Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2008


Θελω να περπατήσω στο παράξενο χρώμα των ματιών σου...

Δεν σε ξέρω μα σε ξέρω τόσο πολύ..μην μιλάς..τα λόγια τέτοιες ώρες φέρνουν κενά..

Σ'ένα μεγάλο πάτωμα θα ξαπλώσω να πάρω την μιλιά σου..να σου φτιάξω ξύλινες βαρκούλες να τις ρίξεις στο πέλαγο..

Να ταξιδέψουν σαν ένα όνειρο που κάναμε κι οι δύο μια νύχτα κατω απ'το φεγγάρι..το ίδιο παράξενο όνειρο που έβλεπα για χρόνια. Αυτό που πεθαίνεις και ξυπνάς στο άπειρο..εκεί που τελιώνει το ατελείωτο και αρχίζει το μετά..το μετά που τόσο περιμένω..

Μην μου κλαίς, θα σε πάρω απ'το χέρι και θα πετάξουμε ξανά στα ίδια μέρη..Αυτά που δεν πήγαμε ποτέ μα ήμασταν πάντα εκεί..

Ανοιξα τα μάτια..δεν βρήκα τίποτα άλλο παρα φώς..

4 σχόλια:

ILive2LoveMe είπε...

...και δύο σκιές σφιχταγγαλιασμένες να διαγράφονται πίσω από την κουρτίνα. Έμοιαζαν να μην ακούν κανέναν, ταξίδευαν μόνο το όνειρο που κρατούσαν και δεν ήθελαν να χαθεί. Όμως οι σκιές είναι δυνατές ζουν στο φως και στο σκοτάδι μαζί.
Καλή σου νύχτα, φιλούθκια:)

Votsala sto pani είπε...

ilive2loveme,

ταξίδι ασάλευτο στο χρόνο..πάντα ταξιδεύουν..

και δεν φθίρονται..μια σκιά θα είναι πάντα μια..σκιά..

lena_zip είπε...

Γράφεις πολύ ωραία. Είσαι ό,τι πρέπει για κάποιον που κάνει εικονογράφηφη και book art(=η δημιουργία χειροποίητου βιβλίου που είναι μοναδικό και με ιδιαίτερο concept στο στήσιμο και το δέσιμο).

Votsala sto pani είπε...

lena_zip,
ευχαριστώ πολύ..! δεν το έχω σκεφτεί ποτέ..αν τύχει και το κάνω καποτε όμως, θα χαρώ πάρα πολύ..! :)

την καλημέρα μου!