Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Δεν πιστευω πια στα παραμύθια..


"Φευγω.."

"Δεν ξέρω πόσο.."

"Ναι..ίσως και κατι παραπάνω.."

Τριαντάφυλλα. Σκούρα κόκκινα. Σαν αυτά που σ' αρέσουνε.. Αυτά που δεν πονάνε. Κράτα με. Κράτα με στα χέρια σου. Κανε με φυλαχτό και φόρα με. Πέταξε. Νιώσε ελέυθερα στον αέρα τ΄ ουρανού. Κρύψου. Περπατησε στο φώς. Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την. Ψάξε. Κοίταξε στο παράθυρο τον κόσμο που αλλάζει. Κλάψε. Θυμίσου τις μέρες που με κοίταζες και έπλαθες γαλήνη. Προσπάθησε. Εστω και για λίγο να ξεπεράσεις τα όρια σου. Γέλα, για όλα αυτά που έκρυψες μέσα σου και τα κρατάς ακόμη. Νιώσε. Ολα αυτά που δεν έζησες ποτέ. Και άσε την καρδιά σου να σπάσει. Να εκραγεί. Δεν μπορείς να πιστέψεις όλα όσα λέω. Δεν τα σκαρφίστηκα. Στ'ορκίζομαι. Απλά ήθελα λίγο να σε βάλω στο παραμύθι μας. Μια φορά κι ένα καιρό..βλέπαμε όνειρα. Μονο μέσα μέσα, περπατούσα μέχρι το δάσος. Να βρώ τις νεραίδες. Τις παραπλάνούσα με το βλεμμα μου. Στο τελος, πέθαινα. Πάντα πέθαινα, θυμάσαι..; Και μετά, μια άλλη φορά..πέταξα. Πήρα δυο κομμάτια γυαλι. Κόπηκα. Δεν είχε αίμα. Ητανε μόνο κατι παραπάνω απο την εικόνα σου τις νύχτες που ξαπλώνω.. Φοβήθηκα λίγο ξέρεις. Προσπαθω. Φοβάμαι τη μέρα που θα φεύγεις. Κι ας μη σ' έχω ακόμη. Εκείνη τη μέρα που θα ξαπλώσω τη γύμνια μου στο πάτωμα. Και εσύ θα φεύγεις. Θα νιωθω το κρύο να διαπερνάει το σώμα μου και να φτάνει στον εγκέφαλο. Να με παγώνει. Και εσύ όλο θα φεύγεις..Θα ναι η μέρα που δεν θα έχω λόγια να σου πω. Συνηθίζαμε να μιλάμε τους χειμώνες για την άνοιξη..στο κρύο..Δεν ξεχνάω τα λόγια σου. Τότε έμοιαζαν..έμοιαζαν με φώς..Φώτιζαν το κενό του σκοτεινού μου μυαλού και έδιναν νόημα. Δεν τελιώσαμε ποτέ..Απλά τώρα ξημερώνει ξέρεις..Και το φώς πια με πληγώνει. Οπου και να πας..αγάπη μου..

9 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

πληγώνονται τα παραμύθια σαν δεν τα πιστεύεις. γιατί πλάσματα που οι πολλοί δεν τα βλέπουν, υπάρχουν για να μεταφέρουν συναισθήματα, εικόνες, αγγίγματα...και να σου ψιθυρίζουν όνειρα μες τους εφιάλτες...

κόσμοι παράλληλοι...που ενώ όλα μοιάζουν να φεύγουν...είναι ακόμη εδώ...

φιλιά βρόχινα...

πνευμα είπε...

Μήπως τότε δεν πιστεύεις πια και στην ίδια τη ζωή?

Παραμύθι είναι και αυτή με καλούς πρίγκηπες ,κακές μάγισσες και τον απο μηχανής θεό την ύστατή στιγμή! μην το ξεχνάς...

Ένα πνεύμα

Votsala sto pani είπε...

δεν πιστευω πια..έχω πετάξει να βρώ τα παραμύθια μα χάθηκα..

ίσως αν βρεθεί μια νεραιδα..μόνο μια νεράιδα θα μου δώσει πίστη..

την καλησπέρα μου..

Votsala sto pani είπε...

πνευμα,
ίσως να έχω χάσει την πίστη μου για την μαγεία της ζωής..δύσκολα τα πραγματα..

καλησπέρα..

ILive2LoveMe είπε...

Τι έγινε? Να 'χα να σου χαρίσω ένα φως αλλιώτικο από αυτά που δεν πληγώνουν. Να νιώσεις τη θέρμη μόνο. Αυτή ψάξε μέσα στο φως. Και δεν θα μπορεί να σε ξαναπληγώσει.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.

Votsala sto pani είπε...

ilive2loveme,
είναι μερες που τα ματια μου δεν αντεχουν το φώς..απλά αυτό..

φοράω μαυρα γυαλια και ξεχνάω πως είναι να βλέπεις τον ήλιο..και στα παραμύθια που μου μαθαν καποτε, νικούσε το φώς. Τώρα πια χαθήκανε όλα..νεραιδες, φώτα..

καλημερα

Votsala sto pani είπε...

σαν μια πόρτα που βαράω και δεν λέει ν' ανοίξει..

ολα καλα θα πω..

in the sky είπε...

Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την
Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την
Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την

αυτο ειναι.οι κομμενες κλωστες-λοιπον εγω πιστευω στα παραμυθια.ακομα.μεχρι την αιωνιοτητα.ως το τελος του κοσμου,πιστευω.

Votsala sto pani είπε...

in the sky,
πιστευα σε ότι δύσκολα αφήνεται..πραγματικά καποτε πίστευα..τώρα καπου κρύφτηκαν όλα..και είμαι κουρασμένος να τα ψάξω..