Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Καποιες φορες (σαν καποιους που φοβαμαι)


Περπατούσα..Γύρω στις 4 το πρωι..Κι ας έπρεπε να ξυπνίσω νωρίς το πρωί. Ηταν απ' αυτές τις νύχτες που δεν μπορούσα να κλέισω μάτι..Ηταν απ' αυτές τις στιγμές που όλη σου η ενέργεια διοχετεύεται σε σκέψεις, σε συναισθήματα. Κάποιες φορές φοβάμαι..φοβάμαι την ζωή..Φοβάμαι τις ίδιες μου τις σκέψεις, το σώμα μου, τις επιθυμίες μου..Φοβάμαι πως μια μέρα θα σταματήσω να σκέφτομαι, να ελπίζω...Φοβάμαι ότι μια μέρα θα σταματήσω να προσπαθώ..Να προσπαθώ να γίνω καλύτερος για μένα...Σκέφτομαι ότι ίσως να έπρεπε να κάνω κάτι τώρα..Αλλά τί..; Δεν ξερω αν θα υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία απο το να ξέρω πως σαν ανθρωπος μπορώ να κανω την διαφορα...Τι θα γίνει όμως αν δεν καταφέρω να μείνω ξύπνιος..Αν με προδώσει το σώμα μου...Αν μείνω μια μέρα καθηλωμένος σε ένα κρεββάτι..χώρίς να μπορώ να κινηθώ, να μιλήσω...
Τις τελευταίες μέρες ξαπλώνω και νιώθω να παραλύω...Και θέλω τόσο πολύ να φωνάξω, να κλάψω, να ξεσπάσω...
Zω όμορφα τη ζωή μου, και είμαι καλά με μένα και με τους γύρω μου..Oλοι όσοι θα ήθελα να είναι κοντα μου, ειναι..και τους αγαπώ και τους νοιάζομαι...Μα τρέμω στην ιδέα μην κάποτε αλλάξω..Μην μεταμορφωθω..Μήν γίνω σαν καποιους που φοβάμαι...

2 σχόλια:

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Μην καταναλώνεις τόση ενέργεια και χρόνο και ζωή με το να φοβάσαι.Ζήσε!(όσο εύκολο κι αν ακούγεται,ξέρω,κάποιες φορές φαίνεται περίπλοκο)

Votsala sto pani είπε...

ολα θα πανε καλα,
Αυτό θα κανω..απλά φοβάμαι να μην σταματήσω να προσπαθώ για μενα..και για τους γύρω μου..