Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Μουτζώθηκα..κακό είναι..;


Διαβάζω και ξαναδιαβάζω..και δεν λέω..έκλαψα και πόνεσα πολύ..και έγινα ένα με όσα έγραφε..Μελαγχόλησα...Ναί ήτανε η κάθε λέξη και η κάθε πρόταση..Ητανε το γράψιμο, δεν ξέρω..Και ενώ ήξερα τι έπρεπε να κάνω δεν το έκανα. Επρεπε να μου ρίξω μια μούτζα και απλά να σταματήσω να διαβάζω, να σταματήσω να προκαλώ στον εαυτό μου όλο αυτό τον πόνο που έφερνα στην επιφάνεια κάθε φορά...Εγώ το προκάλεσα και το ξέρω..Μαλάκας είμαι..Αλλά οκ, αυτό το ξέραμε..Το πως κατέληξα εδώ να γράφω και να ξαναγράφω τις ίδιες λέξεις που έγραφα κάθε φορά μόνο ένας Θεός το ξέρει. Βαρέθηκα..Βαρέθηκα να είμαι έτσι, να πονάω, να μελαγχολώ, να διψάω για έρωτα και για πάθος, να ζητάω απο τον εαυτό μου να είμαι κάθε μέρα και καλύτερος..Δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος να τα βγάζω όλα αυτά απο μέσα μου τώρα. Ετσι κι αλλιώς είναι πολυ συγχισμένα στο μυαλό μου. Νομίζω είμαι κυκλοθυμικός. Πριν λίγο γελούσα με ταινία. Στο είπα ξανά και θα στο ξαναπώ. Εγώ μια μέρα θα χρειαστώ ψυχίατρο. Θα τρελλάθώ..Ασε που το βλέπω να έρχεται σύντομα. Δεν μ'αρέσει..Δεν μ'αρέσει που είμαι σε αυτή την πλευρά του νομίσματος...Δεν μ'αρέσει που πονάω τόσο πολύ..Δεν μ' αρέσει που δεν σου έχω πλέον εμπιστοσύνη, δεν μου αρέσει που δεν μπορώ να χαρώ την ζωή μου μαζί σου, δεν αντέχω να είμαι άλλο μακρία σου...δεν μπορώ να έρχεσαι και να φεύγεις συνέχεια, πονάω να ξέρω ότι διασκεδάζεις και εγώ είμαι κλεισμένος σε ένα σπίτι μόνος μου
, με σκοτώνει να κοιτάω τον τοίχο και να βλέπω κάθε μας φωτογραφία απο τις πιο όμορφες μας στιγμές, με τρελλαίνει να μου λές ότι είσαι δίπλα μου και εγώ να σε πιστεύω..με πεθαίνει να ονειρέυομαι την ζωή μου μαζί σου, με σκοτώνει να σε νιώθω δίπλα μου, με σκοτώνει που με πεθυμάς, με σκοτώνει που θέλω να ακούω την φωνή σου καθε μέρα, συνέχεια..με σκοτώνει να με θές τόσο πολύ..μα ξέρεις κατι..; Πιο πολύ με σκοτώνει που μ'αγαπάς..."Αγάπαμε λίγο..πολύ δεν αντέχω..."..I'll be there as soon as I can..But I'm busy mending broken pieces of the life I had before...Να σου το φωνάξω μπάς και το παρεις χαμπάρι..Δώσε μου κάτι μικρό. Να το φυλάξω και να το κρατήσω για πάντα..Δεν ξέρω τι άλλο να ζητήσω. Σήμερα σε πήγα στο αεροδρόμιο ξανά..Και σταθήκαμε στο ίδιο σημείο που είχαμε σταθεί την τελευταία φορα. Δεν είπαμε το ίδιο αντίο. Αυτή την φορά δώσαμε ραντεβού σε λίγες μέρες πίσω στο νησί. Και οκ όλα καλά. Ναι, όλα καλά. Αλλά ρε γαμώτο δεν το αντέχω άλλο αυτό. Δεν το μπορώ δεν το καταλαβαίνεις..Και ναί ξέρω έχεις βάσανα, σκέψεις, πτυχίο που πρέπει να τελιώσεις...Πονάς και ταλαιπωρείσαι και εσύ.Ναί καταλαβαίνω...βέβαια..έχω γίνει ανυπόφορος. Μου λές σ'αρέσει και αυτό σε τραβάει. Η ιδιοτροπία μου..Μα μόνο αυτή έχω τώρα να σου δώσω ξέρεις..Αυτήν και την αγάπη μου. Και τον έρωτα μου, και την πίστη μου, και τις φιλοδοξίες μου και την ζωή μου όλη άμα θές. Άμα θες..τώρα αν στα δώσω, ένας Θεος ξέρει τι θα τα κάνεις. Βεβαια εγώ πέρνω το ρίσκο.Το πήρα τόσες φορές στο κάτω κάτω...Μα έλα που φοβάμαι. Δεν φταίω εγώ που στο κατάστημα έβαλα την κολώνια του πρώην σου..Δεν την αγοράζω όμως κι ας μ'άρεσε..Δεν την θέλω, την μισώ πλέον..η χειρότερη κολώνια στον κόσμο είναι..Τί απάισια μυρωδιά Θεέ μου, πως τον άντεχες , απορώ..Γιατί το άλλο; Που το βάζεις το άλλο καρδούλα μου..; Αυτή η αναπάντητη στις 5 το πρωί τι ήτανε..; Έλα πες μου γι άυτό..Αθώο ε; Ναί, να το δεχτώ..Φίλος σου είναι και λογικό θα ήτανε αφού φτάνεις αύριο..Μα εγώ μέσα μου καίγομαι..Μου έβαλες και τις φωνές στο τέλος. Και μετά διερωτήθηκες γιατί σε ξύπνησα τόσο γλυκά και μετά κατέβασα τα μούτρα μου μέχρι το πάτωμα..Τί ήθελες δηλαδή; Να σε ρίξω απ' το κρεββάτι και να σ'αρχίσω τις κλωτσιές;; Δεν γίνεται..Σε νοιάζομαι ρε κουτό..Σε νοιάζομαι και όχι μόνο σ'αγαπάω, σε λατρεύω...Ήσουν, είσαι και θα είσαι τα πάντα..Τώρα σου το λέω και είμαι σίγουρος ότι τα ξέρεις αλλά θα στα ξαναπώ. Δεν γίνεται έτσι απλά να το αφήσω να περάσει. Ξέρεις..μπήκα στο σπίτι και ράγισε η καρδιά μου ρε ψυχούλα μου..δεν ήσουνα εδώ..Μόνο η μυρωδιά σου..Το αρωματάκι σου..Πολύ μελό ακούγεται, αλλά τι να κανω..να μην στο πώ..Θα στο πώ..Αφού αυτό νιώθω..Όλα τα λέμε πλέον, κακά καλά τα λέμε..το συμφωνήσαμε έτσι δεν είναι..Αλλα δεν ξέρω αν το κάνεις ακόμα...Εχω κι άλλα πολλά να σου πω αλλά δεν βγαίνουνε άλλο..Προσπαθώ να τα βάλω σε μιά τάξη..Το θέμα τώρα είναι άλλο..Ξέρεις τι συνειδειτοποίησα..;Mην θυμώσεις..απλά θέλω να στο πώ..Έστω και απο δώ..Ξέρεις, δεν με πειράζει όλο αυτό..Θέλω να ξέρεις ότι μ'αρέσει η μελαγχολία μου..μ'αρέσει και η μοναξιά μου...κλείνομαι για λίγο για να νιώσω ζωντανός...Ελπίζω να με καταλαβαίνεις..Το ξέρω φυσικά, δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση..Εμείς οι δυό είμαστε ένα έτσι δεν είναι..; Άσε που δεν το παραδέχεσαι..Το ξέρεις...Ούφ..Διαλέγω αγαπημένο απο Coldplay (αντιφατικό μεν..)




Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Πήρα γράμμα..(επιτέλους)



Gare St.Roch

Αγαπητέ μου εαυτέ,

Περιμένοντας το τρένο στο σταθμό, προσπάθησα να ξαναφέρω στην μνήμη μου όλες τις ατελείωτες στιγμές που έζησα μέσα σε τόσο λίγο διάστημα..είναι απίστευτο πόσο εύκολα και γρήγορα περνάει ο καιρός και αυτό μου λέει πολλά..(φαντάζομαι και σε σένα)

Πραγματικά, εδώ περνάω πολύ καλά και αυτό μου κάνει καλό..! Κρατάω στο μυαλό μου όλα όσα έχω ζήσει εδώ και παίρνω δύναμη..Συνειδητοποιώ πως η ζωή έιναι όμορφη με όλες της τις δυσκολίες..Θα μου λείψουν όλα και έιμαι σίγουρος..Τα πάντα είναι πλέον μέρος τις καρδιάς μου και της ίδιοσυγκρασίας μου…Νιώθω ότι φεύγω από το σπίτι μου και ίσως και λίγο παραπάνω…Το ίδιο πιστεύω ότι νιώθεις και εσύ. Στο κάτω κάτω, εδώ αναστήθηκες..!

Ξέρεις, αρχισα να ζωγραφίζω ξανά…Απίστευτο ετσι..;Μετά από τόσα χρόνια άρχισα να ζωγραφίζω…Νιώθω ότι όλα μπαίνουν σε μια τάξη. Ναί σε σένα το ωφείλω, που την κατάλληλη στιγμή ξαναζωντάνεψες μέσα μου! Όλα όσα έζησα και πέρασα εδώ με έκαναν να πιστέψω ξανά σε μένα..Στις δυνάμεις μου…Και έιμαι σίγουρος ότι με περιμένουν πολλά…

(πρέπει να φύγω..)

Προσπαθώ να ξαναρχίσω κάτι που είχα έθαψες στην ψυχή μου για πάρα πολλά χρόνια και ίσως να έιναι ένα σημάδι ότι όλα παίρνουν σιγά σιγά τον δρόμο τους…Είμαι στο τρένο και κοιτάζω για ακόμα μια φορά έξω απ’το παράθυρο όλα αυτά τα πανέμορφα μέρη που δεν μπορώ να βγάλω απ’το μυαλό μου ποτέ..Σκέφτομαι συνέχεια πως έφτασα εδώ…Είκοσι χρονών και είμαι σ’ένα τρένο και ταξιδεύω κάπου λίγο έξω απ’την Lyon..Κατεύθυνση: το μαγευτικό Παρίσι.Πολλές φορές σκέφτηκα ότι η ζωή μου είναι ένα παιχνίδι..μια ταινία...ναι, έτσι την βλέπω.Έζησα τόσα πολλά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα που ποτέ δεν ξέρω και εγώ ο ίδιος πως θα χωρούσαν σε είκοσι μόνο χρόνια…Πολλοί λένε πως η αληθινή ζωή αρχίζει τώρα..Ίσως…Κι όμως εγώ ξέρω καλά πως η ζωή μου μέχρι τώρα ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα ψέμα…Έζησα τα πάντα αληθινά. Μένω ικανοποιημένος ξέροντας πως έκανα όλα όσα ήθελα να κάνω..Πως δοκίμασα, δοκιμάστηκα…Και τώρα είμαι εδώ, σώος και αβλαβής..

Ευχαριστώ που με αντέχεις και σε αντέχω όλα αυτά τα χρόνια. Η κατανόηση και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Είμαι εγώ και εσύ και ελπίζω να μην αποφασίσεις να πας ταξιδάκι πάλι γιατί δεν θέλω να υποφέρω άλλο μακριά σου..!

Με αγάπη και απέραντη στοργή, Εγώ

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

Κενός...


Δεν ήξερα τι να σου γράψω..Δεν έχω πια φωνή..Περιμένω μέρα με την μέρα ένα σημάδι απο σένα...Ίσως να κάνω λάθος, αλλά ας μου εξηγήσει κάποιος επιτέλους γιατί πονάω τόσο πολύ..Όταν σε χάνω, χάνω την ίδια μου την ζωή...Δεν υπερβάλλω..Έκανα τα πάντα για σένα και το ξέρεις..Είμαι εδώ και σε περιμένω να φανείς στην άκρη του δρόμου..να μου δώσεις ελπίδα...

Για σένα απόψε διαλέγω λίγα στιχάκια απο το αγαπημένο μου συγκρότημα και σου τα αφιερώνω...

"Τhere's a part in me you'll never know
the only thing I'll never show

Hopelessly I'll love you endlessly..
hopelessly I'll give you everything..
but I won't give you up...
I won't let you down
and I won't leave you falling
If the moment ever comes..." (Endlessly/MUSE)

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Στους δρόμους (κι όποιος αντέξει..)



Κάθεσαι και δεν λες πολλά

Μονάχα στο σκυλί σου…

Σε κοιτάει με δυο μάτια που κλαίνε..

Πονάει μαζί σου

Δεν υπάρχει διέξοδος..

Το βλέπω στα μάτια σου κάθε φορά που με κοιτάς..

Eγώ γυρνάω πάντα πλάτη

Ξέρω τι περνάς μα δεν με πειράζει…

Εγώ έχω βολευτεί..εγώ κύριε υπάρχω..!

Δεν είσαι μέρος του κόσμου μου και αυτό δεν με πονάει..

Εσύ είσαι ένας φτωχός..

Ένας απλός άστεγος

Ο δρόμος είναι πια το σπίτι σου..

και η φωτιά που σε κρατάει ζωντανό κάθε νύχτα…

Περπάτησα στα στενά..Εκεί που ο πόνος των ανθρώπων γίνεται ένα με τις πλάκες..Εκεί που κανένας δεν έχει κοιτάξει εδώ και χρόνια..Και είδα παιδιά να κρατάνε κουβαδάκια…είδα μανάδες να προσεύχονται..Είδα την ζωή να λιγοστεύει μέρα με την μέρα όλο και πιο πολύ…Δεν υπάρχει λύπηση..Μονάχα αδράνεια πιά..Δεν υπάρχουν σώματα..Μονάχα οι φωνές τους ακούγονται…Άλλωστε δεν κάνεις τον κόπο να γυρίσεις το κεφάλι να τους κοιτάξεις..Είναι ελεεινοί, βρώμικοι, επικίνδυνοι…Επικίνδυνοι επειδή πεινούν, επικίνδυνοι επειδή τις νύχτες πεθαίνουν στο κρύο…Επικίνδυνοι επειδή δεν έχουν αυτό, που αποκαλούμε εμείς οι βολεμένοι, σπίτι…

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Πεδία αθωότητας...


Ανθρωποι. Ότι και να κάνουμε, όπως και να ζούμε, όσα και να περάσαμε, έχουμε την τάση να ξεχνάμε..Να αφήνουμε την ζωή να περνάει από δίπλα μας, να μας κοιτάει στα μάτια, να φωνάζει, να μας ταρακουνάει…άλλες φορές να μας χαιδεύει και άλλες να μας φτύνει…

Να πάρω λίγο παρελθόν ; Το έχω ανάγκη.. Να γίνω παιδί…Λίγο μόνο..

Where has my heart gone
An uneven trade for the real world…
I want to go back to

believing in everything and knowing nothing at all…

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Σκατά


Τις τελευταιες μερες νιωθω λύπη..Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά όλα έχουν γίνει δύσκολα...Οι μέρες, οι νύχτες, οι ατελίωτες ώρες σε ένα δωμάτιο...Δεν έχω να πώ πολλά, δεν έχω τη διάθεση. Εχω αφήσει την ζωή μου στο έλεος του Θεού και δεν μου αρέσει. Παραμέλησα τους φίλους μου, τα θέλω μου, στα μαθήματα δεν πηγαίνω σχεδον καθόλου, τα πράγματα που μου έδιναν δύναμη...Ακόμα και ο τρόπος που γράφω έχει αλλάξει..Παρανοώ..

Δεν ξερω αν έχει αλλάξει κάτι μεταξύ μας..Δεν μπορώ να μιλήσω, φοβάμαι..πραγματικά φοβάμαι τα πάντα..ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Πονάω να διαβάζω όλα όσα σου έχω γράψει μέχρι σήμερα..Όλα όσα σου αφιέρωσα, όλα όσα νιώθω για σένα.."Τίποτα, δεν υπάρχει στο στόμα πια φωνή.." Ελπίζω όλα να πάνε καλά..Δεν ξέρω αν θα είσαι στην ζωή μου και αύριο, απόψε θα κανω την προσευχή μου για μένα μόνο...Σ' αγαπώ...


Οι νύχτες όλο πιο συχνά θα πλησιάζουνε
όταν εσύ θα περιμένεις να χαράξει
και το πρωί που οι πλατείες θα αδειάζουνε
δεν θα υπάρχει πια κανείς να σε κοιτάξει.

Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά
σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε
κι έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδιά
άν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε.

Τώρα που θέλω να γυρίσω
ξέρω κανέναν δεν θα βρω
έχεις αλλάξει το όνομά σου
και δεν υπάρχεις πια εδώ.

Εδώ οι μέρες μου περνούν με την βροχή
νύχτες ναυάγια στους δρόμους περπατάνε
θέλω να πω μα με τρομάζει η σιωπή
κι οι απουσίες από δίπλα μου περνάνε

Μην έρθει πάλι ο χειμώνας και χαθείς
και τα πανιά σου μην τα σκίσει ο αέρας
κι όπως φυσάει τα σημάδια δε θα βρεις
θα 'χουν σκορπίσει στα συντρίμμια κάποιας μέρας.

Τώρα που θέλεις να γυρίσεις
εγώ φοβάμαι να σε δω
έχω ξεχάσει τ' όνομά μου
και δεν υπάρχω πια εδώ...