένας απλά περαστικός. Απ'τους λίγους που έχουν την τιμή να είναι περαστικοί..

Μια το σήμερα και μια το χθές. Κρατάω τα μάτια μου κλειστά για να μπορώ να αναπνέω. Δεν μ' αρεσει αυτο που γράφω. Δεν βρίσκω λόγια πια να ντύνω τις σιωπές μου. Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήτανε πριν να αρχίσω να ονειρεύομαι. Μάλλον περισσότερο μου δίνει δύναμη το αιώνιο σκοτάδι που καταδίκασα το μυαλό μου να ζεί, παρά το φώς που με λούζει τα βράδια ..

Κολλάω. Γράφω και σβήνω. Προσπαθώ να βρώ τις λέξεις.. νιώθω πως ολα σταματησαν..ολα..ο χρόνος, τα συναισθηματα, οι σκεψεις .. Στέκομαι στη μέση μιας σκηνής και περιμένω τη στιγμή που τα φώτα θα σβήσουν. Θα αναψω το κερί μου και θα φωνάξω τ'ονομα σου ξανα.. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..; Εσυ καθόσουνα και δεν μιλούσες.. μόνο κοιταζες γύρω σου. Εκείνη τη μέρα σε ένιωσα πραγματικά. Εριξες τη μάσκα και τρελλαθηκες. Πηρες δυο δάδες και άρχισες να κάνεις κύκλους στο σκοτάδι. Δεν θυμαμαι καθαρα, μα νομιζω τραγουδούσες. Εδινες στη νυχτα μια λαμψη τόσο μαγική όσο τα φώτα της πόλης όταν αναβουν..

Τώρα πια δεν σε θυμάμαι .. τωρα κραταω κατι καρτ ποσταλ κιτρινιασμένες, γυμνές.. Κρατάω κάτι μέρες μαυρες κι ασύκωτες .. κρατάω κατι ωρες ατελείωτες ..

Θα θελα να 'μουν ρομαντικός.. σαν του λιγους που έμαθαν να κλείνουν τα ματια στο σκοτάδι και να φανταζονται τον ήλιο το πρωι .. Σαν τους λίγους που προσπαθούν να φτιάξουν τη μέρα τους πάνω σε αγριολούλουδα και χρυσανθεμα .. Σαν τους λίγους που ξέρουν πως γεννήθηκαν για ν'αγαπούν ..

Θυμασαι ..;

Κάποτε με φώναζες ρομαντικό ..

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Θα σε θυμάμαι

Ξεμείναμε σε θάλασσα
και πήραμε καράβια ..
μα ταξιδεψαν εραστές
μας πότισαν με χάδια

Σε κάποιες μέρες σκοτεινές
σε κάποιες μέρες ξένες
κοιτάω γύρω μου σκιές
παλιές και ξεχασμένες

Κάπου σε κάποια μυστικά
σε βρήκα να κοιμάσαι
φωτογραφίες, καρτ ποστάλ
να στέλνεις, να θυμάσαι ..

Οσο κι αν φύγεις θα με βρεις
σε όλα οσα αγγίζεις
"Θα σε θυμάμαι" θα μου πεις
μα φευγεις, κι ας δακρύζεις ..

Μην με κοιτας, δεν θα το δω
δεν θέλω, δεν αντέχω
θα προσπαθήσω να το πιω
κι ας ξέρω, κι ας απέχω ..

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Κάπως ίσως και να ξέρεις ..

Τα κοίταζα, τα ξανακοίταζα .. Κάποτε είχα πάρει μια κιμωλια. Μια μεγάλη κόκκινη κιμωλία. Και τράβηξα μια γραμμή. Δεξιά κι αριστερά έριξα σπόρια. Και περίμενα. Κάθησα και περίμενα.. Όσπου μια μέρα που έβρεχε περπάτησα. Και τα βήματα μου ήταν γοργά. Σαν σκυλί λυσσασμένο. Και μια άλλη μέρα που είχε ήλιο γέλασα. Και μια μέρα τα βαλα με τη συννεφια. Και μια άλλη μέρα έκλαψα.. γιατί εκείνη χιόνισε .. Και εκείνη τη μέρα ήτανε όλα άσπρα. Τόσο άσπρα που δεν μπορούσα να δώ πλέον τη γραμμή μου. Και κάπου μέσα μου παρακαλούσα να έρθουν τα πουλιά.. Να πάρουν τα σπόρια.. Γιατί αυτα δεν ήθελαν να φυτρώσουν. Έμεναν εκεί βουβά, ξερά. . Και με πονούσε, ξέρεις. Γιατί αυτή τη γραμμή την τράβηξα για σένα. Και αυτή τη γραμμή την ήθελα δική μου και δική σου.

Δεν πονάω πια. Γιατί μια άλλη μέρα που μπήκε η άνοιξη βρήκα τη γραμμή μου ξανά. Και στο τέλος της βρήκα παράξενα και όμορφα. Και στο τέλος της βρήκα σπόρια. Άλλα σπόρια. Απ' αυτά που δεν βρίσκεις συχνά. Και αυτή τη φορά τα έβαλα σε γλάστρες. Γιατί δεν ήξερα. Στ' ορκίζομαι δεν ήξερα. Κι αν φύτρωναν ή όχι δεν θα 'τανε στο δικό μου χώμα αλλά στο δικό σου.. Και τα περίμενα κι αυτά, ξέρεις.. Τα περίμενα.

Περνούσαν οι μέρες κι εγώ σ' έβρισκα ακόμη στα όνειρα μου.. Και σου 'λεγα πως τα σπόρια μου έγινα μεγάλα κρίνα. Και πως δεν θα κρατήσουν. Γιατί τα κρίνα πεθαίνουν. Και γίνονται ένα με το χώμα.. Και δεν ήθελα. Δεν ήθελα τα κρίνα μου να γίνουν ενα με το δικό σου χώμα..

Και ναι..οι μέρες περνούσαν. Και τα κρίνα μου πέθαιναν.. Το ένα μετά το άλλο.. Κι ένα μικρό μια μέρα το 'δα που έκλαιγε.. Μια τελευταία φορά έκλαιγε .. Το βγαλα απ΄το χώμα με τη ρίζα. Και του δωσα μια υπόσχεση. Του 'πα πως τ' αγάπησα. Και τ' αγαπάω ακόμα..Του 'πα πως δεν θα είχε τη ίδια τύχη με τα άλλα. Πως αν πεθάνει εγώ δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και πως πάντα θα είναι το δικό μου κρίνο..

Θυμαμαι πως το'χα φυτέψει στο τέλος της γραμμής μου.. Εκείνης της γραμμής που λάτρεψα τόσο..

Δεν ξέρω τι απέγινε.. Δεν ξαναφτασα μέχρι το τέλος. Πάντα κατέβαινα τα σκαλοπάτια και περπατούσα άλλες γραμμές που έβγαζαν στη θάλασσα.. Γιατί πάντα έλεγα πως που άρεσε η θάλασσα.. Σ' αυτήν έβρισκα γαλήνη.. Και πως θα κανα τον δρόμο μου δεν μ ' απασχολούσε. Μου ήταν αρκετό που ήξερα πως το κρίνο μου, το δικό μου κρίνο κοίταζε τ' αστέρια. Το ξέρω πως τα κοίταζε..Γιατί μου το υποσχέθηκε.. Γιατί το δικό μου κρίνο είχε πιο άσπρο χρώμα απο τα άλλα.. Και τ'αγαπούσα, ξέρεις. Γιατί ποτέ δεν το είδα να πεθαίνει.. Και θυμάμαι που μου χαμογελούσε.. Εφευγα μα χαμογελούσε..

Μια μέρα..πήρα μια μεγάλη κιμωλια. Μια μεγάλη μωβ κιμωλια. Και στάθηκα στη μέση της γραμμής μου και την έριξα στον ουρανό. Και τράβηξα μια γραμμη που έφτανε μέχρι τον ήλιο..Και περπάτησα. Και έτρεξα..Και στο τέλος της μωβ γραμμής βρήκα ένα κρίνο..

Ενα μεγάλο κατασπρο κρίνο..

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Ξανά


Πέντε λεπτά ακόμη...Ισως να ζητούσα και κατι για τον δρόμο ..Απ' αυτά που ζητούσα μια και δυο φορές πιο παλιά, μα τώρα πια ταξιδεύουν μόνο στο μυαλό μου.

Μείναμε ξεχασμένοι κι οι δυό κάπου στον χρόνο. Καπου σε κάποια γωνιά. Χωμένοι με κάτι καρφία που μας τρυπούσαν τα μάτια και έβρισκαν τρόπο να μας φέρνουν δάκρυα. Πώς έχω αλλάξει, Θεε μου.. Κάποτε, σε κάποια χώρα κοίταξα το ρολόι μου και είχε γράψει 02:15 .. τώρα δεν κοιτάω ρολόγια..Μέχρι πριν δυο μέρες ανοιγα το παράθυρο κι έδινα πίστωση χρόνου στα άθλια κτίσματα που εγκατέλειψαν για χρόνια.. Τωρα πια δεν ξεχωρίζω το παράθυρο απ'τον τοίχο ..

Ξεκινάμε πάντα ανοίγοντας μια πόρτα . Μια πόρτα ξύλινη. Μια πόρτα πλαστική.. Καπου βαθιά στο μυαλό μου θα θελα όλες οι πόρτες που άνοιξα να έλιωναν σαν κερί. Να τις άναβα και να τις άφηνα να λιώσουν.. Δεν τις κλείνω.. Ποτέ δεν τις κλείνω.. Τις αφήνω ανοιχτές.. Να μπαίνει κρύος αέρας.. Ν' ανανεώνω την ψυχή μου που και που. Να βρίσκω τρύπιες κάλτσες και να τις απλώνω για ακόμα μια φορά στο σκοινί έξω στη αυλή μου.. Αυτή η αυλή θέλει σκάλισμα. Δεν ξέρω τι είμαι ..Και δεν με τρομάζει το παιχνίδι .. Τα χαρτιά μου είναι ανοιχτά. Με τρομάζει που δεν θέλω να μάθω . Με σκοτωνει που δεν χρείαζομαι να ξέρω..

Ψάχνω το γέλιο στη σιωπή. Μια μέρα ηλιόλουστη δεν έφτιαξε ακόμα ο ουρανός μου. Μου χουν λείψει αυτές οι μέρες. Μου φαίνονται τόσο μακρινες, που μπορώ ακόμα να σχηματίσω στα μάτια μου οτι δεν υπήρξανε ποτε .. Δεν ρωτάω. Φοράω τα ρούχα μου, μακιγιαρομαι και βγαίνω στο σανίδι. Κολλάνε τα λόγια μου. Η αλήθεια μου είναι πιο δυνατή. Δεν λέει να βγεί το ψέμα. Ο κόσμος κάτω άρχισε ήδη το χειροκρότημα..

Μην φύγεις.. δεν χρειάζεται.. Και μην πείς ξανά αυτά που πες προχθές.. Ητανε όμορφα..και τα όμορφα πονάνε ..

Φόρεσα τα σανδάλια μου ξανα ..

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

{Copy Paste} "Over"


Πάτησα το "Νεα Αναρτηση" χωρίς και εγώ να ξέρω το γιατί..! Δεν είναι καινούργια αρχή, είναι μάλλον ακόμα ανάγκη, ένας πειρασμός που δεν λέει να σβήσει .. Χρειαζότανε ένα βότσαλο ακόμη. Ένα ακόμη. Απ΄αυτά που κρατάω στο πανί μου και τα μετρώ κάθε βράδυ. Τα χρυσά. Και καπου εδώ λέω καλή χρονιά. Ακόμα μια χρόνια. Ίσως το κάνω γιατί δεν είναι δισεχτος. Ίσως το κάνω γιατί κάπου βαθιά είναι ακόμη το καταραμενο 8.. Και τα οχταρια δεν έρχονται εύκολα. Δεν έρχονται σχεδόν ποτέ.. Κι όταν έρθουν απλά κάνεις καλό παιχνίδι. Όχι εγώ. Εσύ περισσότερο. Λές να σου πώ αλήθεια; Λές να σου πώ πως δεν υπάρχει παιχνίδι; Η διαφορά μας στο σκόρ είναι μεγάλη, άπιαστη.

Ρίσκο, για ακόμα μια φορά ρίσκο. Και το ξερες οτι θα γραφα ξανά γιατί το ζήτησες. Μ' αυτή τη φορά δεν μου βγαίνει το ίδιο. . Ίσως μια άλλη φορά..

Αυτά που ξέρουμε κανείς δεν ξέρει .. Να μπορούσα να 'μουν θάλασσα εγώ.. Να περνώ κύμα και να παίρνω ότι μένει στη αμμουδιά. Μια μπρός και μια πίσω. Και ότι αχρηστό υπαρχει να το ξεβράζω .. Κι ο,τι καλό μου φανερώνεις να το ταξιδεύω στον βυθό.. Μέχρι να βρώ ξανά στεριά. Μην ρωτήσεις που. Όλο ρωτάς.. Το ταξίδι έχει σημασία. Οχι ο προορισμός. Μα κράτα στο μυαλό σου οτι ο προορισμός είναι συνήθως αυτό που κρύβουμε μέσα μας .. Αυτό αλλάζει.. Δεν κάνω ταξίδια για τους γύρω μου.. Για μένα τα κάνω .. εγωιστικό ;

dot