Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Back to basics..


παει καιρός..θυμασαι..;

Λέω να επιστρεψω στη βάση μου..ξερεις, ήθελα λίγο καιρό να συνηθίσω τη μοναξιά..Τώρα πια δεν είναι μοναξιά. Είναι μια κατάσταση. Ναι, έτσι θα την έλεγα. Κατάσταση..Κατι που πρέπει να περάσω. Κι όσο υπαρχω, όσο αναπνέω, όσο έχω τη δύναμη να περπατώ, θα ελπίζω για μένα. Θα ονειρέυομαι. Δεν σε κατηγορώ, δεν φταίς σε τίποτα. Απλά κουράστηκα να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα. Ισως έφτασε η στιγμή να περάσω λίγο χρόνο στο λευκό. Όσο κι αν πάρει αυτό. Ακούω τους γύρω μου να λένε για μοναξιά, για πόνο..τους καταλαβαίνω, τους νιώθω..Ξέρεις τι θέλω να κανω..; Να πάρω όλες τις μοναξιές και να βγώ εκεί ψηλά..εκεί που περπάτησα κάποτε μαζί σου..Να τις παραπλανήσω...και να τις ρίξω όλες κατω..Ναι, να τις ρίξω όλες κάτω για να δουν πως είναι να πέφτεις..

"Ανοιξα το παράθυρο και πήδηξα.." Επεσα με δύναμη μα δεν κατάφερα να πέσω στη γη. Αυτό με πονεσε..που δεν χτύπησα.."Βγαίνω και κοιτάζω στο μπαλκόνι" Κάνω δυο κύκλους πάνω απ'το χάρτη..Προσπαθώ να διαλέξω σε ποιά χώρα θα ταξιδέψω σήμερα..Δεν μπορώ να αποφασίσω. Η καρδιά μου χτυπά σε μια χώρα με βροχή. Σε μια πόλη που περνάει καταιγίδα..Το μυαλό..το μυαλό δεν μιλάει..Δεν έχει λέει..προτίμηση..Ο,τι του δώσουνε καλά θα΄ναι..

Νιώθεις καθόλου τον παλμό..; Αργεί σήμερα..μα φτάνει..πρόφτασε στο τέλος..προσπαθεί κι αυτός μαζί με όλα όσα φευγουνε σιγά σιγά..Τα κοιτάω..δεν με ενοχλει που φέυγουν..αντέχω..μάλλον αυτά δεν αντέξανε εμένα..Περπατάτε, μην κοιτάτε πίσω καθόλου, φύγετε τώρα πριν σας παρει ο διαολος..! Δεν έχω ανάγκη απο αναπνοές. Ανάσα θέλω να πάρω..ανάσα για να μπορέσω να σκεφτώ σε ποιο διάστημα έχει φύγει η ψυχή μου κι αργεί να επιστρέψει..Εγώ δεν φεύγω. Εδω και μέρες την περιμένω να φανεί στη πόρτα, μετανιωμένη. Μα δεν λέει να γυρίσει..κι έλεγα να φύγω διακοπές..να παμε καπου μακρία..Σε μια αυλή ξενιτεμένη..εκεί που δεν θα βρόυμε άλλους όμοιους με μας..Και δεν μπορεί..Θα θυμαται. Εκεί που πήγαμε πριν χρόνια..Σ'ενα δρομάκι σκοτεινό. Περπατούσαμε αρκετή ώρα. Την σταματησα και την κοίταξα στα μάτια. "Πες μου, τι βλεπεις..; " Δεν απαντησε.."Πές μου.."..σιωπή..Δεν ρώτησα τρίτη φορά. Απλά έκανα μια βουτιά στον ουρανό. Εκεί θα'μαι καλύτερα της φώναξα..

Πανε χρόνια απο τότε..δεν κατέβηκα..έφτιαξα το σπίτι μου εδώ ψηλά για τους βλέπω όλους απο ψηλά..Μήνες ολόκληρους έψαχνα τον λόγο που δεν πήρα την απαντηση της..Μέχρι που ένα σύννεφο μαυρο μου χτύπησε τη πόρτα..Ανοιξα χωρίς να ρωτήσω..Δεν άργησα να καταλάβω..

"Ψάχνω το κενό..", μου είπε..

αστείο..ψάχνει το κενό..

"Εδώ..;;"

4 σχόλια:

ILive2LoveMe είπε...

Πριν κάποια χρόνια και όχι από επιλογή, αναγκάστηκα να περάσω από τη 'μοναξιά'. Έκλαψα τότε, θύμωσα, έβρισα. Μιλούσα στον καθρέφτη τα βράδια στον εαυτό μου. Αλήθεια το έκανα. Όμως αγάπησα τη μοναξιά μου αφού τη μισήσα. Την αγάπησα γιατί με έμαθε και την έμαθα. Γνώρισα πια είμαι και τι μπορώ. Είδα τα όρια αλλά και τις αντοχές μου. Καμιά φορά την αποζητώ. Έστω κι αν είναι μόνο για τη σιγή.
Φιλιά , καλό απόγευμα:)

in the sky είπε...

καποιοι ειναι φτιαγμενοι για να φευγουνε
ετσι αδικαιολογητα και μετα απο καιρο βουτανε στην μοναξια-για να την βαψουν κοκκινη
**το κενο ειναι οπυ βρισκει κανεις χωρο να ζωγραφισει χρωματιστες στιγμες

Votsala sto pani είπε...

Kαταλαβαινω αυτό που λες..της μιλάω και εγώ μερικές φορες..Και ναι το ξέρω πως μου κάνει καλο..Ηδη είμαι καλύτερα..με μένα καλύτερα, και αποθώ κάθε τι που με κρατάει κι αλλο στον πατο..είναι ένα βήμα..

Votsala sto pani είπε...

όλο και πιο πολυ νιωθω πως είμαι απ' αυτούς τους ανθρώπους..είναι λες και κάτι με τραβά στο ταξίδι..μ' αρέσει..δεν είναι ότι δεν τα χω καλα με μένα..είναι περισσότερο η ανάγκη να βρίσκω "τροφή" σε κάτι για να ζώ..σε ότι και να ναι αυτό το κάτι..