Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Σελίδα 10.. (κεφάλαιο 1)

"Γράφω και πάλι γράφω..Ελπίζω η κάθε στιγμή μου να γίνει μεγάλη..Να ανοίξω φτερά και να πετάξω.."

Ξύπνησε τρομαγμένος. Ένιωσε τον ιδρώτα να κυλάει κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης και να κατεβαίνει προς τα κάτω. Τα χέρια του ήτανε μαγκωμένα. Τα πόδια του έιχαν παραλύσει. Ξανά η ίδια ιστορία. Για τρίτη συνεχόμενη μέρα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Έπρεπε να κάνει υπομονή. Να περίμένει λίγο. Δεν έιχε την δύναμη όμως. Τα κλάμα του έγινε σπαραγμός. Εβγαλε μια κραυγή απόγνωσης προσπαθώντας να σηκώσει το κεφάλι του. Έσφιξε τα δόντια. Οι μύες του άρχισαν ξανά να λειτουργούν. Ένιωθε το τρίξιμο στα κόκαλα του σαν σουβλιά. Άφησε το σώμα του ελεύθερο, χαλάρωσε τους μύες του και έγειρε ξανά το κεφάλι στο μαξιλάρι. Ένιωθε εξαντλημένος.

Τα τελευταία δέκα λεπτά προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει τον έλεγχο του κορμιού του. Σκούπισε τα δάκρυα και γύρισε το κεφάλι στο άδειο μαξιλάρι δίπλα του. Έκλεισε τα μάτια και αναστέναξε βαθιά. Ακούμπησε με το χέρι του το σεντόνι και άνοιξε τα μάτια. Τα φρύδια του σούφρωσαν. Οι σκέψεις άρχισαν ξανά να κατακλύζουν το μυαλό του. Ξαναέκλεισε τα μάτια και πήρε ακόμα μια βαθιά ανάσα.

Γύρισε το κεφάλι στο παράθυρο. Νύχτα. Το φως της λάμπας στον δρόμο περνούσε από τις χαραμάδες και του τρυπούσε τις κόρες των ματιών. Τον τελευταίο καιρό δεν την έβρισκε ενοχλητική. Την είχε για παρέα. Να του φωτίζει τον δρόμο σκεφτόταν πάντα. Έμεινε με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο. Λες και τα μάτια του προσπαθούσαν να απορροφήσουν το λιγοστό φώς που χτυπούσε κατευθείαν στο πρόσωπο του. Ξαφνικά ένιωσε την ανάγκη να σηκωστεί. Να κινηθεί. Πολλές φορές ξάπλωνε τα βράδια και σκεφτότανε αν θα προλάβαινε να δεί το φώς της επόμενης μέρας. Αγαπούσε πολύ το φώς, τα δεντρα, το πράσινο μα πάνω απ’όλα την θάλασσα.

Με μικρά αλλά σταθερά βήματα έφτασε την τουαλέτα. Αναψε το φώς και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Άνοιξε την βρύση και έριξε λίγο παγωμένο νερό στο πρόσωπο. Συκώσε το κεφάλι απότομα και κάρφωσε το βλέμμα στο είδωλό που σχηματιζόταν μπροστά του. Έκανε κάτι να πεί αλλά η φωνή του έσβησε πριν κάν βγεί από την καλοσχηματισμένη του οδοντοστοιχία. Το ύφος του έμοιαζε χαμένο. Τα μάτια του, μπλέ βαθύ. Σαν την θάλασσα που αγαπούσε τόσο πολύ. Τα χείλη του ξεθωριασμένα. Τα μαλλιά καστανόξανθα. Πάντα ατημέλητα. Κούνησε λίγο το κεφάλι δεξιά και αριστερά παρατηρώντας το γένι που μεγάλωνε μέρα με την μέρα πιο πολύ. Δεν έιχε σκοπό να το αφήσει να μεγαλώσει περισσότερο. Άλλωστε δεν του άρεσε να κρύβει την ηλικία του και αυτό τον μεγάλωνε. Στα 27 ένιωθε αρκετά άντρας και αυτό έιχε σημασία.

Πήγε στην κουζίνα και άνοιξε το ψυγείο. Πήρε το μπουκάλι με το γάλα και κατέβασε δυο τρεις γουλιές. Το έκλεισε απότομα. Τα μάτια έπεσαν στο μικρό κίτρινο χαρτί με τα μάυρα γράμματα. Μετακίνησε τον μαγνήτη και το άφησε να πέσει στο πάτωμα. Συνέχισε να το κοιτάζει για λίγο. Έσκυψε και το έπιασε. Άναψε το φώς στο σαλόνι και καθησε στο γραφείο. Άφησε τα χέρια του κάτω και πήρε δυο βαθιές ανάσες. Ήταν ήδη καλύτερα.

Το ρολόι έδειχνε πέντε. Στο μυαλό του έκανε ακόμα μεσάνυχτα. Δεν είχε που να πάει και αυτό τον πονούσε. Ανοιξε ακόμα μια φορά το μικρό βιβλιαράκι με τα ποιήματα. Μετροφύλλησε. Η ματιά του ήταν άδεια. Πήρε το μικρό κίτρινο χαρτάκι και το έβαλε στην σελίδα 10. Τα χέρια του έκλεισαν αυτόματα. Δεν το διάβασε. Αλλωστε δεν ήταν αυτό που είχε ανάγκη τώρα. Πάνε μήνες από εκείνη την μέρα. Τώρα πια έχει προχωρήσει. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τουλάχιστον αυτό συνήθισε να λέει…

9 σχόλια:

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Τον καταλαβαίνω...
Μού άρεσε πολύ το "μετροφύλλησε"!Δεν το ήξερα έτσι αλλά ως "φυλλομετρώ".Όμως το μετροφύλλησε μού άρεσε περισσότερο.
Μια ζεστή καλημέρα σου αφήνω!

Votsala sto pani είπε...

καλημερα και σε σενα! ξέρεις, εμεις οι κυπριοι έχουμε καποιες ιδιαιτερότητες τες οποιες δεν θα εγκαταλείψουμε ποτε..τόσα χρόνια σχολείο με Νεοελληνικη εκπαιδευση, σου ορκίζομαι οτι δεν έμαθα ποτε το φυλλομετρω..! ίσως γιατι ποτε σαν λαος δεν θα το λέγαμε έτσι!

εχει και συνέχεια..ελπίζω να σ'αρέσει..

καλημέρα και απο μένα!! και Χρόνια Πολλα!

Νεράιδα της βροχής είπε...

...ο κόσμος πάντα πηγαίνει παραπέρα...

...όμως πάντα υπάρχουν μικρά κίτρινα χαρτάκια που μας θυμίζουν το "πριν"...

Φιλιά βρόχινα...

Wolfgirl είπε...

Τα δικά σου ποστ ειναι καλήτερα ναι ακούω φιλανδικό metal πως το κατάλαβες?

Votsala sto pani είπε...

νεραιδα της βροχης,
όλα τα μικρα κιτρινα χαρτάκια μας κρατανε ζωντανούς..με μαγνήτη στο ψυγείο μας, ξυπνουν το παρελθόν, τις εικόνες, τα γελια, τα δακρυα..

Votsala sto pani είπε...

wolfgirl,
να σου εξηγήσω..όταν ακούω metal μουσική θέλω να ταξιδέυω στους κόσμους της ψυχής μου..με τα ποστ σου βρίσκω τις εικόνες..:)

καλησπέρα wolfgirl..!

Angel Vs Life είπε...

ena post it mporei na einai syntriptiko, exeis dikio...

Votsala sto pani είπε...

angel vs life,
ετσι ακριβώς..θέλει βαθιά ψυχή να το θάψεις..!

όλα θα πάνε καλά... είπε...

@votsala sto pani:

Έχω φίλους από Κύπρο αλλά δεν έτυχε ποτέ να ακούσω το συγκεκριμένο ρήμα.Πάντως μου άρεσε πολύ!