Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Γέννηση (σ' ένα σκοτάδι πικραμένο)..


Άνοιξα το παραθυρο. Φορεσα τα σανδαλια μου και πήδηξα..Δεν κοίταξα κάτω.. τον ουρανό κοίταζα..Ήτανε μαυρος..σκοτεινός..μα ήσυχος..λες και τον πότισα όλο μου το δάκρυ. Στην πτώση δεν κατάφερα να σκεφτώ πολλά..άλλωστε δεν είχε σημασια..μόνο τα μεγάλα είχαν σημασία πια..Στα δύσκολα δεν πάτησες ποτέ το φρένο..πάντα κτυπούσες τα σανδάλια σου στο πάτωμα λες και χόρευες το πιο τρελλό παραμύθι των όνείρων σου..Λες και κοίταζες τον καθρέφτη και έβλεπες χρώμα...Μα δεν έβλεπες..μόνο μαυρο, άσπρο και γκρί..Ουδέτερα..Και όμως σήμερα ένιωθα πώς ήτανε το πιο εκθαμβωτικό μαύρο που είδα ποτέ...Άνοιγαν οι κόρες των ματιών μου διάπλατα και απορροφούσαν ό,τι άφησες πίσω σου..Σημάδια ξεχασμένα στον χρόνο..κλεισμένα για δεκαετίες σ'ενα ντουβάρι στο πατάρι..ένα ντουβάρι παλιό, σκονισμένο..

Και ζήλεψα..ζήλεψα τον τρόπο που πέταξες στα σύννεφα και πήρες πνοή ξανά..Και ήθελα τόσο πολύ να σου μοιάσω..Θεε μου, μα τόσο πολύ..Λές και δεν ήξερα..Λες και δεν ήξερα πως για να πετάξεις είχες πεθάνει μέσα βαθιά..και σαν φοίνικας ξαναγεννήθηκες απο τις στάχτες σου..Λες και δεν ήξερα πως κι οι δυό γεννηθήκαμε γυμνοί και μας έντυσαν, πως κι οι δυό κλάψαμε στην πρώτη μας πνοή..λες και δεν ήξερα πως δεν ήθελα να γίνω σαν εσένα αλλα να βρώ τις μέρες πριν να σε γνωρίσω..αυτές που σ'εψαχνα στα σύννεφα και στην βροχή..στη βροχή που για χρόνια κρυβόσουνα να μην σε βρούν και σε κλεψουν ξανα..να μην σου κλέψουν όλα όσα όμορφα και με κόπο δημιούργησες μέσα σου..

Και έγινα ένα με το τίποτα..με την μιζέρια και τις δύσκολες ώρες του πόνου..Δεν ήμουνα σίγουρος αν φορούσα στα πόδια μου φτερά ή πέτρες..μόνο τα ένιωθα βαριά..ήθελα να περπατήσω μα δεν έφτανα να αγγίξω τη γή..έγινε ξαφνικά η βαρύτητα ανάποδη..και όσο έπερνα ανάσα, τόσο με πετούσε ψηλά...

Δεν ήθελα..ποτέ μου δεν ήθελα..η πίκρα με έκαψε, στ' ορκίζομαι..

16 σχόλια:

ILive2LoveMe είπε...

Η πίκρα δεν καίει μόνο, προσφέρει κι ανακούφιση. Ειρωνικό? Όχι. Πραγματικό. Αφού μαθαίνουμε... Οι γεννήσεις δεν γίνονται έτσι κι αλλλιώς όλες κάτω από τις αχτίδες ενός ήλιου. Κανείς δεν υπόσχεθηκε ασφαλείς γεννήσεις και αναγεννήσεις. Κανείς ποτέ δεν έδωσε υπόσχεση για τίποτα καλό ή κακό. Όμως έδωσε το λόγο του γι αυτά που μπορείς να κτίσεις και να κατακτήσεις. Για μια γνώση πέραν των βιβλίων και των λόγων. Για μια αισθαντικότητα ανεπανάληπτη.
Ας είναι η αναγέννηση μέσα στο φως του νου της γνώσης, της καρδιάς, και μιας αγάπης άπειρης για κάθε τι ανθρώπινο και όχι μόνο.
Φιλιά γλυκέ μου , καλό σου απόγευμα.

Angel Vs Life είπε...

den mporo na katalavo pos aisthanetai pikra kapoios pou mporei na petaei.

lena_zip είπε...

Αυτή η ανάρτηση μου θύμησε μια επιγραφή που υπάρχει σε κάποιο κυπριακό μοναστήρι που λέει: Όποιος πεθάνει πριν πεθάνει, δεν θα πεθάνει όταν πεθάνει.
Απορώ γιατί μιλάς για πτώση πάντως. Εμένα μου έδωσε την αίσθηση της ανύψωσης.
Καληνύχτα και τα σέβη μου.

Votsala sto pani είπε...

ilive2loveme,
έμαθα πως στη ζωή οι επιλογές μας είναι αυτό που πραγματικά είμαστε..και αυτό με κρατάει ακόμα στα πόδια μου..αν ξαναγεννιέμαι ή αν απλά πεθαίνω θα είναι κάτι που θα το βρώ στη πορεία..φτάνει να κάνω το πέταγμα..

καλό σου απόγευμα και ευχαριστώ για τα σοφά σου λόγια..

Votsala sto pani είπε...

angel vs life,
το σαββατοκυρίακο μου έδωσε χρόνο να το σκεφτώ για να μπορέσω να σου δώσω μια απάντηση που θα μπορούσα να σε κάνω να καταλάβεις..δεν βρήκα κάτι συγκεκριμένο να σου πώ.,δεν είμαι σίγουρος αν ήτανε όντως η πίκρα που έφερε το πέταγμα ή η ανάγκη για φυγή..η προσπάθεια να ξεφύγεις και να ξεπεράσεις με το πέταγμα όλα τα επίπεδα της πίκρας. Απο την άλλη ίσως ο ουρανός να είναι και η μόνη ελπίδα, ή και ο σίγουρος θάνατος..δεν ξέρω..όλα είναι πιθανά όταν είσαι πικραμένος έτσι δεν είναι..;

καλή σου μέρα angel..

Votsala sto pani είπε...

Lena_zip,
δεν ξέρω αν υπάρχει όντως η επιγραφή, δεν έτυχε να την δώ..αλλά έχω δεί και έχω χαράξει μέσα μου σ'ένα μνημείο σε μια βουνοκορφή εδώ στο νησί μια άλλη που λέει : "Μάνα φωτιά με βύζαξες και είναι η καρδιά μου αστέρι"..Έτσι νιώθω τώρα. Ενα αστέρι..Ενα αστερι που τρεμοπαίζει. Κι αν για τους γύρω μου έχω σβήσει,απλά δεν ξέρουν πως δεν έσβησα σήμερα μα χρόνια πριν..

διπλά σέβη απο μένα για αυτά που μου λές..

lena_zip είπε...

Αυτήν την πληροφόρηση είχα από άτομο που έχει επισκεφθεί το νησί και έχει δει την επιγραφή σε μοναστήρι. Η αλήθεια είναι ότι έχουν περάσει χρόνια από εκείνη τη συνομιλία και δε θυμάμαι το όνομα του μοναστηριού.
Και αφού νιώθεις αστέρι τότε αυτό είσαι. Και αν το εφαρμόζεις κιόλας στη ζωή σου τότε σου αξίζουν συγχαρητήρια. Δεν χορταίνω να διαβάζω το συγκεκριμένο κείμενο. Έχει τόσο ζωντανές εικόνες. Και να ξέρεις ότι όπως στη γραφιστική όλα τα χρώματα μεταφράζονται σε άσπρα, μαύρα και γκρι για να ελέγξουμε την ισορροπία τους, έτσι και στη ζωή. Δεν είναι άσχημο το γκρίζο ή το μαύρο. Είναι η αλήθεια αυτού που αντιπροσωπεύει. Και η αλήθεια δεν μπορεί να είναι άσχημη.

Votsala sto pani είπε...

lena_zip,
θα κρατήσω την τελευταία σου πρόταση..σημαντική..χρειάζεται τολμη η αληθεια. Ασχημη μας φαίνεται όμως κι ας μην είναι. Πολλες φορες πονάει, μα πάντα στο τέλος λυτρώνει..

καλη σου μέρα..!

...eternal dreamer είπε...

Μέσα απ' τον πόνο μου έμαθα πόση δύναμη είχα.
Μέσα απ' τον πόνο μου έμαθα να εκτιμώ στιγμές και ανθρώπους.
Διδακτικός ο πόνος κι η γνώση πάντα δίνει φτερά ...

Καλώς σε βρήκα κι εγώ με την σειρά μου!

Votsala sto pani είπε...

eternal dreamer,
καλωσόρισες! ναι,είναι αλήθεια πως ο πόνος δεν αφήνει περιθώρια να είσαι αδύναμος. Και στο τέλος βγαίνεις πάντα νικητής. Οχι απέναντι στους άλλους, αλλά στον εαυτό σου..

καλη σου μέρα!

πνευμα είπε...

Πτώση προς τον ουρανό λοιπόν!

Σε αυτόν τον αλλοπρόσαλο κόσμο των συναισθημάτων ακόμη και η βαρύτητα αλλάζει ρότα...

Votsala sto pani είπε...

πνευμα,
Ακόμα και η βαρύτητα είναι κάτι μεταβλητό και φυσικά ποτέ δεδομένη..ετσι?

ο δείμος του πολίτη είπε...

Υπέροχο κέιμενο. Τόσο ποιητικά δοσμένες οι αναμνήσεις-εμπειρίες σου τούτες. Πολύ όμορφη γλώσσα.

Votsala sto pani είπε...

ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν μπορώ μέσα απο τη γραφή μου να περάσω αυτά που νιώθω..

Σε καλωσορίζω και σου υπόσχομαι να ανταποδόσω την επίσκεψη..!

Νεράιδα της βροχής είπε...

ακόμα και μια βροχή μπορεί να κρυφτεί στην καταιγίδα που φτιάχνει ως παραπέτασμα. ο καθένας, βρίσκει τρόπους να πετά, να χάνεται, να στροβιλίζεται, να χύνεται...

φιλιά βρόχινα...

Votsala sto pani είπε...

νεραιδα της βροχής,

στα αδιέξοδα πάντα υπάρχει ο τρόπος..βρίσκεται κρυμμένος καλα ομως..και θέλει τόλμη να τον ψάξεις μέσα σου να τον βρείς..

φιλιά πολλά..