Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Παλέτα Μαυρο-Ροζ (ότι είχες ζητήσει..)


Σ'ενα κόσμο που πληγώνει τη σιωπή σου, πήρες το μαυρο χρώμα και το ακουμπησες στην πόρτα..Πήρες δυο ρούχα βιαστηκα και χαθηκες...

Και που χάθηκες; Που να σαι τώρα που τα μάτια μου ζητάνε μια πιστωση χρονου. Ακομα λιγο μονάχα. Και μου χεις λείψει το ξέρεις..; Μου χει λείψει η ιδέα σου. Εισαι αυτό που δεν απέκτησα..Μα κέρδισα ξανα τον εαυτο μου. Ξαναβρήκα ξανα την χαμένη μου αθωότητα. Κι αν λέω πως δεν ζητάω πολλά μην με πιστεύεις. Τα πάντα θελω απο σένα.Τη εικόνα σου, το γέλιο σου, τη παρουσία σου, τη δύναμη να τρέξω ξανά στον παράδεισο που θα μπορούσαμε να ειχαμε φτιάξει. Κι όσο γράφω τα γραμματα μου φαίνονται μικρότερα. Φταίει το χαρτι μάλλον. Καθε τόσο παίρνω ένα χαρτί και το γεμίζω μελάνι. Και τι καταφερνω στο τελος; Να το κοιτάω και να το ξανακοιταω για να είμαι σίγουρος οτι το εγραψα καλα, αν εγραψα και σημερα ομορφα για σενα. Ακουμπαω στον τοιχο και περναει το χερι μου απο την αλλη. Νιωθω πως όλα είναι ρευστα. Μαλλον πυρετος. Θα μου περασει. Φοβαμαι να ξαπλωσω. Περιμένω να στείλεις ένα "γραμμα". Εχω γίνει μονιμος κάτοικος γραμματοκιβωτίου. Ναι, γελάς τωρα είμαι σίγουρος. Γελάς με την κατάντια μου. Εδω γελάνε τα πάντα. Επιπλα, ρούχα..Όλα. Νιώθω πως καθομαι στη μέση και με κοροιδευουν. Τι να σου πω τωρα. Ζω σ'ενα κόσμο φτιαγμένο απο σκόνη, αμμο και καλώδια. Περπατάω σ' ένα δρόμο στρωμενο με κολλα. Μα δεν κολλάω. Κάθε τόσο αλλάζω τα παπούτσια μου για ανανέωση. Εραστες σ'ενα κόσμο κρυμμένο καπου στο βάθος. Πίσω απο κάτι βουνά μας βρήκα μια μέρα μα οι κερασιές δεν με άφηναν να σε κοιτάξω..Ητανε, βλέπεις, άνοιξη. Θυμάσαι εκείνη την άνοιξη? Ητανε τότε που βρήκες εκείνο το μικρό πετραδάκι που είχε τέσσερα, πέντε χρώματα. Δεν το θυμάμαι πια, δεν το θυμάμαι γιατί δεν το έχω. Στο χα υποσχεθεί μα δεν τα κατάφερα. Ενιωσα πως δεν σου άξιζε πια. Κι όσο ένιωθα τον πονο σου τόσο ένιωθα πως δεν στάθηκαμε ποτέ αντάξιοι ο ένας για τον αλλο..Και τώρα μου μεινε η λαθος στροφή που κάποτε άκουγα. Και δεν ήτανε παρα μια στροφή..

"Πριν φύγεις θυμίσου να πάρεις τις καλτσες σου απο την απλώστρα στη βεράντα. Εδώ βγάζει ήλιο τ απογεύματα. Και πριν πάρεις τη τσάντα σου ρίξε μια ματιά στο θερμοσιφωνα γιατί το κόκκινο φωτάκι δεν εσβησε όλο το βράδυ. Το θυμάμαι λες και ήταν χθές..Τώρα πια φοβάμαι να το ακουμπήσω..Α, και που σαι; Φευγοντας, κλείσε την πόρτα..Αποψε λέω να κοιμηθω στον διάδρομο.."

6 σχόλια:

Albus Genius είπε...

"Μόνιμος κάτοικος γραμματοκιβωτίου".
Μου άρεσε πολύ αυτή η φράση σαν να στερεώνει την αφοσίωση.

Votsala sto pani είπε...

albus genius,
είναι λες και μια ζωή περιμένεις τον ταχυδρόμο και να μην έρχεται..όλα πάντα σε εισαγωγικα..

καλησπέρα albus

Νεράιδα της βροχής είπε...

μια καλησπέρα ήρθα να σου αφήσω κι ένα βρόχινο φιλί...

...και το κόκκινο κουμπάκι, πάντα θα δείχνει πως κάτι καίει...

φιλιά βρόχινα...

Votsala sto pani είπε...

νεραιδα της βροχής,

αυτό το κόκκινο φωτάκι θα πονάει όσο πονάει το καυτό νερο..

ευχαριστώ για το φιλι..

καλησπέρα και καλή συνέχεια..

lena_zip είπε...

Μάζεψε όλα τα γράμματα που γράφεις...και όσα έχεις γράψει εδώ...και στείλτα εσύ...το πολύ πολύ να χάσεις 1 ευρώ για το γραμματόσημο.

Votsala sto pani είπε...

lena_zip,
εχω ξαναγράψει πως πολλές φορές μ αρέσει η μοναξιά μου γιατί μετά τη μοναξιά βγαίνει ο ήλιος..Προτιμώ να περιμένω τον ήλιο. Δεν θα καταφέρω τίποτα περισσότερο απο τον να χτυπήσω για ακόμα μια φορά το κεφάλι μου στο τοίχο...