Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

KaN(e)i κΡυΟ..


Και τι μπορώ να πώ για σένα και να 'σαι εσύ..οι λέξεις δεν μου φτάνουν..είναι εκείνες οι μέρες τις εβδομάδας ,ξέρεις, που νιώθω τόσο κουρασμένος..εξαντλημένος..κι αυτές οι μέρες είναι εσυ..είναι εκείνες οι παράξενες κρύες μέρες της εβδομάδας που το σώμα μου γίνεται καπνός και φεύγει..φευγει στον αέρα..στον ουρανό, στο διαστημα..Γίνεται αστέρι..σαν αυτά τα φωτεινά που βρίσκαμε καποτε στη παραλία..θυμάσαι..; Βραδάκι, σε μια παραλία μακρινή. Δεν λέγαμε που..πάντα μπαίναμε στ' αμάξι και κινούσαμε προς τη θάλασσα.. προς τη φυγή..εκεί που κρύβαμε τους φόβους μας και παίρναμε δύναμη για το άυριο..Σε θυμάμαι, μην μου κλαίς..σε θυμάμαι..και ξέρω ότι κλαίς..γιατί έχει πλυμμηρίσει το δωμάτιο..μια θάλασσα δάκρυα..κι ο βυθός δεν έχει πάτο..το διαστημά μου κάνει κύκλους γύρω απ'το υπερδιαστημα της αρρώστιας που κουβαλάω για χρόνια..

Ειπωθηκαν όλα..όλα..ό,τι είχα να πω το ειπα..λύτρωση..; Ίσως ένα βήμα πιο κοντά στη ζωή..αναβω ένα κερί και σου δείχνω τον δρόμο..Ετσι είναι η ζωη μάτια μου..και αυτό τον καταραμμένο χαρακτήρα κατάφερα να διαμορφώσω σε όσα δίσεχτα χρόνια μου έδωσε ο Θεός..γιατί τα υπόλοιπα ήτανε απλά μια συνήθεια..

κραταω μέρες και στιγμές
βαδίζοντας στον στίχο,
κοιμαμαι νύχτες βαρετές..
το κρύο να πετύχω..

σήμερα...

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Παίζουμε..;


Σηκώνομαι και πεφτω..και ξανασηκώνομαι..μέχρι να φτάσω στον πάτο και να σε ξαναβρώ..κι όσο εγώ γράφω αριστουργήματα, γύρω μου πεφτουν οι νύχτες..καπου, καπως..κρεμομαι απο ένα διακόπτη σε μια σκηνή-τσίρκο. Ενα ποδήλατο, ένας ποδηλατης..κάνει κύκλους γύρω μου..μην κοιτάς..στο ξανάπα..δεν θελω να κοιτάς.. Δεν ξερω πως μοιαζω..μαλλον εχω γεράσει..ενας άνθρωπος με σημαδια περασμένα με τα χρόνια..

Πεφτει η νύχτα στο Παλερμο..ψάχνω απεγνωσμένα ν' ανοίξω τα ματια μου..να δώ..οι κανόνες το απαγορεύουν..μέχρι να ξημερώσει τα ματια μου θα'ναι κλειστα..και γύρω μου ο δολοφόνος σκοτώνει..καπου βαθιά παρακαλώ να'μαι το θύμα..γέλια.."΄μην μιλατε.." "σταματήστε.." "απαγορεύεται..".. εγκλωβισμένος σε μια υπόσταση ενος κρεββατιου..και στην άκρια καγκελα..σου 'χω πει ποτέ πως δεν έπεσα ποτέ απο ψηλα..; Στο πα..το θυμάμαι..Σ'αυτο το έργο άλλοι είναι θεατές ματια μου..Εγώ απλά κομπαρσος, κομπαρσος στη τρελλα που με τυλίγει και μου φτιάχνει στα μαλλια κοτσίδες..δεν μοιαζω με κορίτσι..περισσότερο σε παιχνίδι playmobil μοιαζω..αλλα στο πιο light..και τώρα..; τωρα τι κανουμε..; ...λες; θα δειξει..ποιος θα προδώσει πρώτος..κατηγορία και ξανα κατηγορία..τρισκαταρατη αρρώστια με γυμνά σωθικα..πάρε δύναμη..ζωγραφια μαυρόασπρη..κάτι με κρατάει στον πατό ξανα..κολλάω..ομορφη εικόνα στο μυαλό μου και ταξίδι θλιμμένο προσευχη..

και πάντα στο μυαλό στριφογυρίζει..helter skelter..

..και μια καινούργια μέρα ξημερώνει στο Παλερμο..

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

And somehow..I knew..


μοναξιά μου, σιωπή μου..δεν έχω να πώ πια..σ'αυτά που δεν χωράνε αλλες λέξεις..κλείνω τα μάτια..

δεν ξέρω πως να σου μιλήσω και να μου δώσεις το χέρι..είσαι εκεί..; ακούς..; προσπαθω..! τ' ακούς..; μην πέσεις..δεν βρίσκω σκαλοπάτια ν'ανέβω..και πάνω απ' όλα, μην κοιτάς το σκουριασμένο μου μυαλό..δεν θέλω..αυτό με κρατάει σ'ενα κόσμο που ζητάει να είμαι παρον..και χάνω και χάνομαι..σε βρήκα χθές σ'ενα παγκακι να ζητιανευεις λίγη σιωπή..θες, δεν θές.. πάλι γυρίσες..σε βρήκα να ξαπλώνεις δίπλα στο μαξιλάρι μου και να κάνεις προσευχές..σ'ενα Θεό αλήτη, που πήρε φόρα και έσπασε τη πόρτα μου..και δεν φτιάχνεται ξέρεις..προχθές σου πήρα τόσα δώρα που σκεφτομαι πως θα χωρέσουν όλα μαζί σ'ένα δωμάτιο..κατι θα κανω..φτάνει να' ρθεις να τα παρεις..προσπαθω για ένα αυριο που μοιάζει τόσο αβέβαιο όσο ένα χρυσόψαρο να θυμηθεί το χθές..και δεν το θυμάμαι..πήρα ό,τι πήρα και έφτιαξα βαρκούλες..τις έριξα στο πηγάδι..δεν ήθελα να βλέπω να λιώνουν στη θάλασσα..

πάρε δύναμη απο μένα..θα σου χρειαστεί..θα τα πούμε ξέρεις..δεν χανόμαστε..δεν μπορεί..καπου θα σε βρώ και θα σου δώσω τα δύσκολα που ζήτησες..μόνο μην προσπαθήσεις πολυ, τις απαντήσεις τις εχω βρεί..

κρατα μοναξιά μου..σε περιμένει η σιωπή στην άκρη του δρόμου..