Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Hoping the sun will at least look at me


|Mια ψυχή θέλει αιώνες να βρεί το δρόμο της επιστροφής. Κι αν αυτό αγγίζει έστω και λίγο την αλήθεια σας, τότε εγώ θα γράφω αιώνια."

Καπως έτσι πριν απο ενάμισι χρονο είχα ξεκινήσει μια πορεία, με την ελπίδα πως θα έβρισκα κάποτε τον εαυτό μου μέσα απο όλα όσα κατάφερνα μέσα μέσα να γράφω. Δεν ξέρω και γώ πόσα έχω μάθει, δεν ξέρω αν έχω και εγώ φίλους ανώνυμους και διάσημους, δεν ξέρω αν έχω περάσει έστω και κάτι σ΄ένα κόσμο που τελικά δεν ξέρω αν μου αξίζει ν΄αντικρύζω. Ξέρω όμως πως καποιοι άνθρωποι σ΄αυτό τον κόσμο αξίζουν πολλά. Και καποιοι άλλοι απλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν όλα όσα υποσχέθηκαν. Καπου στη σελίδα κάτω δεξιά, υπάρχουν κάποια ονόματα, καποιες εικόνες, κάποιες ψυχές..Τους διάλεξα για συνταξιδιώτες μου σ' ένα ταξίδι που τελικά δεν έκανα ποτέ..Ολη μας η ζωή είναι ένας κύκλος και κάποτε όσοι το διαβάζετε αυτό θα καταλάβετε..Δεν προσπαθώ να περάσω νοημα ούτε να κάνω μαθήματα ζωής σε κανένα. Απλά ίσως και αυτό να είναι ένα βήμα παραπέρα..Ενα βήμα, πίο κοντά στη ζωή..

Κοιτάζω έξω για μια στιγμή. Μια στιγμή είναι αρκετή για να τραβήξουν τα μάτια μου όλο το φώς που χρειάζονται..Περιμένω τη στιγμή που θα παλεύω εγώ για μένα και εσείς για σας μόνο. . Σήμερα κλείνει ένα κεφάλαιο μεγάλο στη ζωή μου. Ενα κεφάλαιο που διάλεξα εγώ να το κλείσω. Και μ' αυτό το κεφάλαιο κλείνει και αυτό το blog..

Δεν εχει σε καμιά περίπτωση να κάνει με φίλία, και δεν έχει σε καμια περίπτωση να κάνει με έρωτα και αγάπη και πρόσωπα. Εχει να κάνει με ένα ανθρωπο ξέρει να ψάχνει, που ξέρει να δίνει, που έμαθε να χάνει, που έμαθε να πατά τα πόδια του γερά στη γή. Εχει να κάνει με ένα άνθρωπο που στο τέλος έμεινε για ακόμα μια φορά μόνος του αλλά δεν τα έβαλε κάτω. Εχει να κάνει με ένα άνθρωπο που ρίσκαρε, που πέταξε, που στάθηκε, που πονεσε, που έκλαψε, που έζησε, που στήριξε. Γιατί επιτέλους συνειδητοποιώ πως κάπως έτσι η μοίρα θα μου παίζει αυτό το παιχνίδι ξανά και ξανά απ'την αρχή. Πλέον είναι μια πορεία που θέλει δύναμη εσωτερική. Και οσο και να πονέσω τους γύρω μου, εγώ αυτή τη πορεία διάλεξα και αυτή θα ακολουθήσω. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανένα. Γιατί εγώ, ξέρω να λέω ευχαριστώ στη ζωή. Κρατάτε όλα όσα έδωσα, συκώστε τα ψηλά και κοιτάξτε τα..Και τώρα που τα κοιτάτε, για πέστε μου.."Πώς νιώθετε;" Εγώ με μια λέξη, λύτρωση..

Χαμογελάω αληθινα. Το χρειαζόμουνα, καιρό τώρα.. Και δεν αρχιζω νέα ζωή. Απλά συνεχίζω πάνω σε όλα όσα έχτισα. Γιατί εγώ δεν έμαθα ν' αλλάζω χαρακτήρα, έμαθα απλά να προσαρμόζομαι σε καταστάσεις..

Μακάρι όλοι σας να φτάσετε στη ζωή εκεί που αξίζετε. Απο αυτό το blog πέρασαν πολλοί. Μόνο λίγοι άξιζαν ν' αφήσουν το στίγμα τους. Και όσοι άξιζαν, είναι αυτοί που στάθηκαν πιο φίλοι απο τους φίλους..

Κάπου κάπου θα περνάω και θα σας διαβάζω όλους, ανθρώπους σαν εσας δεν τους ξεχνάω..

Το όνομα μου είναι Αλέξανδρος, είμαι 21 χρονών και δηλώνω "ταξιδιώτης"

5 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

keep flying...

:)

φιλιά βρόχινα...

ILive2LoveMe είπε...

Να περνάς όμως :) Κι αφού είναι επιλογή σου , εύχομαι να γίνεις ευτυχισμένος με αυτή. Και ξέρεις Αλέξανδρε... η ζωή παίζει αυτό το παιχνίδι ξανά και ξανά σε όλους. Μη νιώθεις μόνος σε αυτό. Αργότερα θα δεις πως έτσι είναι.
Εγώ εύχομαι να είσαι πάντα καλά. Και να περνάς να ξέρουμε πως είσαι όντως καλά. Να αφήνεις μια καλημέρα , ένα στίγμα, κάτι...
Φιλιά πολλά , να έχεις μια όμορφη μέρα, και πολλές , άπειρες στιγμές ευτυχίας.

πνευμα είπε...

Καλό σου ταξίδι λοιπόν με πολλά απάνεμα λίμάνια...

ILive2LoveMe είπε...

Καλά Χριστούγεννα όπου κι αν είσαι, να περάσεις υπέροχα. Φιλιά.

πνευμα είπε...

Πέρασα να σου ευχηθώ καλή χρονία με υγεία και αγάπη