Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Είναι καποιοι άνθρωποι..

Κι αν έχουν σβήσει τα φώτα..εγώ θυμάμαι εσένα..Εσένα που με κράτησες στα χρόνια που δεν είχα ποδια..Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..κατέβαινα τα σκαλια. "Μαμά;" σου είπα..Με κοίταξες μ'ενα βλέμα έκπληκτο..Γέλασα. Είχα ντραπεί. Δεν ήξερα πως μου βγήκε, πραγματικά δεν ήξερα. Ενιωσα περίεργα. Πόσο μάλλον εσύ. Συνέχισες να με κοιτάς. Τώρα θυμάμαι. Συνέχισες να με κοιτάς μέχρι που δεν κρατήθηκες. "Με είπες μαμά..;" "Όχι" σου αποκρίθηκα.."Λαθος άκουσες"..Λες και δεν ήξερα ότι τα αυτιά σου δεν σε γελάσανε. Αλλά ήμουνα παιδί και δεν χρειαζόμουνα άλλοθι, βλέπεις. Και για πες μου τώρα. Πως να μην σ'ελεγα μαμά κι ας μην ήσουνα στ' αλήθεια..Κατι παραπάνω ήσουνα. Ηρωίδα. Ναι, όλοι το ξέρουμε. Ηρωίδα. Στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Και ξέρεις τι με κάνει περήφανο για σένα..; Που δεν ήσουνα εκέι μονο για μένα. Αλλά για όλους. Γιατί έτσι σ'έπλασε ο Θεός. Γιατί ήσουνα και πάντα θα 'σαι απ'αυτούς που γεννήθηκαν με καλοσύνη. Κι ας μην έγινες ποτε καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας που θελες να γίνεις..Σπουδάζω Γαλλία για σενα. Και είναι το ίδιο. Γιατί ένα κομμάτι μου είσαι εσύ. Κι αν μου' χει μείνει λίγη καλοσύνη, σε σένα την χρωστάω. Γιατί μου δίδαξες πως να είμαι άνθρωπος. Πως να κρατάω αυτους που αγαπώ, ψηλά. Να σου θυμίσω τη μέρα που σου φώναζε ο μπαμπάς..Εφυγες και κλείστηκες στη αποθήκη. Ημουνα μικρός τότε, δεν μπορούσα να καταλάβω. Το μόνο που δεν ξεχνάω είναι το δάκρυ σου. Πόνεσες. Πάντα πονούσες. Και το ξερα. Το ξερα μέσα μου πως οι ανθρώποι που αγαπάνε,κλαίνε. "Δεν το θελά. Εγώ το καλό σας θέλω" μου λεγες ξανά και ξανά. Και σε κοίταζα σαν χαζός. Δεν ξέρω πως να σου ξεπληρώσω όλα αυτα. Δεν ξέρω. Καπου έχασα τα βήματα σου. Καπου στην πορεία. Και ξέφυγα. Ενιωσα πως χρειαζόμουνα να φύγω απο σένα για λίγο. Την επιρροή σου..Γιατί μου κανε καλό και δεν ήμουνα καλός άνθρωπος..Δεν ένιωθα καλός άνθρωπος..Και σε πλήγωνε αυτό και το ξέρω πως ακόμα σε πληγώνει..Μόνο λίγο να μπορούσα να σου δείξω πως μέσα μου δεν άλλαξα..
Θυμάσαι την μέρα που βρήκες τα τσιγάρα στο δωμάτιο μου..; Αυτό κι αν ήτανε κάτι τραγικό..Ημουνα ακόμα μικρός. Δεν είπες τίποτα. Τα πέταξες και μου πες να το κόψω. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο..Αυτό ήσουνα πάντα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Μόνο την αγάπη και την πίστη τα είχες άφθονα..Και ξέρεις κάτι..Στην ζωή μου δεν γνώρισα άλλη σαν εσένα. Ναι, είσαι μοναδική. Γιατί άνθρωποι σαν εσένα σταμάτησαν να υπάρχουν..Γιατί κανένας δεν έδωσε οσα έδωσες εσύ. Κανείς δεν πάλεψε όπως πάλεψες εσύ.. Κρατάω τα πάντα. Δεν έχω τίποτα κακό να πω για σένα. Τίποτα. Δεν μου αφήνεις περιθώρια να σε κατηγορήσω ούτε για μια στιγμή. "Ν' αγαπάς τους ανθρώπους", μού λεγες. Τότε δεν μπορούσα να καταλαβω.."Οταν δεν μ'αγαπάνε, δεν μπορώ να αγαπησω.."..αυτό έλεγα και ποτέ δεν έδινα σημασία στο τί εννοούσες. Τι σήμαινε αυτό που έλεγες..Τώρα ξέρω..Τώρα ξέρω πως όταν το λεγες το ενιωθες. Με τέτοια ψυχή είχες αρκετή αγάπη για όλους. Ίσως και κατι παραπάνω..

Σ'αγαπω..ότι είμαι σήμερα και ό,τι αξίες κουβαλώ τις χρωστάω σε σένα..Μόνο..μόνο που θα θελα να γίνω ξανά παιδί..Να με μεγαλώσεις ξανά..γιατί ητανε η πιο ομορφες και ξέγνοιστες μέρες της ζωή μου..δίπλα σου..

Αφιερωμένο στην θεία μου..μπορεί να μήν είμαι εκεί στις χαρές και στις λύπες σου μα να θυμάσαι πως πάντα σε σκεφτομαι και παιρνω δύναμη..Κράτα καλά αγαπημένη μου..A la prochaine..

Where has my heart gone..
An uneven trade for the real world..
I want to go back to believing in everything and knowing nothing at all..
Where has my heart gone..

2 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

είναι τόσο όμορφο να αγαπάς και να το δείχνεις με κάθε τρόπο. μ' ένα βλέμμα, μια γραφή, μια αγκαλιά...

...κι όσοι τους αγαπούμε, το νιώθουν. είτε είμαστε κοντά είτε μακριά...

...γιατί η αγάπη δεν γνωρίζει σύνορα...

φιλιά βρόχινα...

Votsala sto pani είπε...

ένιωσα ότι είχε ανάγκη απο κάποιον να σταθεί δίπλα της..και είχα δίκαιο..

είναι μερικές φορές που τρομάζω με τα προαισθήματα μου για κάποιους ανθρώπους..

και ναι η αγαπη δεν γνωρίζει συνορα ειδικά με αυτους που είναι πλέον κομμάτι του εαυτού σου..

καλη σου μέρα νεραιδα..:)