Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Καποιες φορες (σαν καποιους που φοβαμαι)


Περπατούσα..Γύρω στις 4 το πρωι..Κι ας έπρεπε να ξυπνίσω νωρίς το πρωί. Ηταν απ' αυτές τις νύχτες που δεν μπορούσα να κλέισω μάτι..Ηταν απ' αυτές τις στιγμές που όλη σου η ενέργεια διοχετεύεται σε σκέψεις, σε συναισθήματα. Κάποιες φορές φοβάμαι..φοβάμαι την ζωή..Φοβάμαι τις ίδιες μου τις σκέψεις, το σώμα μου, τις επιθυμίες μου..Φοβάμαι πως μια μέρα θα σταματήσω να σκέφτομαι, να ελπίζω...Φοβάμαι ότι μια μέρα θα σταματήσω να προσπαθώ..Να προσπαθώ να γίνω καλύτερος για μένα...Σκέφτομαι ότι ίσως να έπρεπε να κάνω κάτι τώρα..Αλλά τί..; Δεν ξερω αν θα υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία απο το να ξέρω πως σαν ανθρωπος μπορώ να κανω την διαφορα...Τι θα γίνει όμως αν δεν καταφέρω να μείνω ξύπνιος..Αν με προδώσει το σώμα μου...Αν μείνω μια μέρα καθηλωμένος σε ένα κρεββάτι..χώρίς να μπορώ να κινηθώ, να μιλήσω...
Τις τελευταίες μέρες ξαπλώνω και νιώθω να παραλύω...Και θέλω τόσο πολύ να φωνάξω, να κλάψω, να ξεσπάσω...
Zω όμορφα τη ζωή μου, και είμαι καλά με μένα και με τους γύρω μου..Oλοι όσοι θα ήθελα να είναι κοντα μου, ειναι..και τους αγαπώ και τους νοιάζομαι...Μα τρέμω στην ιδέα μην κάποτε αλλάξω..Μην μεταμορφωθω..Μήν γίνω σαν καποιους που φοβάμαι...

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Τα μεγαλα βηματα


Μεγάλα βήματα, μικρα, δυσκολα και εύκολα...Τί γίνεται όμως όταν συνειδητοποιούμε πως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά απ' ότι νομίζαμε..; Τί κανεις όταν βλέπεις πως τα πιο σημαντικά πράγματα για σένα δεν έιναι τίποτα άλλο παρα άψυχα, νεκρά αντικείμενα..Ενα αυτοκίνητο, ένα σπίτι, ενα τζιν παντελόνι...Εκεί πραγματικά υπάρχει πρόβλημα..Γιατι οταν φτιάχνεις την ζωή σου πάνω σε ενα κόσμο ψεύτικο και προσωρινό, δέν αφήνεις περιθώριο στον εαυτό σου να ζήσεις απλά και όμορφα. Να είσαι ικανοποιημένος απο τα συναισθήματα και μόνο. Την αγάπη της οικογένειας σου, των φίλων σου, τςν ανθρώπων γύρω σου.. Έχουμε αλλάξει και έχουμε μπέι όλοι μας σε ένα παιχνίδι που στο τέλος θα μας βγάλει ηττημένους..Θα μας αφήσει μόνους...Και δεν λέω, καλή η μοναξιά, αλλά ποιός έιναι ο σκοπός της όταν εμείς οι ίδιοι δεν αφήνουμε περιθώριο να σταματήσουμε να είμαστε μόνοι, έστω και για λίγο...Η ζωή είναι μικρή και θέλει κόπο και μόχθο για να μπορέσουμε τις τελευταιές στιγμές μας να πούμε με ένα χαμόγελο στα χείλη "Εγώ φίλε, έζησα όμορφα την ζωή μου, αγαπήθηκα και πήρα χαμόγελα, γέλια, κλάμα, έντονα συναισθήματα..Μα πάνω απ'όλα..αγάπησα..."

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι...(Κεφάλαιο 3)


Στα είκοσι μου χρόνια καταλαβαίνω πλέον πως το λάθη μου είναι σαν βότσαλά στη άμμο…Σκορπισμένα εδώ και εκεί...Για κάποια από αυτά μετανιώνω και για κάποια άλλα όχι…Μα ξέρω καλά πως αν μια μέρα βρεθεί κάποιος να τα μαζέψει, τότε θα σταματήσω και εγώ ό ίδιος να υπάρχω..Θα σταματήσω να είμαι αυτός που είμαι…Γιατί τα λάθη μας είναι αυτά που στην ουσία διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Ακόμα και τα πιο πικρά…Γιατι αν δεν έπεφτα στο χώμα όταν ήμουνα 5 και αν δεν σηκωνόμουνα μόνος μου για να περπατήσω μέχρι το σπίτι με άιματα στα γόνατα και στα χέρια, τότε σήμερα θα ήμουνα ένας ανθρωπος μισός..ένας άνθρωπος που πάντα θα του έλειπε κάτι από την ζώη του. Γιατί αυτό το χτύπημα θα το θυμάμαι μέχρι την μέρα που θα κλέισω τα μάτια μου για πάντα. Γιατί αυτό το χτύπημα θα με οδηγεί για όλη μου την ζωή και θα μου δείχνει τα εμπόδια, την κάθε πέτρα που σκόνταψα και θα σκοντάψω…

Αυτή έιναι η δική μου αλήθεια και αυτή είναι η ζωή μου. Και αν κάποτε βρεθώ ξανά στο δείλημμα ποιος είμαι πραγματικά και τι κάνω στη ζωή μου, αυτό θα σημαίνει ότι κάπου στην διαδρομή έχασα τον δρόμο…Ότι κάπου στην πορεία άλλαξα κατεύθυνση και χάθηκα στο ψέμα ξανά…Αυτός είναι ο σκοπός που έβαλά και αυτό είναι πλέον το στοίχημα που πρέπει να κερδίσω…Το στοίχημα που έχει να κερδίσει ο καθένας μας στη ζωή του.Το στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό.