Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

To κέρμα


"Μα ενας αγγελος με βρηκε τα χαραματα.
Και στα σκαλια μιας εκκλησιας των περασματων,
μου δωσε αιμα για να πιω μου ταξε θαυματα
τα πλοια να ρθουνε των πιο τρελλων φευγατων..

Δεν το καταλαβα ποτε γιατι μου το δωσες
τα μαυρο χρωμα της ψυχης σου με δικαζει
το πανηγυρι στη ψυχη μου το φανερωσες
να βρισκουν σκυλοι να λυσσανε σαν βραδιαζει

Το μαυρο ρουχο που το φορεσες και γυμνωσες
οσα καλα στο παρελθον σου ειχες φτιαξει
αλλαξτο χρωμα, πες ποτε δεν το ξεδιπλωσες
δωσε υποσχεση ο χρονος μην αλλαξει

Μα ενας αγγελος με βρηκε τα χαραματα
και στα σκαλια μιας εκκλησιας μου δωσε κερμα
μου πε Ποτε σου στη ζωη δεν μου ξεπληρωσες
σ' οσα ποτε δεν ακολουθησες στο τερμα.."

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Παλέτα Μαυρο-Ροζ (ότι είχες ζητήσει..)


Σ'ενα κόσμο που πληγώνει τη σιωπή σου, πήρες το μαυρο χρώμα και το ακουμπησες στην πόρτα..Πήρες δυο ρούχα βιαστηκα και χαθηκες...

Και που χάθηκες; Που να σαι τώρα που τα μάτια μου ζητάνε μια πιστωση χρονου. Ακομα λιγο μονάχα. Και μου χεις λείψει το ξέρεις..; Μου χει λείψει η ιδέα σου. Εισαι αυτό που δεν απέκτησα..Μα κέρδισα ξανα τον εαυτο μου. Ξαναβρήκα ξανα την χαμένη μου αθωότητα. Κι αν λέω πως δεν ζητάω πολλά μην με πιστεύεις. Τα πάντα θελω απο σένα.Τη εικόνα σου, το γέλιο σου, τη παρουσία σου, τη δύναμη να τρέξω ξανά στον παράδεισο που θα μπορούσαμε να ειχαμε φτιάξει. Κι όσο γράφω τα γραμματα μου φαίνονται μικρότερα. Φταίει το χαρτι μάλλον. Καθε τόσο παίρνω ένα χαρτί και το γεμίζω μελάνι. Και τι καταφερνω στο τελος; Να το κοιτάω και να το ξανακοιταω για να είμαι σίγουρος οτι το εγραψα καλα, αν εγραψα και σημερα ομορφα για σενα. Ακουμπαω στον τοιχο και περναει το χερι μου απο την αλλη. Νιωθω πως όλα είναι ρευστα. Μαλλον πυρετος. Θα μου περασει. Φοβαμαι να ξαπλωσω. Περιμένω να στείλεις ένα "γραμμα". Εχω γίνει μονιμος κάτοικος γραμματοκιβωτίου. Ναι, γελάς τωρα είμαι σίγουρος. Γελάς με την κατάντια μου. Εδω γελάνε τα πάντα. Επιπλα, ρούχα..Όλα. Νιώθω πως καθομαι στη μέση και με κοροιδευουν. Τι να σου πω τωρα. Ζω σ'ενα κόσμο φτιαγμένο απο σκόνη, αμμο και καλώδια. Περπατάω σ' ένα δρόμο στρωμενο με κολλα. Μα δεν κολλάω. Κάθε τόσο αλλάζω τα παπούτσια μου για ανανέωση. Εραστες σ'ενα κόσμο κρυμμένο καπου στο βάθος. Πίσω απο κάτι βουνά μας βρήκα μια μέρα μα οι κερασιές δεν με άφηναν να σε κοιτάξω..Ητανε, βλέπεις, άνοιξη. Θυμάσαι εκείνη την άνοιξη? Ητανε τότε που βρήκες εκείνο το μικρό πετραδάκι που είχε τέσσερα, πέντε χρώματα. Δεν το θυμάμαι πια, δεν το θυμάμαι γιατί δεν το έχω. Στο χα υποσχεθεί μα δεν τα κατάφερα. Ενιωσα πως δεν σου άξιζε πια. Κι όσο ένιωθα τον πονο σου τόσο ένιωθα πως δεν στάθηκαμε ποτέ αντάξιοι ο ένας για τον αλλο..Και τώρα μου μεινε η λαθος στροφή που κάποτε άκουγα. Και δεν ήτανε παρα μια στροφή..

"Πριν φύγεις θυμίσου να πάρεις τις καλτσες σου απο την απλώστρα στη βεράντα. Εδώ βγάζει ήλιο τ απογεύματα. Και πριν πάρεις τη τσάντα σου ρίξε μια ματιά στο θερμοσιφωνα γιατί το κόκκινο φωτάκι δεν εσβησε όλο το βράδυ. Το θυμάμαι λες και ήταν χθές..Τώρα πια φοβάμαι να το ακουμπήσω..Α, και που σαι; Φευγοντας, κλείσε την πόρτα..Αποψε λέω να κοιμηθω στον διάδρομο.."

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Ανοίξαμε τις πόρτες

Ψες βραδυ μαλλωσα με την μοναξια. Τις έδωσα δυο χαστούκια και κοκκίνησαν τα μάγουλα. Δεν είμαι σίγουρος ακόμη γιατί κάνω όλα όσα κάνω. Δεν είναι ότι σε έχω ανάγκη. κάποια πράγματα ξέρω πως πρέπει να τα κρατάω για μένα..Δεν ξεχνάω λόγια. Παρα μόνο είκονες. Και αυτό με συγχίζει λίγο...Ηπια πολύ, ξέρασα παντού. Και κάπου εκέι ξέρασα και την μοναξιά μου. Ίσως ήτανε καιρός..Δεν ξέρω πως, πότε, γιατί, που. Μάλλον ούτε και η ίδια με ρώτησε. Βρήκε περισσότερο να μου πεί πως με βαρέθηκε και μου έκανε μούτρα. Τι να θελε όμως να μου πεί..Σε πήρα τηλέφωνο. Τηλέφωνα μάλλον..Δεν το θυμάμαι, στ΄ορκίζομαι.. Κάπου στη σύγχιση και τον πανικό είδα την εικόνα σου. Χόρευες μ΄ενα ρυθμό τρελλό..Σαν μεθυσμένη ήσουνα..Σε πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνεις μαλλον. Σου άφησα τρία μυνήματα στο φωνοκιβώτιο και αυτό ήταν. Σωριάστηκα στο μπανιο. Εσπασαν την πόρτα να με βγάλουν. Αχ μ'αυτή την πόρτα. Ητανε η δευτερη φορα ξέρεις. Σαν ταινία έγιναν όλα. Και μην ανησυχεις...Θα τη φτιάξω, κάποτε θα μπαίνουμε μέσα και θα μπορούμε να κλειδώνουμε..Οσο για το αλκοολ..Πφφφ. Παιχνιδάκι. Λες και έπινα νερό με το καλαμάκι. Κάπου σταμάτησα βέβαια. Ασε που το πρωί βρήκα εμετό στην μπανιέρα. Αυτό πάλι τί ήτανε..Αχχχ Θεε μου, πόσα θα δουν τα ματάκια μας. Λοιπόν σ'αφήνω, με περιμένει ο ύπνος..Μην μου πείς τίποτα.. Μαθυσμένος είμαι ακόμα...

Καληνύχτα, και που σαι..μην χανόμαστε..

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

COLDPLAY "Viva la Vida Tour"...Μια νύχτα μαγική...

video


Αφιερωμένο σε όλους όσους έχω στην καρδιά μου και στο μυαλό μου..Να 'σαστε πάντα καλα, να προσέχετε τους εαυτούς σας και πάνω απ' όλα να ζείτε την κάθε στιγμή σαν να'ναι η τελευταία...

Μπράβο στους Coldplay για την μαγική βραδιά που μου χάρισαν σε μια τόσο όμορφη πόλη..Είδα, έζησα, ένιωσα, πήρα...Ευχαριστώ...


"Those who are dead, are not dead
They’re just living in my head
And since I fell for that spell
I am living there as well...

Time is so short and I’m sure
There must be something more..."


COLDPLAY, "Viva la Vida Tour" - Lyon 04/09/2008 Halle Tony Garnier