Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι (Κεφάλαιο 4)


Μερικές φορές τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ όσο νομίζουμε. Σαν άνθρωποι, έχουμε συχνά την συνήθεια να κάνουμε τα πράγματα περίπλοκα, δύσκολα. Γιατί, ίσως πολλές φορές το έχουμε ανάγκη. Φτιάχνουμε σενάρια με το μυαλό μας που μας φαντάζουν πραγματικότητα, μας πονούν, μας υψώνουν τον εγωισμό μας, μας κατοχυρώνουν το δικαίωμά μας να στεκόμαστε μόνοι μας, όσο μονάχοι και να νιώθουμε. Με αυτό τον τρόπο, δίνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό την εντύπωση ότι έχουμε πάντα δίκαιο, ότι όλα όσα νομίζουμε είναι αλήθεια, ότι το δικό μας σενάριο, είναι το πιο σωστό, το πιο εφικτό. Πως τα πράγματα από την δική μας οπτική γωνία είναι τα πιο αληθινά και τα πιο πιθανά.

Πολλές φορές, μπορεί και να είναι. Αλλά όχι επειδή τα τοποθετήσαμε εμείς στην σωστή θέση, αλλά επειδή πολύ απλά, τα σκεφτήκαμε, τα δουλέψαμε στο μυαλό μας και τα θέσαμε στο τραπέζι τον διαπραγματεύσεων την κατάλληλη στιγμή, κάτω από τις κατάλληλες συγκυρίες…Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα παίρνουν την αντίθετη κατεύθυνση..; Εκεί είναι που φαίνεται η πάστα του κάθε ανθρώπου που ξεχωρίζει με τον συγκροτημένο χαρακτήρα του. Γιατί σε τέτοιες στιγμές δεν χρειάζεται μόνο να απολογηθούμε στο άτομο το οποίο αμφισβητήσαμε αλλά πολύ περισσότερο να τα βρούμε ξανά με τον εαυτό μας. Να κοιτάξουμε μέσα μας, να δούμε τι πήγε λάθος και να πάρουμε αποφάσεις. Αποφάσεις που, τελικά, θα μας εξιλεώσουν από τα λάθη μας.

Ο καθένας μας έχει την υποχρέωση να κρατάει τις σκέψεις του για τον εαυτό του και να περιμένει.. Να περιμένει μέχρι να είναι σίγουρος. Με αυτό τον τρόπο, πραγματικά, οι καταστάσεις εξελίσσονται αλλιώς. Γιατί με αυτό τον τρόπο μπορεί να γίνει καλύτερος σαν άνθρωπος και να αποκτήσει ανάμεσα στους ανθρώπους που τον περιβάλλουν, την θέση που αληθινά του αξίζει…

2 σχόλια:

kat. είπε...

καλύτερο ποστ δεν νομίζω οτι θα μπορούσα να διαβάσω σήμερα - σε αυτή τη φάση της ζωής μου!
γιατί και εγώ, αυτό κάνω.. κρατάω τις σκέψεις μου και περιμένω!
τι θα γίνει όμως αν "πεθάνω" περιμένοντας; τι θα γίνει αν δεν αντέξω;
θα μου πεις οτι η υπομονή κερδίζει! και θα έχεις δίκιο.. γιατί όμως τα πράγματα έστω και για μια φορά δεν γίνονται κοφτά, μια και έξω;
γιατί πάντα πρέπει να περιμένουμε για κάτι; αυτό δεν μπορώ να καταλάβω..

Votsala sto pani είπε...

Οκ, να αντιστρέψω λίγο το κείμενο και να το θέσω αλλιώς.Ισως έτσι να δώσω μια άλλη εικόνα και για τους δυο μας..

Αν όντως γίνονταν όλα μια και έξω, θα έιχαν την ίδια αξία στο τέλος..;

Η υπομονή είναι συνώνυμο της ζωής..Απ'την μέρα που γεννιόμαστε μέχρι την μέρα που θα πεθάνουμε κάνουμε υπομονή..Το πρόβλημα έιναι να μην κάνουμε υπομονή για τα λάθος πράγματα, για τους λάθους ανθρώπους, για τις λάθος καταστάσεις..