Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Σελίδα 10.. (κεφάλαιο 1)

"Γράφω και πάλι γράφω..Ελπίζω η κάθε στιγμή μου να γίνει μεγάλη..Να ανοίξω φτερά και να πετάξω.."

Ξύπνησε τρομαγμένος. Ένιωσε τον ιδρώτα να κυλάει κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης και να κατεβαίνει προς τα κάτω. Τα χέρια του ήτανε μαγκωμένα. Τα πόδια του έιχαν παραλύσει. Ξανά η ίδια ιστορία. Για τρίτη συνεχόμενη μέρα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Έπρεπε να κάνει υπομονή. Να περίμένει λίγο. Δεν έιχε την δύναμη όμως. Τα κλάμα του έγινε σπαραγμός. Εβγαλε μια κραυγή απόγνωσης προσπαθώντας να σηκώσει το κεφάλι του. Έσφιξε τα δόντια. Οι μύες του άρχισαν ξανά να λειτουργούν. Ένιωθε το τρίξιμο στα κόκαλα του σαν σουβλιά. Άφησε το σώμα του ελεύθερο, χαλάρωσε τους μύες του και έγειρε ξανά το κεφάλι στο μαξιλάρι. Ένιωθε εξαντλημένος.

Τα τελευταία δέκα λεπτά προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει τον έλεγχο του κορμιού του. Σκούπισε τα δάκρυα και γύρισε το κεφάλι στο άδειο μαξιλάρι δίπλα του. Έκλεισε τα μάτια και αναστέναξε βαθιά. Ακούμπησε με το χέρι του το σεντόνι και άνοιξε τα μάτια. Τα φρύδια του σούφρωσαν. Οι σκέψεις άρχισαν ξανά να κατακλύζουν το μυαλό του. Ξαναέκλεισε τα μάτια και πήρε ακόμα μια βαθιά ανάσα.

Γύρισε το κεφάλι στο παράθυρο. Νύχτα. Το φως της λάμπας στον δρόμο περνούσε από τις χαραμάδες και του τρυπούσε τις κόρες των ματιών. Τον τελευταίο καιρό δεν την έβρισκε ενοχλητική. Την είχε για παρέα. Να του φωτίζει τον δρόμο σκεφτόταν πάντα. Έμεινε με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο. Λες και τα μάτια του προσπαθούσαν να απορροφήσουν το λιγοστό φώς που χτυπούσε κατευθείαν στο πρόσωπο του. Ξαφνικά ένιωσε την ανάγκη να σηκωστεί. Να κινηθεί. Πολλές φορές ξάπλωνε τα βράδια και σκεφτότανε αν θα προλάβαινε να δεί το φώς της επόμενης μέρας. Αγαπούσε πολύ το φώς, τα δεντρα, το πράσινο μα πάνω απ’όλα την θάλασσα.

Με μικρά αλλά σταθερά βήματα έφτασε την τουαλέτα. Αναψε το φώς και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Άνοιξε την βρύση και έριξε λίγο παγωμένο νερό στο πρόσωπο. Συκώσε το κεφάλι απότομα και κάρφωσε το βλέμμα στο είδωλό που σχηματιζόταν μπροστά του. Έκανε κάτι να πεί αλλά η φωνή του έσβησε πριν κάν βγεί από την καλοσχηματισμένη του οδοντοστοιχία. Το ύφος του έμοιαζε χαμένο. Τα μάτια του, μπλέ βαθύ. Σαν την θάλασσα που αγαπούσε τόσο πολύ. Τα χείλη του ξεθωριασμένα. Τα μαλλιά καστανόξανθα. Πάντα ατημέλητα. Κούνησε λίγο το κεφάλι δεξιά και αριστερά παρατηρώντας το γένι που μεγάλωνε μέρα με την μέρα πιο πολύ. Δεν έιχε σκοπό να το αφήσει να μεγαλώσει περισσότερο. Άλλωστε δεν του άρεσε να κρύβει την ηλικία του και αυτό τον μεγάλωνε. Στα 27 ένιωθε αρκετά άντρας και αυτό έιχε σημασία.

Πήγε στην κουζίνα και άνοιξε το ψυγείο. Πήρε το μπουκάλι με το γάλα και κατέβασε δυο τρεις γουλιές. Το έκλεισε απότομα. Τα μάτια έπεσαν στο μικρό κίτρινο χαρτί με τα μάυρα γράμματα. Μετακίνησε τον μαγνήτη και το άφησε να πέσει στο πάτωμα. Συνέχισε να το κοιτάζει για λίγο. Έσκυψε και το έπιασε. Άναψε το φώς στο σαλόνι και καθησε στο γραφείο. Άφησε τα χέρια του κάτω και πήρε δυο βαθιές ανάσες. Ήταν ήδη καλύτερα.

Το ρολόι έδειχνε πέντε. Στο μυαλό του έκανε ακόμα μεσάνυχτα. Δεν είχε που να πάει και αυτό τον πονούσε. Ανοιξε ακόμα μια φορά το μικρό βιβλιαράκι με τα ποιήματα. Μετροφύλλησε. Η ματιά του ήταν άδεια. Πήρε το μικρό κίτρινο χαρτάκι και το έβαλε στην σελίδα 10. Τα χέρια του έκλεισαν αυτόματα. Δεν το διάβασε. Αλλωστε δεν ήταν αυτό που είχε ανάγκη τώρα. Πάνε μήνες από εκείνη την μέρα. Τώρα πια έχει προχωρήσει. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τουλάχιστον αυτό συνήθισε να λέει…


"Αλλαζω φτερά, πεταω μακρια..σιωπή"

Ανοιγω καινουργιο κεφάλαιο...

Αφιερωμένο σε όσους κατάφεραν να διαβάσουν στα όνειρα τους την σελίδα 10...

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Μάγισσες νύχτες...


Εχω ανάγκη να το ακούσω..κοιτάζω τα χείλια σου..νιώθω το κορμί μου να παραλύει..πες το..

Εχω ζήσει το αύριο καλύτερα απ’το χθές και δεν βρίσκω περιθώρια..Τα μάτια σου κρατάνε τον κόσμο μου σε μια κλωστή και σου ‘δωσα την λεπίδα φυλαχτό..Κράτα την και κάνε τα ζωή μου κομμάτια…Κι αν τύχει κάποτε να πετάξεις, μην με πάρεις μαζί σου…Κόψε την και άσε με να πέσω..Γιατί το πέταγμα σου το φοβάμαι…Σκοτάδι…Δένω τα μάτια και παίζω τυφλόμυγα…Σαν παιδί…Και κλαίω για μένα και την χαμένη μου αθωότητα…Δεν βρίσκω γυρισμο, δεν βρίσκω πόρτες..Μονο παράθυρα σπασμένα. Κήπους απότιστους…

Δεν φοβάμαι…Ξέρεις, το σκοτάδι φοβάμαι…λίγο μόνο…Τις νύχτες κρύβομουνα στα πεύκα, έπαιζα με τα φύλλα που σκιρτούν και σπάνε την σιωπή…παρηγορούσα τις μάγισσες… «Αν βρείς αγάπη ν’ αγαπάς, σαν αίμα σου να την πονάς…» τους έλεγα…μα δεν μ’ ακούσανε…Και πνίγηκαν στο ψέμα…Εφτιαξαν ξορκια και τρύπησαν καρδιές…Δεν πονάνε πια ξέρεις…Τις κάψαμε, θυμάσαι…; Μαζί, τις κάψαμε…Μα…δεν κρύψαμε τα σπίρτα…

Δεν έκλαψα για την ομορφια μου ακόμη..

Δεν έκλαψα…

Over the rainbow..


Somewhere over the rainbow
Way up high..

There's a land that I heard of
Once in a lullaby..

Somewhere over the rainbow
Skies are blue..
And the dreams that you dare to dream
Really do come true...

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Μετα απο πρόσκληση της αγαπημένης ilive2loveme, παραθέτω και εγώ την δική μου προσπάθεια για ένα χαικού..το δευτερο παιχνίδι δεν θα το παίξω επειδη μου είναι γνωστό το συγκρότημα που μου έβγαλε και δεν μ'αρέσει καθόλου μα καθόλου..!


Παιχνίδι:

(Τα χαϊκού είναι είδος ποίησης που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία το δέκατο έκτο αιώνα και υιοθετήθηκε στην Ευρώπη στις αρχές του εικοστού. Στην αυθεντική στιχουργική μορφή τους, είναι μικρά ποιήματα από 17 συλλαβές σε ένα ενιαίο στίχο. Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές και τα χρώματα, η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία. Στην Ευρωπαϊκή εκδοχή τους συνήθως υποδιαιρούνται σε 3 στίχους από 5, 7 και 5 συλλαβες.)Φεύγει Στον Ουρανό


ΘΡΥΨΑΛΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΟΥ

ΑΝΘΙΣΑΝ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ

ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΦΩΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ



Καλώ και εγώ με την σειρά μου τους: Angel vs Life, Silent Enigma, Wolfgirl και Through the shadows να φτιαξουν ,αν θέλουν, το δικό τους χαικού..! Καλησπέρα σε όλους!

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ξερεις κάτι...;


Βαρέθηκα! Βαρέθηκα την ίδια ιστορία κάθε φορά..Να την επαναλάβω λίγο..; Θές..; Εγώ πρώτα απ''ολα μένω ξύπνιος..Ναιιι..που να κλείσει μάτι όλο το βράδυ..; Δηλαδή τί βράδυ..Στις 6 το πρωί φτάσαμε. Και σε πήρα, πόσες φορές..;; 8..9...Παίζει και 10..Αλλά φυσικά δεν απάντησες..Πώς να απαντήσεις..Εσύ ήσουνα στο σπίτι με παρέα και έπινες..Και ναί το δέχομαι μάτια μου, δική σου η ζωή, δική σου η επιλογή..Αλλά ξέρεις τι..; Και εγώ σε μπαράκι κατέβαζα την βότκα απόψε αλλά δεν σε ξέχασα..Και δεν μου είπες καληνύχτα..Οχι τίποτα άλλο..Να σε παρω λίγο πίσω...; Πριν λίγους μήνες.."Δεν μπορώ" έλεγες.."Η καληνύχτα σου μου είναι απαραίτητη.." Ότι και να μου λές, χέστηκα..Ξέρεις τι είναι αυτό..; Καταλαβαίνεις έστω και λίγο..Παράλογος ε..; Ναι, μπορεί..Δεν θα σε καταλάβω ποτέ σε κάποια θέματα. Και εμείς σπουδάζουμε, και εμείς ξεφαντώνουμε κυρά μου, αλλά δεν καιγόμαστε κιόλας..Δεν ξεχνάμε ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι είμαστε, ούτε τι κάνουμε...Αν δεν μπορείς να το κρατήσεις, απλά μην το κάνεις.. Εγω ξέρεις υπομονή κάνω..Να δώ μέχρι πού και μέχρι πότε θα τραβήξει το σκοινι...Όχι δεν θα ξεσπάσω..Αυτή την ικανοποίηση δεν θα στην δώσω...Ξέρεις τι θα κάνω..; Θα το κόψω...Και όταν κοπεί το σκοινι, κόμπος δεν γίνεται, άκου με που σου λέω..Σαν γυαλι είναι..Όταν σπάσει μια φορά, δεν ξανακολλάει..

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρα..; Ξέρω..και το ξέρεις ότι ξέρω και αυτό σε τρώει...Να ρωτήσω κάτι ακόμα..; Γίνεται..; Που πήγε το "εμείς' μπορείς να μου πείς..; Εγώ να σου πω. Το νιώθω γύρω μου. Εδώ, κάτω απ'την καρέκλα μου, πίσω απ'την βιβλιοθήκη μου (που για όσους δεν ξέρουν, είναι εδώ και μέρες στοιχιωμένη..αλλο αυτό Θεε μου..!), κάτω απ'το σκέπασμα..Αλλά δεν κινήται...Νεκρό είναι...Μέσα μου να σου πω την αλήθεια και να υπάρχει το έθαψα..Να σου θυμίσω κάτι...Κάτι που ξέχασες εδώ και καιρό..Αυτό το παιχνίδι, δεν παίζεται fair play ξέρεις..Απο δώ και πέρα είναι οι όροι οι δικοί μου...Όχι μονο με σένα..Με όλους...Η ζωή είναι μικρή για να την χαραμίζω μαζί σου..Ακούγεται σκληρό..Αλλά δεν μπορώ να το κάνω με ανθρώποθς που δεν είναι εδώ...Δεν θέλω συμπόνοια, άρρωστος δεν είμαι, ούτε λύπηση..Εμπιστοσύνη θέλω, σεβασμό και πάνω απ'όλα ειλικρίνεια...Δεν απαντάς σ'αυτό..; Το ξέρω..Τι να πέις....Ποτέ δεν είπες άλλωστε...

Ξέρεις τι με απασχολεί περισσότερο απ'όλα..; Ότι αυτή την φορά ξέρεις πως θα με χάσεις...Και το φοβάσαι..Και με πειράζει αυτό..Με πειράζει που δεν νιώθω χαρούμενος μαζί σου..Και ξέρεις γιατί δεν νιώθω χαρούμενος..; Επειδή δεν με κάνεις χαρούμενο..Δεν προσπαθείς..Εγώ μας κάνω και τους δυό. Εγώ. Μια δόση για μένα και μια για σένα κάθε τόσο. Κι έκανα τόσα ρε γαμώτο..Αυτό θα με κυνηγάει μια ζωή. Έχασα φίλους, παράτησα όνειρα, ξεπέρασα όρια..Εσύ τι έκανες...; Τίποτα.. Μονο αγάπη μου πρόσφερες. Μόνο...Και δεν μου έιναι άρκετο..Εγώ θέλω να είσαι ζωντανή δίπλα μου...Μου λές ότι όλα θα πάνε καλα. Πως θα πάνε δεν μου λές όμως. προχωράμε και αγιος ο Θεος που λέμε...Αν μας κάτσει μας έκατσε..Δεν είναι έτσι και το ξέρεις...

Κοίτα με λίγο..Φέρε την εικόνα μου στο μυαλο σου..Εντάξει..; Είμαι εκεί..Τώρα δες τα χείλη μου..."ΠΡΟΧΩΡΑΩ..!" Το βλέπεις..; Πάω μπροστά και αφήνω πίσω μου ότι πονάει..Θα με χάσεις...Δεν αφήνεις περιθώρια...Δική σου καθαρά επιλογή..Όχι;; Τι όχι..; Δεν είπαμε εγώ βάζω τους όρους..; Αυτό κάνω..

Ευχαριστώ..Καλο ξημέρωμα καλή μου...

(νέο τραγουδάκι στο playlist δίπλα..πραγματικά δεν εβρισκα καταλληλότερο..:S)