Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι...(Κεφάλαιο 3)


Στα είκοσι μου χρόνια καταλαβαίνω πλέον πως το λάθη μου είναι σαν βότσαλά στη άμμο…Σκορπισμένα εδώ και εκεί...Για κάποια από αυτά μετανιώνω και για κάποια άλλα όχι…Μα ξέρω καλά πως αν μια μέρα βρεθεί κάποιος να τα μαζέψει, τότε θα σταματήσω και εγώ ό ίδιος να υπάρχω..Θα σταματήσω να είμαι αυτός που είμαι…Γιατί τα λάθη μας είναι αυτά που στην ουσία διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Ακόμα και τα πιο πικρά…Γιατι αν δεν έπεφτα στο χώμα όταν ήμουνα 5 και αν δεν σηκωνόμουνα μόνος μου για να περπατήσω μέχρι το σπίτι με άιματα στα γόνατα και στα χέρια, τότε σήμερα θα ήμουνα ένας ανθρωπος μισός..ένας άνθρωπος που πάντα θα του έλειπε κάτι από την ζώη του. Γιατί αυτό το χτύπημα θα το θυμάμαι μέχρι την μέρα που θα κλέισω τα μάτια μου για πάντα. Γιατί αυτό το χτύπημα θα με οδηγεί για όλη μου την ζωή και θα μου δείχνει τα εμπόδια, την κάθε πέτρα που σκόνταψα και θα σκοντάψω…

Αυτή έιναι η δική μου αλήθεια και αυτή είναι η ζωή μου. Και αν κάποτε βρεθώ ξανά στο δείλημμα ποιος είμαι πραγματικά και τι κάνω στη ζωή μου, αυτό θα σημαίνει ότι κάπου στην διαδρομή έχασα τον δρόμο…Ότι κάπου στην πορεία άλλαξα κατεύθυνση και χάθηκα στο ψέμα ξανά…Αυτός είναι ο σκοπός που έβαλά και αυτό είναι πλέον το στοίχημα που πρέπει να κερδίσω…Το στοίχημα που έχει να κερδίσει ο καθένας μας στη ζωή του.Το στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: