Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Δεν ήρθες..


Περπατούσαμε και κάναμε κύκλους..
Μεγάλους και ασταθείς..
Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει
Μια το ρολόι..μια την εικόνα σου…

Δεν ήρθες…δεν ήρθες ποτέ..
Μόνο έστειλες τα πουλιά πληγωμένα…
Να τα γιατρέψω..

δεν έιμαι γιατρός..

7 σχόλια:

Roadartist είπε...

Πολυ ομορφη φωτογραφια..
και τα λογια ομως υπεροχα..

Votsala sto pani είπε...

ευχαριστω..!

και καλη σου μερα! :)

ILive2LoveMe είπε...

Όχι πως μπορούμε να γίνουμε γιατροί χωρίς να ξέρουμε να γιατρέψουμε και να γιατρευτούμε. Όμως όταν έχουμε την επιλογή, όταν αυτή μας δίνεται ή καλύτερα κάποιες φορές μας χαρίζεται, τότε επιλέγουμε να γίνουμε κάτι που δεν ήμαστε. Άλλωτε γιατί μας αρέσει άλλωτε γιατί μας βολέυει και άλλωτε γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να επιλέξουμε το καλύτερο για εμάς.
Είμαστε λοιπόν και γιατροί όταν πρέπει , τουλάχιστον της καρδιάς μας.
Να έχεις μια υπέροχη μέρα γλυκέ μου, Φιλούθκια!

Νεράιδα της βροχής είπε...

τα πληγωμένα τα πουλιά δεν θέλουν φάρμακο για γιατρικό μα μόνο φιλί καρδιάς γλυκό...

...κι αν δεν ήρθε, δική της επιλογή
ο δρόμος μπροστά σου κοίτα, δεν έχει μια στροφή...

προχώρα τον κόντρα στο τρένο
προτίμησε το φεύγω παρά το μένω...

φιλιά βρόχινα...

Votsala sto pani είπε...

ilive2loveme,
ίσως να χρειάζεται μέσα μέσα να αφήνουμε το κορμί να εξασθενίσει, να πεθάνει και να ξαναγεννηθεί..ίσως..

φιλούθκια!

Votsala sto pani είπε...

νεραίδα της βροχής,
κρατάω την τελευταία πρόταση..είναι σημαντική..

ευχαριστώ πολύ..καλη σου μέρα!

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Η σκηνή της αναμονής στην αποβάθρα του τραίνου και οι άδειες ράγες,οι σαν εγκαταλειμμένοι από τον χρόνο σταθμοί,μου φέρνουν στο μυαλό μόνο δάκρυα και πίκρα.Ίσως να φταίνε και κάποια ελληνικά τραγούδια μιας άλλης εποχής γι αυτό:βλέπε "το τραίνο φεύγει στις 8".
Φαίνεται πως περίμενες πολύ.
Να είσαι καλά.