Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Σκέψεις σε κορνίζα...


Έσκιζα το χαρτί λίγο λίγο να κάνει θόρυβο. Ένιωθα την σιωπή να κατρακυλάει στα μάτια μου λες και δεν θα είχε ποτέ τελιωμο..Δεν ξέρω τι με πόνεσε πιο πολύ. Τα λόγια, οι πράξεις, η γρατζουνιά. Δεν ήθελα να τρέξω. Όχι, αυτή τη φορά κάτι με κρατούσε γαντζωμένο στη καρέκλα…Σ’ αγαπούσα, πάντα σ’ αγαπούσα…ποτέ δεν σταμάτησα…Φευγω..δεν βρήκα τις λέξεις να σχηματίσω το αντίο…Σου το’ χα πει μια φορά σιωπηλά, θυμάσαι..; Πήρα το χέρι σου και το ακούμπησα στο στήθος μου… «Αυτή η καρδιά…για σένα χτυπάει…»

Κι ύστερα καθίσαμε απόμερα…Πήραμε ότι απέμεινε και τα στήσαμε μπροστά μας…κομμάτια από τις ζωές δυο ανθρώπων που μεγάλωσαν μαζί…Δεν έχω τόσα να σου πω όσα νόμιζα…τα μεγάλα πράγματα πάντα μένουν ατελή…σαν πάζλ με χαμένες τις άκριες…Μόνο ήθελα να σου δώσω ένα βλέμμα…εκείνο το πρώτο βλέμμα μας…εσύ χάμω..εγώ στο τοιχαράκι…ήτανε τότε που η μοίρα έπαιξε το πιο παράξενο παιχνίδι…μας έμπλεξε…μακάρι να τα ζούσα απ’ την αρχή…

Δεν σου ζητώ να με καταλάβεις…το ξέρω πως δεν μπορείς…το μόνο που ζητάω είναι λίγο περιθώριο…να με συγχωρέσεις…