Κυριακή, 25 Μαΐου 2008

Ποτέ μου

Ποτέ μου δεν κατάφερα να μάθω διαδρομές

Μόνο στους γύρω μου άνοιγα του πόνου τις πληγές

Δεν ξαναγυρισα ποτε, δεν βρήκα την αξια

έγινε όλη μου η ζωή μια άδεια συνουσία..

Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Αγγίζοντας τον κόσμο σου

Μέσα στη νύχτα τη βουβή ξεδίπλωνες μαντίλια
και έφτιαχνες άερινα, μεταξωτά κογχύλια
τα έριχνες στο πέλαγος να γίνονται αστέρια
μα όνειρα σχημάτιζες, που σου καιγαν τα χέρια..

Ταξίδεψες και χάθηκες μ' ενα τσιγάρο ξένο
κι εγώ σ' ένα παράθυρο κλειστό, σε περιμένω
δεν με πειράζει μάτια μου που δεν θα 'ρθείς σε μένα
μα στου μυαλού μου τη σιωπή περνώ στα ξεχασμένα..

Περνώ απο μέρη γνώριμα που μάραθο μυρίζουν
εκεί που οι αγγέλοι μου γλυκά σε νανουρίζουν
σε βάφουνε με χρώματα, γεμάτα μελωδίες
σε ντύνουνε με χίλιες δυο γνωστές μας ευωδίες..

Κοιτάξαμε ξανά μαζί πως φτιάχνεται το πάθος
και κάναμε τον έρωτα ένα μοιραίο λάθος
περπάτησες τα βήματα που στάζουν αμαρτία
δεν άντεξες, δεν παλεψες του μίσους τα θηρία..

Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

Κιτρινα απογευματα...(σαν ονειρα..)


Κιτρινα απογεύματα..Σαν κι αυτά που έφτιαχνα στο μυαλό μου. Δεν πηρα δύναμη ποτέ από κανένα..Μόνο έδινα..Μα κάποια στιγμή στέρεψα..Εσβησα..Δεν κοιτάω πίσω πια..

Τα βράδια ξαπλώνω και νιώθω το φως να μ’ αγγίζει…Κατεβαίνει στον λαιμό μου και χαϊδεύει το στήθος μου…Κάνει κύκλους στην κοιλιά μου…Περνάει στον ομφαλό και χύνεται μέσα μου...Κυλάει στις αρτηρίες μου, γίνεται αίμα μου…Όλα αυτά τα χρόνια…Ταχύτητα φωτός…

Τα πιο παράξενα παιχνίδια μου τα ‘παιξε η μοίρα όταν ήμουνα ακόμα παιδι…Τότε που δεν είχα την δύναμη.. Τώρα πια μ’ έχει ξεχάσει…Δεν μου χτυπάει την πόρτα. Με βαρέθηκε. Μπούχτησε μου είχε πει ένα βράδυ που στις προσευχές μου την καλουσα…Τώρα πια νιώθω καλά. Συμβιβάστηκα…Δύσκολο δεν είναι να σε χτυπάει η μοίρα αλλά να την χτυπάς εσύ για να σ’αλλάξει…

Τώρα πια βγαίνω μόνο νύχτα. Σαν τα στοιχειά.. . Φοράω τον γκρί μανδύα που λατρεψα τόσο και περπατάω στους διαδρόμους. Μια στο μυαλό μου και μια στα δικά σας…Μην με φοβάστε…Κακό δεν κάνω…Απλά μουδιάζω λίγο την καρδιά και κάνω το αίμα χρυσόσκονη…Την φυλάω στο μπλέ μου σακουλάκι και την φέρνω στα μάτια μου..Μετά..μετά βγαίνει ο ήλιος και χάνομαι…αποσύρομαι στα ενδότερα..

Τώρα πια βγαίνω μόνο τα βράδυα…Σαν ένα παιχνίδι παιδικο μα απαγορευμένο..Δεν κοροιδεύω τη ζωή..μόνο το σώμα μου, την καρδιά μου…Εγώ βγαίνω τα βράδυα και κάνω λιμνούλες από ασημι…Να κολυμπάω…

Αγαπάω τα κίτρινα απογευματα…Αυτά που δεν πετούν τα πουλιά στον ουρανό..Που οι πεταλούδες καίνε τα φτερά τους για να πέσουν στο νερό…Αυτά που δεν θέλω να πετάξω μα να κάνω βουτιά στο κενό της ψυχής μου…

Λατρεύω τα κίτρινα απογευματα…

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Του φιδιού το γάλα


"Δεν λέω οτι ήταν καλα βιβλία..Δεν ήταν δουλεία μου να τα κρίνω, αλλα... κάπου μου έκανε εντύπωση που μια γυναίκα, νομίζω σ' ένα απ' αυτά, έγραφε πως δεν υπάρχει παρελθόν κι οτι το παρελθόν είναι μια καλοστημένη απάτη του παρόντος χρόνου. Δεν θυμάμαι πια τον τίτλο, Ανέστη. Εξάλλου πέρασαν τέσσερα χρόνια.."

"Κι αυτό που ζούμε τώρα;" κραύγασε σπαρακτικά ο Ανέστης.

"Είναι ενα μικρό χατίρι του χρόνου..Δέχτηκα να το παίξω για σένα..Γιατί σ'αγαπούσα πολύ περισσότερο απ'όσο νομίζες.Φύγε τώρα και μην ξανάρθεις.."

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Δεν ήρθες..


Περπατούσαμε και κάναμε κύκλους..
Μεγάλους και ασταθείς..
Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει
Μια το ρολόι..μια την εικόνα σου…

Δεν ήρθες…δεν ήρθες ποτέ..
Μόνο έστειλες τα πουλιά πληγωμένα…
Να τα γιατρέψω..

δεν έιμαι γιατρός..