Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ξερεις κάτι...;


Βαρέθηκα! Βαρέθηκα την ίδια ιστορία κάθε φορά..Να την επαναλάβω λίγο..; Θές..; Εγώ πρώτα απ''ολα μένω ξύπνιος..Ναιιι..που να κλείσει μάτι όλο το βράδυ..; Δηλαδή τί βράδυ..Στις 6 το πρωί φτάσαμε. Και σε πήρα, πόσες φορές..;; 8..9...Παίζει και 10..Αλλά φυσικά δεν απάντησες..Πώς να απαντήσεις..Εσύ ήσουνα στο σπίτι με παρέα και έπινες..Και ναί το δέχομαι μάτια μου, δική σου η ζωή, δική σου η επιλογή..Αλλά ξέρεις τι..; Και εγώ σε μπαράκι κατέβαζα την βότκα απόψε αλλά δεν σε ξέχασα..Και δεν μου είπες καληνύχτα..Οχι τίποτα άλλο..Να σε παρω λίγο πίσω...; Πριν λίγους μήνες.."Δεν μπορώ" έλεγες.."Η καληνύχτα σου μου είναι απαραίτητη.." Ότι και να μου λές, χέστηκα..Ξέρεις τι είναι αυτό..; Καταλαβαίνεις έστω και λίγο..Παράλογος ε..; Ναι, μπορεί..Δεν θα σε καταλάβω ποτέ σε κάποια θέματα. Και εμείς σπουδάζουμε, και εμείς ξεφαντώνουμε κυρά μου, αλλά δεν καιγόμαστε κιόλας..Δεν ξεχνάμε ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι είμαστε, ούτε τι κάνουμε...Αν δεν μπορείς να το κρατήσεις, απλά μην το κάνεις.. Εγω ξέρεις υπομονή κάνω..Να δώ μέχρι πού και μέχρι πότε θα τραβήξει το σκοινι...Όχι δεν θα ξεσπάσω..Αυτή την ικανοποίηση δεν θα στην δώσω...Ξέρεις τι θα κάνω..; Θα το κόψω...Και όταν κοπεί το σκοινι, κόμπος δεν γίνεται, άκου με που σου λέω..Σαν γυαλι είναι..Όταν σπάσει μια φορά, δεν ξανακολλάει..

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρα..; Ξέρω..και το ξέρεις ότι ξέρω και αυτό σε τρώει...Να ρωτήσω κάτι ακόμα..; Γίνεται..; Που πήγε το "εμείς' μπορείς να μου πείς..; Εγώ να σου πω. Το νιώθω γύρω μου. Εδώ, κάτω απ'την καρέκλα μου, πίσω απ'την βιβλιοθήκη μου (που για όσους δεν ξέρουν, είναι εδώ και μέρες στοιχιωμένη..αλλο αυτό Θεε μου..!), κάτω απ'το σκέπασμα..Αλλά δεν κινήται...Νεκρό είναι...Μέσα μου να σου πω την αλήθεια και να υπάρχει το έθαψα..Να σου θυμίσω κάτι...Κάτι που ξέχασες εδώ και καιρό..Αυτό το παιχνίδι, δεν παίζεται fair play ξέρεις..Απο δώ και πέρα είναι οι όροι οι δικοί μου...Όχι μονο με σένα..Με όλους...Η ζωή είναι μικρή για να την χαραμίζω μαζί σου..Ακούγεται σκληρό..Αλλά δεν μπορώ να το κάνω με ανθρώποθς που δεν είναι εδώ...Δεν θέλω συμπόνοια, άρρωστος δεν είμαι, ούτε λύπηση..Εμπιστοσύνη θέλω, σεβασμό και πάνω απ'όλα ειλικρίνεια...Δεν απαντάς σ'αυτό..; Το ξέρω..Τι να πέις....Ποτέ δεν είπες άλλωστε...

Ξέρεις τι με απασχολεί περισσότερο απ'όλα..; Ότι αυτή την φορά ξέρεις πως θα με χάσεις...Και το φοβάσαι..Και με πειράζει αυτό..Με πειράζει που δεν νιώθω χαρούμενος μαζί σου..Και ξέρεις γιατί δεν νιώθω χαρούμενος..; Επειδή δεν με κάνεις χαρούμενο..Δεν προσπαθείς..Εγώ μας κάνω και τους δυό. Εγώ. Μια δόση για μένα και μια για σένα κάθε τόσο. Κι έκανα τόσα ρε γαμώτο..Αυτό θα με κυνηγάει μια ζωή. Έχασα φίλους, παράτησα όνειρα, ξεπέρασα όρια..Εσύ τι έκανες...; Τίποτα.. Μονο αγάπη μου πρόσφερες. Μόνο...Και δεν μου έιναι άρκετο..Εγώ θέλω να είσαι ζωντανή δίπλα μου...Μου λές ότι όλα θα πάνε καλα. Πως θα πάνε δεν μου λές όμως. προχωράμε και αγιος ο Θεος που λέμε...Αν μας κάτσει μας έκατσε..Δεν είναι έτσι και το ξέρεις...

Κοίτα με λίγο..Φέρε την εικόνα μου στο μυαλο σου..Εντάξει..; Είμαι εκεί..Τώρα δες τα χείλη μου..."ΠΡΟΧΩΡΑΩ..!" Το βλέπεις..; Πάω μπροστά και αφήνω πίσω μου ότι πονάει..Θα με χάσεις...Δεν αφήνεις περιθώρια...Δική σου καθαρά επιλογή..Όχι;; Τι όχι..; Δεν είπαμε εγώ βάζω τους όρους..; Αυτό κάνω..

Ευχαριστώ..Καλο ξημέρωμα καλή μου...

(νέο τραγουδάκι στο playlist δίπλα..πραγματικά δεν εβρισκα καταλληλότερο..:S)

5 σχόλια:

ILive2LoveMe είπε...

Καλημέρα γλυκέ μου:) Δεν θα σου ρωτήσω γιατί τόση πικρία, γιατί το καταλαβαίνω. Δεν θα ρωτήσω γιατί τόσο μεγάλο κόλλημα επίσης με ένα άτομο που ίσως 'αγνοεί' να κάνει πράγματα, γιατί αυτό είναι ακριβώς που μας κάνει να κολλάμε και το καταλαβαίνω και αυτό.
Θα σταθώ σε μία φράση σου "Μονο αγάπη μου πρόσφερες. Μόνο...Και δεν μου έιναι άρκετο.." .
Δεν ξέρω και δεν μπορώ να περιγράψω την αγάπη, αφού για τον καθέναν από εμάς ίσως έχει διαφορετικά κριτήρια και παίρνει διαφορετικά σχήματα και χρώματα.
Όμως εγώ πιστεύω πως η αγάπη είναι: σε σκέφτομαι, σε νοιάζομαι, σου δίνω χώρο,και σε στριμώχνω επίσης.. είναι πολλά αντιφατικά πράγματα μαζί... τόσα πολλά που θα μπορούσα να πω και άλλα τόσα που ίσως το μυαλό μου δεν μπορεί να βάλει.. ίσως και να μπορεί.
Είναι καλά να προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι, μα ακόμα καλύτερα όταν να αποτινάξουμε ότι δεν μπορεί να κρατηθεί γιατί μας βασανίζει.
Είναι καλύτερα να κλάψουμε μερικές φορές αλλά σε λίγο καιρό να μπορούμε να πάμε παρακάτω.
Είναι καλύτερα να λαμβάνουμε αγάπη για πολύ και όχι μόνο για τις στιγμές που παιρνάμε μαζί.
Η απόφαση είναι δική σου, δες τι σε γεμίζει, αλλά δες και τι σε αδειάζει.
Να περνάς καλά και μακάρι κάτι αληθινά καλό να έρθει.
Καλήμερες και πολλά φιλιά:)

prasino liker είπε...

Aκριβως επειδη ειμαι μεγαλυτερη σου επιτρεψε μου να σου πω ενα πραγμα.Να ξερεις οτι και ο ερωτας και το παθος φευγουν.Μια ωραια πρωια ολα αυτα θα εχουν τελειωσει.Αν νιωθεις κατι για το ετερο ημισυ θα γινει αγαπη.Αλλα με τιποτα μην αφησεις τον δικο σου κοσμο.Τους φιλους σου ,τα ταξιδια σου τις προσωπικες σου αναζητησεις.Δεν μπορεις με τιποτα να γινεις ενα με τον αλλον.Πρεπει να υπαρχει πανω απο ολα ελευθερια και απο την μια πλευρα και απο την αλλη.Ειλικρινια και σεβασμος.Μην στηριχτεις ποτε στον αλλο.Μονο στον εαυτο σου.
Σε ευχαριστω για την εκτιμηση που μου δειχνεις.
Μην στεναχωριεσαι και να ξερεις οτι τα πιο ομορφα ακολουθουν.

Votsala sto pani είπε...

ilive2loveme και prasino liker,
απαντάω και στις δύο ότι τώρα δεν είμαι καλα..τώρα απλά περναω μια φάση που απλά προτιμώ ν'ακούω χωρίς να μιλάω...να απορροφώ απλά..Ευχαριστώ πραγματικά για τα λόγια που μου χαρίσατε και οι δύο και να ξέρετε ότι σε τέτοιες στιγμές μου κρατάνε συντροφιά..

συγγνωμη που δεν μπορώ να πώ παραπάνω, αν και εσείς αφιερώσατε τον χρόνο σας για να με συμβουλέψετε τόσο όμορφα..

καλησπέρα...

prasino liker είπε...

Μην στεναχωριεσαι για τιποτα.Προσπαθησε να καταλαβεις οτι ολα αυτα θα περασουν και θα ελθουν αλλα πιο ομορφα.Μην δηλητηριαζεις τις μερες σου ,την ζωη σου,την σκεψη σου.
Σε εμας δεν χρειαζεται να λες τιποτα.

ILive2LoveMe είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με to Prasino Likeraki μας. Δεν χρειάζεται να απολογήσε κατ'αρχήν για το πόσα γράφεις. :) Αυτό είναι το τελευταίο . Εσύ να είσαι καλά. Και όλα θα περάσουν θα δεις. Ακόμη κι αν τώρα σου φαίνεται απίστευτο. Δεν ξέρω ούτε πως γίνεται ούτε γιατί, αλλά έτσι γίνεται.
Και με την ευκαιρία, έχεις πρόσκληση για ένα μπλογκοπαίχνιδο. Αν έχεις διάθεση να το κάνεις αν πάλι κανένα άγχος ε, άντε σιγά σιγά σα να βλέπω ένα δειλό χαμογελάκι εκεί πέρα στα χειλάκια σου:)
Φιλιά πολλά γλυκέ μου.