Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Άνθρωπος...Ενέργεια ή πηγή ενέργειας..;


Τη μέρα που γεννιόμαστε είμαστε απλές υπάρξεις και τίποτα παραπάνω. Και είναι στο χέρι το δικό μας να κάνουμε την διαφορά. Είναι στο χέρι το δικό μας αν θα είμαστε απλά ενέργεια ή πηγή ενέργειας. Και αυτός που έχει την δυνατότητα να το συνειδητοποιήσει αυτό και να το δεχτεί, να το φυτέψει και να το καλλιεργήσει στο μυαλό του, τότε θα μπορέσει να περάσει σαν ύπαρξη σε άλλο επίπεδο..

Είναι πραγματικά δύσκολο να βρει κάποιος το νόημα της ζωής…γιατί πολύ απλά ο καθένας βρίσκει το δικό του νόημα, στον δικό του κόσμο, στην δική του πραγματικότητα…

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι (Κεφάλαιο 5)


Υπάρχουνε κάποιες στιγμές που νιώθω πως τα πάντα γύρω μου είναι μάταια. Λάθος. Μάταιος είμαι εγώ και όχι η ζωή γύρω μου. Γιατι πολλές φορές χρειάζεται απλά να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις την ζωή με άλλο μάτι. Δεν υπάρχει ιδανικότερο αγαθό από την ζωή. Και για όσο ζούμε και για όσο αναπνέουμε έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε τον τρόπο ζωής μας όλο και καλύτερο. Καλύτερο για εμάς και συνεπως για τους γύρω μας. Είμαστε "δεσμευμενοι" να προστατεύουμε την ζωή μας και την ύπαρξή μας. Να υπάρχουμε και να διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή για έμας, να αρπάζουμε τις ευκαιρίες, να τις ψάχνουμε ή ακόμα και να τις φτιάχνουμε για μας.

Παρόλα αυτά, λέγοντας "καλή ζωή" δεν συνεπάγεται με μια ζωή γεμάτη γέλια, χαρές, ευτυχία και καλοπέραση μόνο. Ομορφη ζωή είναι όταν σαν άνθρωποι προσπαθούμε να ζούμε αληθινά. Με χαρές αλλά και με λύπες, με γέλιο και κλάμα, με ευτυχία και δυστυχία...Να μπορούμε και να έχουμε την δύναμη να στεκόμαστε αντάξιοι των δυνατοτήτων μας. Να παλεύουμε και να πετυχαίνουμε στόχους. Να βρίσκουμε τον τρόπο να γινόμαστε καλά κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα, να παίρνουμ δύναμη, να στεκόμαστε στα πόδια μας και να κοιτάμε τους γύρω μας στα μάτια. Αυτό είναι ζωή και δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μάταιη...

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

The sky is the limit (αν όντως υπάρχουν όρια)

Καθόμουνα για ωρες και προσπαθούσα να βαλω τον εαυτό μου στην διαδικασια να σκεφτεί σε πιο σημείο θα μπορούσε να φτάσει ο καθένας μας για να πετύχει τους στόχους του..Μέχρι που ένα τραγούδι στον υπολογιστή μου έδωσε απλόχερα την απάντηση...

"The sky is the limit.."

Είναι όμως όντως έτσι..; Θα ήταν το καλύτερο για μένα να βάλω σε κάθε μου πράξη και στόχο όριο τον ουρανό..; Αυτό με φοβίζει κάπως. Με συγχίζει...Ίσως για να το κάνω, να πρέπει να εκτιμήσω λίγο περισσοτερο τον εαυτό μου...Τις περισσότερες φορές τα όρια δεν τα βάζουμε εμείς αλλά οι συνθήκες κάτω απο τις οποίες ζούμε. Οικονομική κατάσταση, οικογένεια, φίλοι κτλ.. Ή μήπως το όριο δεν έιναι κάτι "υπαρκτό" και είναι απλά η διαδικασία σκέψης που κάνουμε στο μυαλό μας για το μεχρι που θα τραβούσαμε το σχοινί για να φτάσουμε στον στόχο. Τις περισσότερες φορές το να βάζουμε όρια μα κρατά προσγειωμένους και μας πεισμώνει ακόμα περισσότερο να φτάσουμε στον στόχο. Απο την άλλη, όταν μας τα βάζουν οι γύρω μας καταλήγουμε να κάνουμε κάτι υποχρεωτικά αφου δεν παίζουμε το παιχνίδι στα δικα μας όρια αλλά στων άλλων. Η τοποθέτηση ορίων είναι παντοτε σχετική. Ο καθένας λειτουργεί διαφορετικα, με διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά πρέπει, διαφορετικούς στόχους. Θα μπορούσα ακόμα να πω ότι το όριο αγγίζει ελαφρά και την εκμετάλλευση. Είτε την δική μας έιτε των γύρω μας. Το να βάζεις όριο τον ουρανο, ότι και να συμβολίζει ο ουρανός για τον καθένα, σημαίνει ότι μπαίνει αυτόματα πρώτο το "εγω". Σημαίνει ότι δεν υπολογίζεις αντιδράσεις, δεν υπολογίζεις πρόσωπα, δεν υπολογίζεις τι έχεις να χάσεις. Θα μπορούσε δηλαδή, στην προσπαθεια σου να φτάσεις τον ουρανό, να καταστρέψεις φιλίες, σχέσεις, ή ακόμα και να ξεφύγεις απο στόχους που ήδη έχεις φτάσει. Και όλα αυτά κάτω, φυσικα, απο μια προυπόθεση. Οτι όντως αξίζει να βάζεις όρια...

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Μπαμπά σ' ευχαριστώ...


Αυτές τις μέρες ένιωσα την ανάγκη να σου δυο λόγια… Δεν έχω κάτι, απλά μου έχεις λείψει. Ναι, και η μαμά μου λείπει αλλά εσύ μου λείπεις περισσότερο. Συνδεθήκαμε, ξέρεις, πολύ τον τελευταίο καιρό και αυτό μου έχει δώσει πολλά…Λένε ότι μοιάζουμε. Και εγώ το πιστεύω αυτό. Στο κάτω κάτω μπαμπάς μου είσαι…

Θέλω να σου πω ευχαριστώ…Ευχαριστώ που μ’ έχεις κάνει σαν εσένα…Ευχαριστώ που από παιδί δεν σταμάτησες να μου δίνεις σε κάθε μου βήμα, λόγους να παλεύω για μένα…Σ’ ευχαριστώ που στεκόσουνα πάντα δίπλα μου, αλλά ποτέ δεν άπλωσες το χέρι να με σηκώσεις όταν έπεφτα. Σ’ ευχαριστώ που μου μίλησες την κατάλληλη στιγμή και μου έδωσες με τον καλύτερο τρόπο συμβουλές. Σ’ ευχαριστώ που υποστήριξες τις επιλογές μου όσο δύσκολες και να ήταν για σένα να δεχτείς…Σ ευχαριστώ που μου έμαθες να εκτιμώ το όμορφο, το απλό…Σ’ ευχαριστώ που μου έδειξες τι είναι οικογένεια…Σ’ ευχαριστώ ακόμα περισσότερο που μου έδωσες το πρότυπο του πατέρα…Σ’ ευχαριστώ που ακούς κάθε μου λέξη με προσοχή και μετρά για σένα η γνώμη μου…Σ’ ευχαριστώ που με έμαθες να σέβομαι και να εκτιμώ τα αγαθά που μας δίνει η ζωή…Σ’ ευχαριστώ που δεν έμεινες ποτέ απαθής στην ζωή μου…Σ’ ευχαριστώ που πάλευες και παλεύεις κάθε μέρα…Σ’ ευχαριστώ που δεν σταμάτησες ποτέ να κάνεις όνειρα για μένα…Σ’ ευχαριστώ που είσαι ο μπαμπάς μου…

Θέλω απλά να ξέρεις ότι είμαι περήφανος για σένα και πως ότι και να φέρει η ζωή εγώ θα είμαι πάντα ο γιος σου και εσύ θα είσαι πάντα το πρότυπό μου…

Η ζωή είναι μικρή και εμείς ακόμα «μικρότεροι»…Σου λέω ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, ξέροντας καλά πως κάθε φορά που με κοιτάς, το βλέπεις στα μάτια μου και νιώθεις ικανοποίηση…

Ευχαριστώ που είσαι πάντα εκεί και μου δίνεις δύναμη να ελπίζω, να παλεύω, να κάνω όνειρα, να ζω…

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Για ουρανό διαλέγω χρώμα γαλάζιο...


Βγήκα στο μπαλκόνι..04:20 γράφει το ρολόι..Έξω το κρύο τρυπάει κόκκαλα. Στάθηκα για λίγο και κοίταζα το πάρκο απέναντι..Δέντρα ψηλά, περήφανα..Κοίταξα τον ούρανο.

-«Δεν σου πάει το μαύρο..»

-«…»

-«Δεν μιλάς απόψε, ε..; »

-«…»

-«Και καλά κάνεις..Σήμερα έβλεπα ντοκιμαντερ..Planet Earth, το έχεις ακουστά; Είναι αυτό που φτιάξαμε για σένα..Μήπως και σώσουμε το τομάρι μας…Να δείξουμε κάποιο ίχνος ενδιαφέροντος…Να έχουμε να λέμε πως το ξέραμε αλλά δεν κάναμε τίποτα…Ότι προσπαθήσαμε να σας σώσουμε αλλά ήτανε πλέον αργά..Λές και πάθατε καρδιακό επεισόδιο ένα πράμα. Αλλά δεν επιζήσατε στο ηλεκτροσοκ…Μου έχεις λήψει κάπως..»

-«Καρδιακό..;;»

-«Α, τώρα μίλησες..Ναι, καρδιακό επεισόδιο..»

-«Σαν αυτούς που καπνίζουν ένα πράμα..;»

-«Κάπως έτσι..»

-«Μα δεν καπνίζω..»

-«Δεν έχει σημασία..Καπνίζω εγω…Εσυ είσαι αυτό που λέμε, παθητικός καπνιστής»

-«…»

-«Σώπασες…Τι να πείς και εσύ…Πάντως να ξέρεις, σε προτιμώ γαλάζιο…»



Υ.Γ.: Η φωτογραφία απο την Κύπρο και τον πανέμορφο ουρανό της..

Ο δρόμος και ο προορισμός



Ο «δρόμος» και ο «προορισμός» είναι δύο σημεία αλληλένδετα στον χρόνο. Και λειτουργούν πάντα σαν συγκοινωνούντα δοχεία…Χωρίς προορισμό δεν υπάρχει δρόμος και φυσικά χωρίς δρόμο δεν υπάρχει προορισμός…

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Σήμερα θα γράψω διαφορετικά..


Αν και ξέρω πως ήδη τα ξέρεις, νιώθω πως στο χρωστάω…

Δεν θα μπορούσα να αρχίσω αλλιώς με το να σου πώ πως σ’αγαπώ…Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που μου βγάζεις…

Τα πράγματα έιναι απλά..Είσαι η ζωή μου όλη..Δεν λέω πολλά, έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται…Έψαξα βαθιά μέσα μου και ξέρεις τι ανακάλυψα..; Ότι είσαι παντού..Ακόμα και στα πιο απόκρυφα σημεία…Σε λατρεύω…

Σήμερα ονειρεύτηκα…Ονειρεύτηκα εμάς τους δυό...Και ένιωσα όμορφα, γαλήνια..Απ’τις λίγες φορές που ένιωσα ολόκληρος, που ξύπνησα χαμογελαστος..

Θέλω να μου υποσχεθείς κάτι…Θα θελα να μου κρατάς το χέρι…Να με στηρίζεις όπως τώρα…Θα θελα να είσαι στην ζωή μου στα πιο μικρά, στα καθημερινα..Δεν είμαι άνθρωπος που ζητάει μεγαλεία…Να μου λές καλημέρα, να βλέπεις μαζί μου τηλεόραση, να τρώμε μαζί, να με κρατάς απ’ το χέρι, να με φιλάς, να λέμε καληνύχτα…Και όταν θα είμαι ένας γεράκος προβληματικος, να μου δίνεις τα γυαλιά μου, να μου φέρνεις τα χάπια μου, να ξαπλώνεις δίπλα μου στο κρεβάτι και να μιλάμε με τις ώρες…Να μιλάμε για το παρελθόν, να λέμε την ζωή που ζήσαμε μαζί τόσα χρόνια…Και κάπου εκεί θα σου θυμίζω πως όταν ήμουνα μικρός κάπως έτσι φανταζόμουνα την ζωή μου…Μαζί σου, δίπλα σου…Και πως κάποτε το είχα γράψει σ’ένα blog, και το δημοσίευσα…

Και όταν θα έρθει η στιγμή να κλέισω τα μάτια μου θα θελα να σε πάρω αγκαλιά…Να κοιμηθούμε και να φύγουμε μαζί…Να ταξιδέψουμε στους κόσμους που λέγαμε, που φτιάχναμε μαζι…


Είσαι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί…Είσαι το φώς μου…Σ’αγαπώ…

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι (Κεφάλαιο 4)


Μερικές φορές τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ όσο νομίζουμε. Σαν άνθρωποι, έχουμε συχνά την συνήθεια να κάνουμε τα πράγματα περίπλοκα, δύσκολα. Γιατί, ίσως πολλές φορές το έχουμε ανάγκη. Φτιάχνουμε σενάρια με το μυαλό μας που μας φαντάζουν πραγματικότητα, μας πονούν, μας υψώνουν τον εγωισμό μας, μας κατοχυρώνουν το δικαίωμά μας να στεκόμαστε μόνοι μας, όσο μονάχοι και να νιώθουμε. Με αυτό τον τρόπο, δίνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό την εντύπωση ότι έχουμε πάντα δίκαιο, ότι όλα όσα νομίζουμε είναι αλήθεια, ότι το δικό μας σενάριο, είναι το πιο σωστό, το πιο εφικτό. Πως τα πράγματα από την δική μας οπτική γωνία είναι τα πιο αληθινά και τα πιο πιθανά.

Πολλές φορές, μπορεί και να είναι. Αλλά όχι επειδή τα τοποθετήσαμε εμείς στην σωστή θέση, αλλά επειδή πολύ απλά, τα σκεφτήκαμε, τα δουλέψαμε στο μυαλό μας και τα θέσαμε στο τραπέζι τον διαπραγματεύσεων την κατάλληλη στιγμή, κάτω από τις κατάλληλες συγκυρίες…Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα παίρνουν την αντίθετη κατεύθυνση..; Εκεί είναι που φαίνεται η πάστα του κάθε ανθρώπου που ξεχωρίζει με τον συγκροτημένο χαρακτήρα του. Γιατί σε τέτοιες στιγμές δεν χρειάζεται μόνο να απολογηθούμε στο άτομο το οποίο αμφισβητήσαμε αλλά πολύ περισσότερο να τα βρούμε ξανά με τον εαυτό μας. Να κοιτάξουμε μέσα μας, να δούμε τι πήγε λάθος και να πάρουμε αποφάσεις. Αποφάσεις που, τελικά, θα μας εξιλεώσουν από τα λάθη μας.

Ο καθένας μας έχει την υποχρέωση να κρατάει τις σκέψεις του για τον εαυτό του και να περιμένει.. Να περιμένει μέχρι να είναι σίγουρος. Με αυτό τον τρόπο, πραγματικά, οι καταστάσεις εξελίσσονται αλλιώς. Γιατί με αυτό τον τρόπο μπορεί να γίνει καλύτερος σαν άνθρωπος και να αποκτήσει ανάμεσα στους ανθρώπους που τον περιβάλλουν, την θέση που αληθινά του αξίζει…

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Είναι κάτι μέρες μοναξιάς...



Είναι κάτι μέρες μοναξιάς που θέλω απλά να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ και μ'αγαπούν αλλά η απόσταση μου το κάνει σχεδόν αδύνατο..Αφιερωμένο..

Hello world
Hope you're listening
Forgive me if I’m young
For speaking out of turn
There’s someone I’ve been missing
I think that they could be
The better half of me
They’re in their own place trying to make it right
But I’m tired of justifying
So i say you’ll..

Come home
Cause I’ve been waiting for you
For so long
And right now there's a war between the vanities
But all i see is you and me
The fight for you is all I’ve ever known
So come home

I get lost in the beauty
Of everything i see
The world ain’t as half as bad
As they paint it to be
If all the sons
If all the daughters
Stopped to take it in
Well hopefully the hate subsides and the love can begin
It might start now..
Well maybe I’m just dreaming out loud
Until then

Come home
Cause I’ve been waiting for you
For so long
For so long
And right now there's a war between the vanities
But all i see is you and me
The fight for you is all I’ve ever known
Ever known
So come home

Everything i can’t be
Is everything you should be
And that’s why i need you here
Everything i can’t be
Is everything you should be
And that’s why i need you here
So hear this now

Come home
Cause I’ve been waiting for you
For so long
And right now there's a war between the vanities
But all i see is you and me
The fight for you is all I’ve ever known
Ever known
So come home

Come home