Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Κωδικος 1+1=3


λυπάμαι που πλέον μιλαώ με κωδικούς..Θέλω 1, δωσε μου 3 και σου δίνω 8..Σ'ενα πείραμα που η μόνη λύση είναι η θεωρία του χάους. Σε μια κατάσταση που το περισσότερο νερό εξατμίζεται όταν πέφτει κατω απ΄το 0..Κι αν το φύγεις απ'τη φωτιά πάλι αυτό θα εξατμίζεται..γιατί δεν έχει να κάνει με μόρια..Εχει να κάνει με ατομα..κι αν αυτά τα ατομα τρελλαίνονται για εξατμιση, τότε τι εχω να κανω εγω τελιωμένος "φυσικός". Μαλλον θα πρέπει ν' αλλαξω επάγγελμα.. 1+1 κάνουν 3 και 3+3 κάνουν 8.5 φίλη σιωπή. Κράτα το καλά αυτό στο μυαλό σου. Γιατί στο μυαλό μου αυτό λέει η θεωρία του χάους.

Δεν έχω λόγια άλλα..κωδικούς έχω μόνο..τους θές..;

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Back to basics..


παει καιρός..θυμασαι..;

Λέω να επιστρεψω στη βάση μου..ξερεις, ήθελα λίγο καιρό να συνηθίσω τη μοναξιά..Τώρα πια δεν είναι μοναξιά. Είναι μια κατάσταση. Ναι, έτσι θα την έλεγα. Κατάσταση..Κατι που πρέπει να περάσω. Κι όσο υπαρχω, όσο αναπνέω, όσο έχω τη δύναμη να περπατώ, θα ελπίζω για μένα. Θα ονειρέυομαι. Δεν σε κατηγορώ, δεν φταίς σε τίποτα. Απλά κουράστηκα να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα. Ισως έφτασε η στιγμή να περάσω λίγο χρόνο στο λευκό. Όσο κι αν πάρει αυτό. Ακούω τους γύρω μου να λένε για μοναξιά, για πόνο..τους καταλαβαίνω, τους νιώθω..Ξέρεις τι θέλω να κανω..; Να πάρω όλες τις μοναξιές και να βγώ εκεί ψηλά..εκεί που περπάτησα κάποτε μαζί σου..Να τις παραπλανήσω...και να τις ρίξω όλες κατω..Ναι, να τις ρίξω όλες κάτω για να δουν πως είναι να πέφτεις..

"Ανοιξα το παράθυρο και πήδηξα.." Επεσα με δύναμη μα δεν κατάφερα να πέσω στη γη. Αυτό με πονεσε..που δεν χτύπησα.."Βγαίνω και κοιτάζω στο μπαλκόνι" Κάνω δυο κύκλους πάνω απ'το χάρτη..Προσπαθώ να διαλέξω σε ποιά χώρα θα ταξιδέψω σήμερα..Δεν μπορώ να αποφασίσω. Η καρδιά μου χτυπά σε μια χώρα με βροχή. Σε μια πόλη που περνάει καταιγίδα..Το μυαλό..το μυαλό δεν μιλάει..Δεν έχει λέει..προτίμηση..Ο,τι του δώσουνε καλά θα΄ναι..

Νιώθεις καθόλου τον παλμό..; Αργεί σήμερα..μα φτάνει..πρόφτασε στο τέλος..προσπαθεί κι αυτός μαζί με όλα όσα φευγουνε σιγά σιγά..Τα κοιτάω..δεν με ενοχλει που φέυγουν..αντέχω..μάλλον αυτά δεν αντέξανε εμένα..Περπατάτε, μην κοιτάτε πίσω καθόλου, φύγετε τώρα πριν σας παρει ο διαολος..! Δεν έχω ανάγκη απο αναπνοές. Ανάσα θέλω να πάρω..ανάσα για να μπορέσω να σκεφτώ σε ποιο διάστημα έχει φύγει η ψυχή μου κι αργεί να επιστρέψει..Εγώ δεν φεύγω. Εδω και μέρες την περιμένω να φανεί στη πόρτα, μετανιωμένη. Μα δεν λέει να γυρίσει..κι έλεγα να φύγω διακοπές..να παμε καπου μακρία..Σε μια αυλή ξενιτεμένη..εκεί που δεν θα βρόυμε άλλους όμοιους με μας..Και δεν μπορεί..Θα θυμαται. Εκεί που πήγαμε πριν χρόνια..Σ'ενα δρομάκι σκοτεινό. Περπατούσαμε αρκετή ώρα. Την σταματησα και την κοίταξα στα μάτια. "Πες μου, τι βλεπεις..; " Δεν απαντησε.."Πές μου.."..σιωπή..Δεν ρώτησα τρίτη φορά. Απλά έκανα μια βουτιά στον ουρανό. Εκεί θα'μαι καλύτερα της φώναξα..

Πανε χρόνια απο τότε..δεν κατέβηκα..έφτιαξα το σπίτι μου εδώ ψηλά για τους βλέπω όλους απο ψηλά..Μήνες ολόκληρους έψαχνα τον λόγο που δεν πήρα την απαντηση της..Μέχρι που ένα σύννεφο μαυρο μου χτύπησε τη πόρτα..Ανοιξα χωρίς να ρωτήσω..Δεν άργησα να καταλάβω..

"Ψάχνω το κενό..", μου είπε..

αστείο..ψάχνει το κενό..

"Εδώ..;;"

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Είναι καποιοι άνθρωποι..

Κι αν έχουν σβήσει τα φώτα..εγώ θυμάμαι εσένα..Εσένα που με κράτησες στα χρόνια που δεν είχα ποδια..Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..κατέβαινα τα σκαλια. "Μαμά;" σου είπα..Με κοίταξες μ'ενα βλέμα έκπληκτο..Γέλασα. Είχα ντραπεί. Δεν ήξερα πως μου βγήκε, πραγματικά δεν ήξερα. Ενιωσα περίεργα. Πόσο μάλλον εσύ. Συνέχισες να με κοιτάς. Τώρα θυμάμαι. Συνέχισες να με κοιτάς μέχρι που δεν κρατήθηκες. "Με είπες μαμά..;" "Όχι" σου αποκρίθηκα.."Λαθος άκουσες"..Λες και δεν ήξερα ότι τα αυτιά σου δεν σε γελάσανε. Αλλά ήμουνα παιδί και δεν χρειαζόμουνα άλλοθι, βλέπεις. Και για πες μου τώρα. Πως να μην σ'ελεγα μαμά κι ας μην ήσουνα στ' αλήθεια..Κατι παραπάνω ήσουνα. Ηρωίδα. Ναι, όλοι το ξέρουμε. Ηρωίδα. Στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Και ξέρεις τι με κάνει περήφανο για σένα..; Που δεν ήσουνα εκέι μονο για μένα. Αλλά για όλους. Γιατί έτσι σ'έπλασε ο Θεός. Γιατί ήσουνα και πάντα θα 'σαι απ'αυτούς που γεννήθηκαν με καλοσύνη. Κι ας μην έγινες ποτε καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας που θελες να γίνεις..Σπουδάζω Γαλλία για σενα. Και είναι το ίδιο. Γιατί ένα κομμάτι μου είσαι εσύ. Κι αν μου' χει μείνει λίγη καλοσύνη, σε σένα την χρωστάω. Γιατί μου δίδαξες πως να είμαι άνθρωπος. Πως να κρατάω αυτους που αγαπώ, ψηλά. Να σου θυμίσω τη μέρα που σου φώναζε ο μπαμπάς..Εφυγες και κλείστηκες στη αποθήκη. Ημουνα μικρός τότε, δεν μπορούσα να καταλάβω. Το μόνο που δεν ξεχνάω είναι το δάκρυ σου. Πόνεσες. Πάντα πονούσες. Και το ξερα. Το ξερα μέσα μου πως οι ανθρώποι που αγαπάνε,κλαίνε. "Δεν το θελά. Εγώ το καλό σας θέλω" μου λεγες ξανά και ξανά. Και σε κοίταζα σαν χαζός. Δεν ξέρω πως να σου ξεπληρώσω όλα αυτα. Δεν ξέρω. Καπου έχασα τα βήματα σου. Καπου στην πορεία. Και ξέφυγα. Ενιωσα πως χρειαζόμουνα να φύγω απο σένα για λίγο. Την επιρροή σου..Γιατί μου κανε καλό και δεν ήμουνα καλός άνθρωπος..Δεν ένιωθα καλός άνθρωπος..Και σε πλήγωνε αυτό και το ξέρω πως ακόμα σε πληγώνει..Μόνο λίγο να μπορούσα να σου δείξω πως μέσα μου δεν άλλαξα..
Θυμάσαι την μέρα που βρήκες τα τσιγάρα στο δωμάτιο μου..; Αυτό κι αν ήτανε κάτι τραγικό..Ημουνα ακόμα μικρός. Δεν είπες τίποτα. Τα πέταξες και μου πες να το κόψω. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο..Αυτό ήσουνα πάντα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Μόνο την αγάπη και την πίστη τα είχες άφθονα..Και ξέρεις κάτι..Στην ζωή μου δεν γνώρισα άλλη σαν εσένα. Ναι, είσαι μοναδική. Γιατί άνθρωποι σαν εσένα σταμάτησαν να υπάρχουν..Γιατί κανένας δεν έδωσε οσα έδωσες εσύ. Κανείς δεν πάλεψε όπως πάλεψες εσύ.. Κρατάω τα πάντα. Δεν έχω τίποτα κακό να πω για σένα. Τίποτα. Δεν μου αφήνεις περιθώρια να σε κατηγορήσω ούτε για μια στιγμή. "Ν' αγαπάς τους ανθρώπους", μού λεγες. Τότε δεν μπορούσα να καταλαβω.."Οταν δεν μ'αγαπάνε, δεν μπορώ να αγαπησω.."..αυτό έλεγα και ποτέ δεν έδινα σημασία στο τί εννοούσες. Τι σήμαινε αυτό που έλεγες..Τώρα ξέρω..Τώρα ξέρω πως όταν το λεγες το ενιωθες. Με τέτοια ψυχή είχες αρκετή αγάπη για όλους. Ίσως και κατι παραπάνω..

Σ'αγαπω..ότι είμαι σήμερα και ό,τι αξίες κουβαλώ τις χρωστάω σε σένα..Μόνο..μόνο που θα θελα να γίνω ξανά παιδί..Να με μεγαλώσεις ξανά..γιατί ητανε η πιο ομορφες και ξέγνοιστες μέρες της ζωή μου..δίπλα σου..

Αφιερωμένο στην θεία μου..μπορεί να μήν είμαι εκεί στις χαρές και στις λύπες σου μα να θυμάσαι πως πάντα σε σκεφτομαι και παιρνω δύναμη..Κράτα καλά αγαπημένη μου..A la prochaine..

Where has my heart gone..
An uneven trade for the real world..
I want to go back to believing in everything and knowing nothing at all..
Where has my heart gone..

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Δεν πιστευω πια στα παραμύθια..


"Φευγω.."

"Δεν ξέρω πόσο.."

"Ναι..ίσως και κατι παραπάνω.."

Τριαντάφυλλα. Σκούρα κόκκινα. Σαν αυτά που σ' αρέσουνε.. Αυτά που δεν πονάνε. Κράτα με. Κράτα με στα χέρια σου. Κανε με φυλαχτό και φόρα με. Πέταξε. Νιώσε ελέυθερα στον αέρα τ΄ ουρανού. Κρύψου. Περπατησε στο φώς. Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την. Ψάξε. Κοίταξε στο παράθυρο τον κόσμο που αλλάζει. Κλάψε. Θυμίσου τις μέρες που με κοίταζες και έπλαθες γαλήνη. Προσπάθησε. Εστω και για λίγο να ξεπεράσεις τα όρια σου. Γέλα, για όλα αυτά που έκρυψες μέσα σου και τα κρατάς ακόμη. Νιώσε. Ολα αυτά που δεν έζησες ποτέ. Και άσε την καρδιά σου να σπάσει. Να εκραγεί. Δεν μπορείς να πιστέψεις όλα όσα λέω. Δεν τα σκαρφίστηκα. Στ'ορκίζομαι. Απλά ήθελα λίγο να σε βάλω στο παραμύθι μας. Μια φορά κι ένα καιρό..βλέπαμε όνειρα. Μονο μέσα μέσα, περπατούσα μέχρι το δάσος. Να βρώ τις νεραίδες. Τις παραπλάνούσα με το βλεμμα μου. Στο τελος, πέθαινα. Πάντα πέθαινα, θυμάσαι..; Και μετά, μια άλλη φορά..πέταξα. Πήρα δυο κομμάτια γυαλι. Κόπηκα. Δεν είχε αίμα. Ητανε μόνο κατι παραπάνω απο την εικόνα σου τις νύχτες που ξαπλώνω.. Φοβήθηκα λίγο ξέρεις. Προσπαθω. Φοβάμαι τη μέρα που θα φεύγεις. Κι ας μη σ' έχω ακόμη. Εκείνη τη μέρα που θα ξαπλώσω τη γύμνια μου στο πάτωμα. Και εσύ θα φεύγεις. Θα νιωθω το κρύο να διαπερνάει το σώμα μου και να φτάνει στον εγκέφαλο. Να με παγώνει. Και εσύ όλο θα φεύγεις..Θα ναι η μέρα που δεν θα έχω λόγια να σου πω. Συνηθίζαμε να μιλάμε τους χειμώνες για την άνοιξη..στο κρύο..Δεν ξεχνάω τα λόγια σου. Τότε έμοιαζαν..έμοιαζαν με φώς..Φώτιζαν το κενό του σκοτεινού μου μυαλού και έδιναν νόημα. Δεν τελιώσαμε ποτέ..Απλά τώρα ξημερώνει ξέρεις..Και το φώς πια με πληγώνει. Οπου και να πας..αγάπη μου..

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Ξαπλώνοντας το βράδυ..


Ξαπλώνοντας το βράδυ βρίσκω χρόνια περασμένα σε όλα εκείνα που ποτέ δεν βρήκα τη δύναμη να σταθώ..Και κοιτάω το σκοτάδι να σκεπάζει τις εικόνες που έφτιαχνα κάποτε παιδί..Εκείνες τις εικόνες που πλέον με το ζόρι μπορώ έστω και για λίγο να ζήσω ξανά στο μυαλο μου. Ξαπλώνοντας το βράδυ περναω ξανά απο πρόσωπα. Νιώθω ξανά τα ξένα χέρια που κάποτε με χαιδεψαν, με νανούρισαν..Βλέπω ξανά τα ξένα μάτια που καποτε με κοίταξαν..Μυρίζομαι ξένα αρώματα, φέρνω στο στόμα μου τις γεύσεις των χειλιών..Και νιώθω κενό. Κενο που δεν μπόρεσα έστω και για μιά φορά να πάρω κάτι για μένα..Που έδωσα, που πάλεψα μα στο τέλος έφυγα. Δεν ξέρω πως μπορω να κρατήσω για μένα. Δεν έμαθα τον τρόπο. Ξαπλώνοντας το βράδυ θυμάμαι τις μέρες που κοίταζα τον ήλιο..εκείνες τις όμορφες μέρες που πλυμμήριζε το δωμάτιο φώς..εκείνες τις σπάνιες μέρες που ήτανε η ζωή μου γεμάτη ανθρώπους, δύναμη, πάθος..Και μου χει λείψει αυτό το παθος..Ξαπλώνοντας το βράδυ ταξιδεύω σε μέρη που δεν έζησα ακόμη. Ταξιδευω το μυαλό μου στη μέρα που θα ανοίξω τα μάτια μου και δίπλα μου θα είσαι εσύ. Οποιος και να σαι..Εσύ που θα με κρατήσεις αγκαλιά το βράδυ να κοιμηθούμε διπλα διπλα. Και εσύ θα είσαι η συνηθειά μου. Η μέρα μου, η νύχτα μου, το αλλό μου μισό..Ξαπλώνοντας το βράδυ παίρνω τη μέρα που πέρασε και την μαδάω. Την αποπλανω..Γιατί στη μέρα που πέρασε στάθηκαν δίπλα μου πρόσωπα. Και άκουσα γέλια, και κλαμα, και θυμο..Τα κάνω κολιέ και τα φοράω..Ξαπλώνοντας το βράδυ γελώ..γελώ με το ψέμα μου..Γελώ με το ψέμα των γύρω μου που έγινε ξαφνικά δυο φορές ψέμα..Ξαπλώνοντας το βράδυ σπαράζουν τα μέσα μου για όλα όσα δεν έφτασα ποτέ όταν ήμουνα μικρός και τώρα που μεγάλωσα απλά τα προσπερνάω..Δεν εχω αλλοθί πια..Ξαπλώνοντας το βράδυ κλαίω..κλαίω για τις μέρες που έζησα πριν αγαπήσω για πρώτη φορά..