Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Σκέψεις σε κορνίζα...


Έσκιζα το χαρτί λίγο λίγο να κάνει θόρυβο. Ένιωθα την σιωπή να κατρακυλάει στα μάτια μου λες και δεν θα είχε ποτέ τελιωμο..Δεν ξέρω τι με πόνεσε πιο πολύ. Τα λόγια, οι πράξεις, η γρατζουνιά. Δεν ήθελα να τρέξω. Όχι, αυτή τη φορά κάτι με κρατούσε γαντζωμένο στη καρέκλα…Σ’ αγαπούσα, πάντα σ’ αγαπούσα…ποτέ δεν σταμάτησα…Φευγω..δεν βρήκα τις λέξεις να σχηματίσω το αντίο…Σου το’ χα πει μια φορά σιωπηλά, θυμάσαι..; Πήρα το χέρι σου και το ακούμπησα στο στήθος μου… «Αυτή η καρδιά…για σένα χτυπάει…»

Κι ύστερα καθίσαμε απόμερα…Πήραμε ότι απέμεινε και τα στήσαμε μπροστά μας…κομμάτια από τις ζωές δυο ανθρώπων που μεγάλωσαν μαζί…Δεν έχω τόσα να σου πω όσα νόμιζα…τα μεγάλα πράγματα πάντα μένουν ατελή…σαν πάζλ με χαμένες τις άκριες…Μόνο ήθελα να σου δώσω ένα βλέμμα…εκείνο το πρώτο βλέμμα μας…εσύ χάμω..εγώ στο τοιχαράκι…ήτανε τότε που η μοίρα έπαιξε το πιο παράξενο παιχνίδι…μας έμπλεξε…μακάρι να τα ζούσα απ’ την αρχή…

Δεν σου ζητώ να με καταλάβεις…το ξέρω πως δεν μπορείς…το μόνο που ζητάω είναι λίγο περιθώριο…να με συγχωρέσεις…

8 σχόλια:

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Tα περιθώρια για συγχώρεση είναι πάντα ευπρόσδεκτα και καλοδεχούμενα.Αρκεί να το εκτιμούν αυτό και οι 2 πλευρές.Ανθρώπινα αυτά που λες,ανθρώπινος κι ο πόνος,υποκειμενικός και πάντα αμφισβητήσιμος από την άλλη πλευρά.

Votsala sto pani είπε...

όλα θα πάνε καλα,
δεν είναι τόσο ο πόνος..είναι πολλες φορές αυτό το κάτι που δεν αφήνει περιθώριο να "αναπνέυσεις"..

καλη σου μερα και καλη συνεχεια

χαιρομαι που σε ξαναβρισκω

lena_zip είπε...

Βαθιά ή και βαριά ανάσα. Εικόνες παρόμοιες αλλά και διαφορετικές. Και λόγια που δεν έρχονται στο στόμα.

Albus Genius είπε...

Εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι "οι πράξεις τα λόγια ή η γρατσουνιά" είναι η αίσθηση της εγκατάλειψης και η επιλογή για κάποιον/αν άλλον/ην, που εύχομαι να μην τόνιωσες. Τα αντίο γράφουν τη ζωή μας. Το χειρότερο είναι να την τελειώνουν.Συγχώρηση, μην την επιζητείς και αν ακόμα πεί σε συγχωρώ μην έχεις την αίσθηση ότι κέρδισες. Μπορείς να την ζητήσεις αλλά κυρίως να πείς ότι θέλεις νάσαστε μαζί και να μάθεις να περιμένεις. Αν αξίζει θα δεί αυτό το "θέλω ναμαστε μαζί" αλλιώς τί παλεύεις? θάχει κανει τις ορθολογικές ή μη επιλογές.

Votsala sto pani είπε...

lena_zip,

λόγια που δεν ήρθανε και μάλλον δεν θα έρθουνε ποτέ..είναι παράξενο..ίσως κάπου βαθιά να το έχω ανάγκη να μείνουν κρυμμένα..

καλη σου μερα και καλη συνέχεια

Votsala sto pani είπε...

Albus Genius,

εδώ θα με βείς σύμφωνο. και όντος αυτός είναι και για μένα ο σωστός δρόμος πλέον..αλλά καπου μέσα βαθιά υπάρχει αυτό το κάτι που θα σου δώσει εστω και την μικρή νίκη για να κρατάς, να ανεβαίνεις..δεν είναι πάντα και φυσικά είναι συναισθήματα που εναλλάσσονται..ίσως γιατί είναι ακόμη νωρίς. Αλλά υπάρχουν και όσο και να το πολεμάς, υπάρχει και χρειάζεται χρόνο για να φύγει. Και για να υπάρχει εκεί σημαίνει οτι κάποτε όλο αυτό είχε αξία, αλλιώς τώρα θα έπλεα σε πελάγη ευτυχίας

Καλωσόρισες και καλή συνέχεια

ILive2LoveMe είπε...

Δύσκολο πράγμα η κατανόηση ξέρεις. Καμιά φορά και η συγχώρεση, αλλά ο χρόνος... Αυτός όλα τα επιτρέπει. Από τη δυνάμωση μέχρι τη φθορά. Από τη θύμηση μέχρι και το να ξεχνάς. Δεν ξεχνάς πάντα , πάντα κάτι μένω θαμμένο εκεί μέσα βαθιά.
Μα μαθαίνει πως το λιθαράκι που σκουντούφλησες πριν δεν ήταν αλήθεια ικανό για να σε ρίξει κάτω.
Κι αν πόνεσες τι έγινε? Θα περάσει, έτσι απλά όπως και όλα τα άλλα. Και θα έρθουν κι άλλα λυπητερά μα και χαρούμενα.
Πολλά φιλιά να είσαι πάντα καλά!

lena_zip είπε...

Είναι ακριβώς αυτό το μικρό κομμάτι που κρατάμε για εμάς. Αυτό που διαφυλάσει τη μαγεία ζωντανή μεσα στις καρδίες μας. Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει, οπότε καλά κάνεις και δεν της το ζητάς.