Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Hoping the sun will at least look at me


|Mια ψυχή θέλει αιώνες να βρεί το δρόμο της επιστροφής. Κι αν αυτό αγγίζει έστω και λίγο την αλήθεια σας, τότε εγώ θα γράφω αιώνια."

Καπως έτσι πριν απο ενάμισι χρονο είχα ξεκινήσει μια πορεία, με την ελπίδα πως θα έβρισκα κάποτε τον εαυτό μου μέσα απο όλα όσα κατάφερνα μέσα μέσα να γράφω. Δεν ξέρω και γώ πόσα έχω μάθει, δεν ξέρω αν έχω και εγώ φίλους ανώνυμους και διάσημους, δεν ξέρω αν έχω περάσει έστω και κάτι σ΄ένα κόσμο που τελικά δεν ξέρω αν μου αξίζει ν΄αντικρύζω. Ξέρω όμως πως καποιοι άνθρωποι σ΄αυτό τον κόσμο αξίζουν πολλά. Και καποιοι άλλοι απλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν όλα όσα υποσχέθηκαν. Καπου στη σελίδα κάτω δεξιά, υπάρχουν κάποια ονόματα, καποιες εικόνες, κάποιες ψυχές..Τους διάλεξα για συνταξιδιώτες μου σ' ένα ταξίδι που τελικά δεν έκανα ποτέ..Ολη μας η ζωή είναι ένας κύκλος και κάποτε όσοι το διαβάζετε αυτό θα καταλάβετε..Δεν προσπαθώ να περάσω νοημα ούτε να κάνω μαθήματα ζωής σε κανένα. Απλά ίσως και αυτό να είναι ένα βήμα παραπέρα..Ενα βήμα, πίο κοντά στη ζωή..

Κοιτάζω έξω για μια στιγμή. Μια στιγμή είναι αρκετή για να τραβήξουν τα μάτια μου όλο το φώς που χρειάζονται..Περιμένω τη στιγμή που θα παλεύω εγώ για μένα και εσείς για σας μόνο. . Σήμερα κλείνει ένα κεφάλαιο μεγάλο στη ζωή μου. Ενα κεφάλαιο που διάλεξα εγώ να το κλείσω. Και μ' αυτό το κεφάλαιο κλείνει και αυτό το blog..

Δεν εχει σε καμιά περίπτωση να κάνει με φίλία, και δεν έχει σε καμια περίπτωση να κάνει με έρωτα και αγάπη και πρόσωπα. Εχει να κάνει με ένα ανθρωπο ξέρει να ψάχνει, που ξέρει να δίνει, που έμαθε να χάνει, που έμαθε να πατά τα πόδια του γερά στη γή. Εχει να κάνει με ένα άνθρωπο που στο τέλος έμεινε για ακόμα μια φορά μόνος του αλλά δεν τα έβαλε κάτω. Εχει να κάνει με ένα άνθρωπο που ρίσκαρε, που πέταξε, που στάθηκε, που πονεσε, που έκλαψε, που έζησε, που στήριξε. Γιατί επιτέλους συνειδητοποιώ πως κάπως έτσι η μοίρα θα μου παίζει αυτό το παιχνίδι ξανά και ξανά απ'την αρχή. Πλέον είναι μια πορεία που θέλει δύναμη εσωτερική. Και οσο και να πονέσω τους γύρω μου, εγώ αυτή τη πορεία διάλεξα και αυτή θα ακολουθήσω. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανένα. Γιατί εγώ, ξέρω να λέω ευχαριστώ στη ζωή. Κρατάτε όλα όσα έδωσα, συκώστε τα ψηλά και κοιτάξτε τα..Και τώρα που τα κοιτάτε, για πέστε μου.."Πώς νιώθετε;" Εγώ με μια λέξη, λύτρωση..

Χαμογελάω αληθινα. Το χρειαζόμουνα, καιρό τώρα.. Και δεν αρχιζω νέα ζωή. Απλά συνεχίζω πάνω σε όλα όσα έχτισα. Γιατί εγώ δεν έμαθα ν' αλλάζω χαρακτήρα, έμαθα απλά να προσαρμόζομαι σε καταστάσεις..

Μακάρι όλοι σας να φτάσετε στη ζωή εκεί που αξίζετε. Απο αυτό το blog πέρασαν πολλοί. Μόνο λίγοι άξιζαν ν' αφήσουν το στίγμα τους. Και όσοι άξιζαν, είναι αυτοί που στάθηκαν πιο φίλοι απο τους φίλους..

Κάπου κάπου θα περνάω και θα σας διαβάζω όλους, ανθρώπους σαν εσας δεν τους ξεχνάω..

Το όνομα μου είναι Αλέξανδρος, είμαι 21 χρονών και δηλώνω "ταξιδιώτης"

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Λαθος (?)

Δεν ξέρω πως έρχονται όλα όσα φεύγουν..Ίσως οι άνθρωποι γύρω μου να έχουν περισσότερο ανάγκη τον εαυτό τους παρά εμενα..Δεν είναι τα δύσκολα, δεν είναι τα πολλά..Είναι αυτά που περνάνε μέρες και μήνες πάνω σε μια βιβλιοθήκη σκονισμένη, που είναι εκεί και απλά μια μέρα τα πετάμε γιατί αλλάζουμε σπίτι, μετακομίζουμε..Δεν θυμάμαι τί πήγε λάθος..Ξέρω μόνο πως το λάθος είναι μια λέξη που δίνεις και πάντα θα δίνεις σε σένα και στους γύρω σου..Χρεώνεις γιατί πρέπει καποιον να χρεώσεις..Και μακάρι να ήξερα γιατί στο διαολο γραφω. Δεν φοβάμαι, αλήθεια, τον τελευταίο καιρό δεν φοβάμαι..Ό,τι είχα να κάνω το έκανα, ό,τι είχα να αποδείξω το έχω αποδειξει..μα με πονάει που βγαίνω ψευτης, με πονάει που δεν βρίσκω μια μέρα χωρίς να παλέυει ο εαυτός μου να με εγκαταλείψει ξανα..

Ανάβω τσιγάρο, το καπνίζω, κατεβάζω μια γουλιά coca cola..αυτό εμένα μου είναι αρκετό..δεν έχω να αποδείξω τίποτα πια..

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

KaN(e)i κΡυΟ..


Και τι μπορώ να πώ για σένα και να 'σαι εσύ..οι λέξεις δεν μου φτάνουν..είναι εκείνες οι μέρες τις εβδομάδας ,ξέρεις, που νιώθω τόσο κουρασμένος..εξαντλημένος..κι αυτές οι μέρες είναι εσυ..είναι εκείνες οι παράξενες κρύες μέρες της εβδομάδας που το σώμα μου γίνεται καπνός και φεύγει..φευγει στον αέρα..στον ουρανό, στο διαστημα..Γίνεται αστέρι..σαν αυτά τα φωτεινά που βρίσκαμε καποτε στη παραλία..θυμάσαι..; Βραδάκι, σε μια παραλία μακρινή. Δεν λέγαμε που..πάντα μπαίναμε στ' αμάξι και κινούσαμε προς τη θάλασσα.. προς τη φυγή..εκεί που κρύβαμε τους φόβους μας και παίρναμε δύναμη για το άυριο..Σε θυμάμαι, μην μου κλαίς..σε θυμάμαι..και ξέρω ότι κλαίς..γιατί έχει πλυμμηρίσει το δωμάτιο..μια θάλασσα δάκρυα..κι ο βυθός δεν έχει πάτο..το διαστημά μου κάνει κύκλους γύρω απ'το υπερδιαστημα της αρρώστιας που κουβαλάω για χρόνια..

Ειπωθηκαν όλα..όλα..ό,τι είχα να πω το ειπα..λύτρωση..; Ίσως ένα βήμα πιο κοντά στη ζωή..αναβω ένα κερί και σου δείχνω τον δρόμο..Ετσι είναι η ζωη μάτια μου..και αυτό τον καταραμμένο χαρακτήρα κατάφερα να διαμορφώσω σε όσα δίσεχτα χρόνια μου έδωσε ο Θεός..γιατί τα υπόλοιπα ήτανε απλά μια συνήθεια..

κραταω μέρες και στιγμές
βαδίζοντας στον στίχο,
κοιμαμαι νύχτες βαρετές..
το κρύο να πετύχω..

σήμερα...

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Παίζουμε..;


Σηκώνομαι και πεφτω..και ξανασηκώνομαι..μέχρι να φτάσω στον πάτο και να σε ξαναβρώ..κι όσο εγώ γράφω αριστουργήματα, γύρω μου πεφτουν οι νύχτες..καπου, καπως..κρεμομαι απο ένα διακόπτη σε μια σκηνή-τσίρκο. Ενα ποδήλατο, ένας ποδηλατης..κάνει κύκλους γύρω μου..μην κοιτάς..στο ξανάπα..δεν θελω να κοιτάς.. Δεν ξερω πως μοιαζω..μαλλον εχω γεράσει..ενας άνθρωπος με σημαδια περασμένα με τα χρόνια..

Πεφτει η νύχτα στο Παλερμο..ψάχνω απεγνωσμένα ν' ανοίξω τα ματια μου..να δώ..οι κανόνες το απαγορεύουν..μέχρι να ξημερώσει τα ματια μου θα'ναι κλειστα..και γύρω μου ο δολοφόνος σκοτώνει..καπου βαθιά παρακαλώ να'μαι το θύμα..γέλια.."΄μην μιλατε.." "σταματήστε.." "απαγορεύεται..".. εγκλωβισμένος σε μια υπόσταση ενος κρεββατιου..και στην άκρια καγκελα..σου 'χω πει ποτέ πως δεν έπεσα ποτέ απο ψηλα..; Στο πα..το θυμάμαι..Σ'αυτο το έργο άλλοι είναι θεατές ματια μου..Εγώ απλά κομπαρσος, κομπαρσος στη τρελλα που με τυλίγει και μου φτιάχνει στα μαλλια κοτσίδες..δεν μοιαζω με κορίτσι..περισσότερο σε παιχνίδι playmobil μοιαζω..αλλα στο πιο light..και τώρα..; τωρα τι κανουμε..; ...λες; θα δειξει..ποιος θα προδώσει πρώτος..κατηγορία και ξανα κατηγορία..τρισκαταρατη αρρώστια με γυμνά σωθικα..πάρε δύναμη..ζωγραφια μαυρόασπρη..κάτι με κρατάει στον πατό ξανα..κολλάω..ομορφη εικόνα στο μυαλό μου και ταξίδι θλιμμένο προσευχη..

και πάντα στο μυαλό στριφογυρίζει..helter skelter..

..και μια καινούργια μέρα ξημερώνει στο Παλερμο..

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

And somehow..I knew..


μοναξιά μου, σιωπή μου..δεν έχω να πώ πια..σ'αυτά που δεν χωράνε αλλες λέξεις..κλείνω τα μάτια..

δεν ξέρω πως να σου μιλήσω και να μου δώσεις το χέρι..είσαι εκεί..; ακούς..; προσπαθω..! τ' ακούς..; μην πέσεις..δεν βρίσκω σκαλοπάτια ν'ανέβω..και πάνω απ' όλα, μην κοιτάς το σκουριασμένο μου μυαλό..δεν θέλω..αυτό με κρατάει σ'ενα κόσμο που ζητάει να είμαι παρον..και χάνω και χάνομαι..σε βρήκα χθές σ'ενα παγκακι να ζητιανευεις λίγη σιωπή..θες, δεν θές.. πάλι γυρίσες..σε βρήκα να ξαπλώνεις δίπλα στο μαξιλάρι μου και να κάνεις προσευχές..σ'ενα Θεό αλήτη, που πήρε φόρα και έσπασε τη πόρτα μου..και δεν φτιάχνεται ξέρεις..προχθές σου πήρα τόσα δώρα που σκεφτομαι πως θα χωρέσουν όλα μαζί σ'ένα δωμάτιο..κατι θα κανω..φτάνει να' ρθεις να τα παρεις..προσπαθω για ένα αυριο που μοιάζει τόσο αβέβαιο όσο ένα χρυσόψαρο να θυμηθεί το χθές..και δεν το θυμάμαι..πήρα ό,τι πήρα και έφτιαξα βαρκούλες..τις έριξα στο πηγάδι..δεν ήθελα να βλέπω να λιώνουν στη θάλασσα..

πάρε δύναμη απο μένα..θα σου χρειαστεί..θα τα πούμε ξέρεις..δεν χανόμαστε..δεν μπορεί..καπου θα σε βρώ και θα σου δώσω τα δύσκολα που ζήτησες..μόνο μην προσπαθήσεις πολυ, τις απαντήσεις τις εχω βρεί..

κρατα μοναξιά μου..σε περιμένει η σιωπή στην άκρη του δρόμου..

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Κωδικος 1+1=3


λυπάμαι που πλέον μιλαώ με κωδικούς..Θέλω 1, δωσε μου 3 και σου δίνω 8..Σ'ενα πείραμα που η μόνη λύση είναι η θεωρία του χάους. Σε μια κατάσταση που το περισσότερο νερό εξατμίζεται όταν πέφτει κατω απ΄το 0..Κι αν το φύγεις απ'τη φωτιά πάλι αυτό θα εξατμίζεται..γιατί δεν έχει να κάνει με μόρια..Εχει να κάνει με ατομα..κι αν αυτά τα ατομα τρελλαίνονται για εξατμιση, τότε τι εχω να κανω εγω τελιωμένος "φυσικός". Μαλλον θα πρέπει ν' αλλαξω επάγγελμα.. 1+1 κάνουν 3 και 3+3 κάνουν 8.5 φίλη σιωπή. Κράτα το καλά αυτό στο μυαλό σου. Γιατί στο μυαλό μου αυτό λέει η θεωρία του χάους.

Δεν έχω λόγια άλλα..κωδικούς έχω μόνο..τους θές..;

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Back to basics..


παει καιρός..θυμασαι..;

Λέω να επιστρεψω στη βάση μου..ξερεις, ήθελα λίγο καιρό να συνηθίσω τη μοναξιά..Τώρα πια δεν είναι μοναξιά. Είναι μια κατάσταση. Ναι, έτσι θα την έλεγα. Κατάσταση..Κατι που πρέπει να περάσω. Κι όσο υπαρχω, όσο αναπνέω, όσο έχω τη δύναμη να περπατώ, θα ελπίζω για μένα. Θα ονειρέυομαι. Δεν σε κατηγορώ, δεν φταίς σε τίποτα. Απλά κουράστηκα να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα. Ισως έφτασε η στιγμή να περάσω λίγο χρόνο στο λευκό. Όσο κι αν πάρει αυτό. Ακούω τους γύρω μου να λένε για μοναξιά, για πόνο..τους καταλαβαίνω, τους νιώθω..Ξέρεις τι θέλω να κανω..; Να πάρω όλες τις μοναξιές και να βγώ εκεί ψηλά..εκεί που περπάτησα κάποτε μαζί σου..Να τις παραπλανήσω...και να τις ρίξω όλες κατω..Ναι, να τις ρίξω όλες κάτω για να δουν πως είναι να πέφτεις..

"Ανοιξα το παράθυρο και πήδηξα.." Επεσα με δύναμη μα δεν κατάφερα να πέσω στη γη. Αυτό με πονεσε..που δεν χτύπησα.."Βγαίνω και κοιτάζω στο μπαλκόνι" Κάνω δυο κύκλους πάνω απ'το χάρτη..Προσπαθώ να διαλέξω σε ποιά χώρα θα ταξιδέψω σήμερα..Δεν μπορώ να αποφασίσω. Η καρδιά μου χτυπά σε μια χώρα με βροχή. Σε μια πόλη που περνάει καταιγίδα..Το μυαλό..το μυαλό δεν μιλάει..Δεν έχει λέει..προτίμηση..Ο,τι του δώσουνε καλά θα΄ναι..

Νιώθεις καθόλου τον παλμό..; Αργεί σήμερα..μα φτάνει..πρόφτασε στο τέλος..προσπαθεί κι αυτός μαζί με όλα όσα φευγουνε σιγά σιγά..Τα κοιτάω..δεν με ενοχλει που φέυγουν..αντέχω..μάλλον αυτά δεν αντέξανε εμένα..Περπατάτε, μην κοιτάτε πίσω καθόλου, φύγετε τώρα πριν σας παρει ο διαολος..! Δεν έχω ανάγκη απο αναπνοές. Ανάσα θέλω να πάρω..ανάσα για να μπορέσω να σκεφτώ σε ποιο διάστημα έχει φύγει η ψυχή μου κι αργεί να επιστρέψει..Εγώ δεν φεύγω. Εδω και μέρες την περιμένω να φανεί στη πόρτα, μετανιωμένη. Μα δεν λέει να γυρίσει..κι έλεγα να φύγω διακοπές..να παμε καπου μακρία..Σε μια αυλή ξενιτεμένη..εκεί που δεν θα βρόυμε άλλους όμοιους με μας..Και δεν μπορεί..Θα θυμαται. Εκεί που πήγαμε πριν χρόνια..Σ'ενα δρομάκι σκοτεινό. Περπατούσαμε αρκετή ώρα. Την σταματησα και την κοίταξα στα μάτια. "Πες μου, τι βλεπεις..; " Δεν απαντησε.."Πές μου.."..σιωπή..Δεν ρώτησα τρίτη φορά. Απλά έκανα μια βουτιά στον ουρανό. Εκεί θα'μαι καλύτερα της φώναξα..

Πανε χρόνια απο τότε..δεν κατέβηκα..έφτιαξα το σπίτι μου εδώ ψηλά για τους βλέπω όλους απο ψηλά..Μήνες ολόκληρους έψαχνα τον λόγο που δεν πήρα την απαντηση της..Μέχρι που ένα σύννεφο μαυρο μου χτύπησε τη πόρτα..Ανοιξα χωρίς να ρωτήσω..Δεν άργησα να καταλάβω..

"Ψάχνω το κενό..", μου είπε..

αστείο..ψάχνει το κενό..

"Εδώ..;;"

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Είναι καποιοι άνθρωποι..

Κι αν έχουν σβήσει τα φώτα..εγώ θυμάμαι εσένα..Εσένα που με κράτησες στα χρόνια που δεν είχα ποδια..Θυμάσαι εκείνη τη μέρα..κατέβαινα τα σκαλια. "Μαμά;" σου είπα..Με κοίταξες μ'ενα βλέμα έκπληκτο..Γέλασα. Είχα ντραπεί. Δεν ήξερα πως μου βγήκε, πραγματικά δεν ήξερα. Ενιωσα περίεργα. Πόσο μάλλον εσύ. Συνέχισες να με κοιτάς. Τώρα θυμάμαι. Συνέχισες να με κοιτάς μέχρι που δεν κρατήθηκες. "Με είπες μαμά..;" "Όχι" σου αποκρίθηκα.."Λαθος άκουσες"..Λες και δεν ήξερα ότι τα αυτιά σου δεν σε γελάσανε. Αλλά ήμουνα παιδί και δεν χρειαζόμουνα άλλοθι, βλέπεις. Και για πες μου τώρα. Πως να μην σ'ελεγα μαμά κι ας μην ήσουνα στ' αλήθεια..Κατι παραπάνω ήσουνα. Ηρωίδα. Ναι, όλοι το ξέρουμε. Ηρωίδα. Στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Και ξέρεις τι με κάνει περήφανο για σένα..; Που δεν ήσουνα εκέι μονο για μένα. Αλλά για όλους. Γιατί έτσι σ'έπλασε ο Θεός. Γιατί ήσουνα και πάντα θα 'σαι απ'αυτούς που γεννήθηκαν με καλοσύνη. Κι ας μην έγινες ποτε καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας που θελες να γίνεις..Σπουδάζω Γαλλία για σενα. Και είναι το ίδιο. Γιατί ένα κομμάτι μου είσαι εσύ. Κι αν μου' χει μείνει λίγη καλοσύνη, σε σένα την χρωστάω. Γιατί μου δίδαξες πως να είμαι άνθρωπος. Πως να κρατάω αυτους που αγαπώ, ψηλά. Να σου θυμίσω τη μέρα που σου φώναζε ο μπαμπάς..Εφυγες και κλείστηκες στη αποθήκη. Ημουνα μικρός τότε, δεν μπορούσα να καταλάβω. Το μόνο που δεν ξεχνάω είναι το δάκρυ σου. Πόνεσες. Πάντα πονούσες. Και το ξερα. Το ξερα μέσα μου πως οι ανθρώποι που αγαπάνε,κλαίνε. "Δεν το θελά. Εγώ το καλό σας θέλω" μου λεγες ξανά και ξανά. Και σε κοίταζα σαν χαζός. Δεν ξέρω πως να σου ξεπληρώσω όλα αυτα. Δεν ξέρω. Καπου έχασα τα βήματα σου. Καπου στην πορεία. Και ξέφυγα. Ενιωσα πως χρειαζόμουνα να φύγω απο σένα για λίγο. Την επιρροή σου..Γιατί μου κανε καλό και δεν ήμουνα καλός άνθρωπος..Δεν ένιωθα καλός άνθρωπος..Και σε πλήγωνε αυτό και το ξέρω πως ακόμα σε πληγώνει..Μόνο λίγο να μπορούσα να σου δείξω πως μέσα μου δεν άλλαξα..
Θυμάσαι την μέρα που βρήκες τα τσιγάρα στο δωμάτιο μου..; Αυτό κι αν ήτανε κάτι τραγικό..Ημουνα ακόμα μικρός. Δεν είπες τίποτα. Τα πέταξες και μου πες να το κόψω. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο..Αυτό ήσουνα πάντα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Μόνο την αγάπη και την πίστη τα είχες άφθονα..Και ξέρεις κάτι..Στην ζωή μου δεν γνώρισα άλλη σαν εσένα. Ναι, είσαι μοναδική. Γιατί άνθρωποι σαν εσένα σταμάτησαν να υπάρχουν..Γιατί κανένας δεν έδωσε οσα έδωσες εσύ. Κανείς δεν πάλεψε όπως πάλεψες εσύ.. Κρατάω τα πάντα. Δεν έχω τίποτα κακό να πω για σένα. Τίποτα. Δεν μου αφήνεις περιθώρια να σε κατηγορήσω ούτε για μια στιγμή. "Ν' αγαπάς τους ανθρώπους", μού λεγες. Τότε δεν μπορούσα να καταλαβω.."Οταν δεν μ'αγαπάνε, δεν μπορώ να αγαπησω.."..αυτό έλεγα και ποτέ δεν έδινα σημασία στο τί εννοούσες. Τι σήμαινε αυτό που έλεγες..Τώρα ξέρω..Τώρα ξέρω πως όταν το λεγες το ενιωθες. Με τέτοια ψυχή είχες αρκετή αγάπη για όλους. Ίσως και κατι παραπάνω..

Σ'αγαπω..ότι είμαι σήμερα και ό,τι αξίες κουβαλώ τις χρωστάω σε σένα..Μόνο..μόνο που θα θελα να γίνω ξανά παιδί..Να με μεγαλώσεις ξανά..γιατί ητανε η πιο ομορφες και ξέγνοιστες μέρες της ζωή μου..δίπλα σου..

Αφιερωμένο στην θεία μου..μπορεί να μήν είμαι εκεί στις χαρές και στις λύπες σου μα να θυμάσαι πως πάντα σε σκεφτομαι και παιρνω δύναμη..Κράτα καλά αγαπημένη μου..A la prochaine..

Where has my heart gone..
An uneven trade for the real world..
I want to go back to believing in everything and knowing nothing at all..
Where has my heart gone..

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Δεν πιστευω πια στα παραμύθια..


"Φευγω.."

"Δεν ξέρω πόσο.."

"Ναι..ίσως και κατι παραπάνω.."

Τριαντάφυλλα. Σκούρα κόκκινα. Σαν αυτά που σ' αρέσουνε.. Αυτά που δεν πονάνε. Κράτα με. Κράτα με στα χέρια σου. Κανε με φυλαχτό και φόρα με. Πέταξε. Νιώσε ελέυθερα στον αέρα τ΄ ουρανού. Κρύψου. Περπατησε στο φώς. Βρές την χρυσή κλωστή που μας ενώνει και κόψ' την. Ψάξε. Κοίταξε στο παράθυρο τον κόσμο που αλλάζει. Κλάψε. Θυμίσου τις μέρες που με κοίταζες και έπλαθες γαλήνη. Προσπάθησε. Εστω και για λίγο να ξεπεράσεις τα όρια σου. Γέλα, για όλα αυτά που έκρυψες μέσα σου και τα κρατάς ακόμη. Νιώσε. Ολα αυτά που δεν έζησες ποτέ. Και άσε την καρδιά σου να σπάσει. Να εκραγεί. Δεν μπορείς να πιστέψεις όλα όσα λέω. Δεν τα σκαρφίστηκα. Στ'ορκίζομαι. Απλά ήθελα λίγο να σε βάλω στο παραμύθι μας. Μια φορά κι ένα καιρό..βλέπαμε όνειρα. Μονο μέσα μέσα, περπατούσα μέχρι το δάσος. Να βρώ τις νεραίδες. Τις παραπλάνούσα με το βλεμμα μου. Στο τελος, πέθαινα. Πάντα πέθαινα, θυμάσαι..; Και μετά, μια άλλη φορά..πέταξα. Πήρα δυο κομμάτια γυαλι. Κόπηκα. Δεν είχε αίμα. Ητανε μόνο κατι παραπάνω απο την εικόνα σου τις νύχτες που ξαπλώνω.. Φοβήθηκα λίγο ξέρεις. Προσπαθω. Φοβάμαι τη μέρα που θα φεύγεις. Κι ας μη σ' έχω ακόμη. Εκείνη τη μέρα που θα ξαπλώσω τη γύμνια μου στο πάτωμα. Και εσύ θα φεύγεις. Θα νιωθω το κρύο να διαπερνάει το σώμα μου και να φτάνει στον εγκέφαλο. Να με παγώνει. Και εσύ όλο θα φεύγεις..Θα ναι η μέρα που δεν θα έχω λόγια να σου πω. Συνηθίζαμε να μιλάμε τους χειμώνες για την άνοιξη..στο κρύο..Δεν ξεχνάω τα λόγια σου. Τότε έμοιαζαν..έμοιαζαν με φώς..Φώτιζαν το κενό του σκοτεινού μου μυαλού και έδιναν νόημα. Δεν τελιώσαμε ποτέ..Απλά τώρα ξημερώνει ξέρεις..Και το φώς πια με πληγώνει. Οπου και να πας..αγάπη μου..

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

Ξαπλώνοντας το βράδυ..


Ξαπλώνοντας το βράδυ βρίσκω χρόνια περασμένα σε όλα εκείνα που ποτέ δεν βρήκα τη δύναμη να σταθώ..Και κοιτάω το σκοτάδι να σκεπάζει τις εικόνες που έφτιαχνα κάποτε παιδί..Εκείνες τις εικόνες που πλέον με το ζόρι μπορώ έστω και για λίγο να ζήσω ξανά στο μυαλο μου. Ξαπλώνοντας το βράδυ περναω ξανά απο πρόσωπα. Νιώθω ξανά τα ξένα χέρια που κάποτε με χαιδεψαν, με νανούρισαν..Βλέπω ξανά τα ξένα μάτια που καποτε με κοίταξαν..Μυρίζομαι ξένα αρώματα, φέρνω στο στόμα μου τις γεύσεις των χειλιών..Και νιώθω κενό. Κενο που δεν μπόρεσα έστω και για μιά φορά να πάρω κάτι για μένα..Που έδωσα, που πάλεψα μα στο τέλος έφυγα. Δεν ξέρω πως μπορω να κρατήσω για μένα. Δεν έμαθα τον τρόπο. Ξαπλώνοντας το βράδυ θυμάμαι τις μέρες που κοίταζα τον ήλιο..εκείνες τις όμορφες μέρες που πλυμμήριζε το δωμάτιο φώς..εκείνες τις σπάνιες μέρες που ήτανε η ζωή μου γεμάτη ανθρώπους, δύναμη, πάθος..Και μου χει λείψει αυτό το παθος..Ξαπλώνοντας το βράδυ ταξιδεύω σε μέρη που δεν έζησα ακόμη. Ταξιδευω το μυαλό μου στη μέρα που θα ανοίξω τα μάτια μου και δίπλα μου θα είσαι εσύ. Οποιος και να σαι..Εσύ που θα με κρατήσεις αγκαλιά το βράδυ να κοιμηθούμε διπλα διπλα. Και εσύ θα είσαι η συνηθειά μου. Η μέρα μου, η νύχτα μου, το αλλό μου μισό..Ξαπλώνοντας το βράδυ παίρνω τη μέρα που πέρασε και την μαδάω. Την αποπλανω..Γιατί στη μέρα που πέρασε στάθηκαν δίπλα μου πρόσωπα. Και άκουσα γέλια, και κλαμα, και θυμο..Τα κάνω κολιέ και τα φοράω..Ξαπλώνοντας το βράδυ γελώ..γελώ με το ψέμα μου..Γελώ με το ψέμα των γύρω μου που έγινε ξαφνικά δυο φορές ψέμα..Ξαπλώνοντας το βράδυ σπαράζουν τα μέσα μου για όλα όσα δεν έφτασα ποτέ όταν ήμουνα μικρός και τώρα που μεγάλωσα απλά τα προσπερνάω..Δεν εχω αλλοθί πια..Ξαπλώνοντας το βράδυ κλαίω..κλαίω για τις μέρες που έζησα πριν αγαπήσω για πρώτη φορά..

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

To κέρμα


"Μα ενας αγγελος με βρηκε τα χαραματα.
Και στα σκαλια μιας εκκλησιας των περασματων,
μου δωσε αιμα για να πιω μου ταξε θαυματα
τα πλοια να ρθουνε των πιο τρελλων φευγατων..

Δεν το καταλαβα ποτε γιατι μου το δωσες
τα μαυρο χρωμα της ψυχης σου με δικαζει
το πανηγυρι στη ψυχη μου το φανερωσες
να βρισκουν σκυλοι να λυσσανε σαν βραδιαζει

Το μαυρο ρουχο που το φορεσες και γυμνωσες
οσα καλα στο παρελθον σου ειχες φτιαξει
αλλαξτο χρωμα, πες ποτε δεν το ξεδιπλωσες
δωσε υποσχεση ο χρονος μην αλλαξει

Μα ενας αγγελος με βρηκε τα χαραματα
και στα σκαλια μιας εκκλησιας μου δωσε κερμα
μου πε Ποτε σου στη ζωη δεν μου ξεπληρωσες
σ' οσα ποτε δεν ακολουθησες στο τερμα.."

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008

Παλέτα Μαυρο-Ροζ (ότι είχες ζητήσει..)


Σ'ενα κόσμο που πληγώνει τη σιωπή σου, πήρες το μαυρο χρώμα και το ακουμπησες στην πόρτα..Πήρες δυο ρούχα βιαστηκα και χαθηκες...

Και που χάθηκες; Που να σαι τώρα που τα μάτια μου ζητάνε μια πιστωση χρονου. Ακομα λιγο μονάχα. Και μου χεις λείψει το ξέρεις..; Μου χει λείψει η ιδέα σου. Εισαι αυτό που δεν απέκτησα..Μα κέρδισα ξανα τον εαυτο μου. Ξαναβρήκα ξανα την χαμένη μου αθωότητα. Κι αν λέω πως δεν ζητάω πολλά μην με πιστεύεις. Τα πάντα θελω απο σένα.Τη εικόνα σου, το γέλιο σου, τη παρουσία σου, τη δύναμη να τρέξω ξανά στον παράδεισο που θα μπορούσαμε να ειχαμε φτιάξει. Κι όσο γράφω τα γραμματα μου φαίνονται μικρότερα. Φταίει το χαρτι μάλλον. Καθε τόσο παίρνω ένα χαρτί και το γεμίζω μελάνι. Και τι καταφερνω στο τελος; Να το κοιτάω και να το ξανακοιταω για να είμαι σίγουρος οτι το εγραψα καλα, αν εγραψα και σημερα ομορφα για σενα. Ακουμπαω στον τοιχο και περναει το χερι μου απο την αλλη. Νιωθω πως όλα είναι ρευστα. Μαλλον πυρετος. Θα μου περασει. Φοβαμαι να ξαπλωσω. Περιμένω να στείλεις ένα "γραμμα". Εχω γίνει μονιμος κάτοικος γραμματοκιβωτίου. Ναι, γελάς τωρα είμαι σίγουρος. Γελάς με την κατάντια μου. Εδω γελάνε τα πάντα. Επιπλα, ρούχα..Όλα. Νιώθω πως καθομαι στη μέση και με κοροιδευουν. Τι να σου πω τωρα. Ζω σ'ενα κόσμο φτιαγμένο απο σκόνη, αμμο και καλώδια. Περπατάω σ' ένα δρόμο στρωμενο με κολλα. Μα δεν κολλάω. Κάθε τόσο αλλάζω τα παπούτσια μου για ανανέωση. Εραστες σ'ενα κόσμο κρυμμένο καπου στο βάθος. Πίσω απο κάτι βουνά μας βρήκα μια μέρα μα οι κερασιές δεν με άφηναν να σε κοιτάξω..Ητανε, βλέπεις, άνοιξη. Θυμάσαι εκείνη την άνοιξη? Ητανε τότε που βρήκες εκείνο το μικρό πετραδάκι που είχε τέσσερα, πέντε χρώματα. Δεν το θυμάμαι πια, δεν το θυμάμαι γιατί δεν το έχω. Στο χα υποσχεθεί μα δεν τα κατάφερα. Ενιωσα πως δεν σου άξιζε πια. Κι όσο ένιωθα τον πονο σου τόσο ένιωθα πως δεν στάθηκαμε ποτέ αντάξιοι ο ένας για τον αλλο..Και τώρα μου μεινε η λαθος στροφή που κάποτε άκουγα. Και δεν ήτανε παρα μια στροφή..

"Πριν φύγεις θυμίσου να πάρεις τις καλτσες σου απο την απλώστρα στη βεράντα. Εδώ βγάζει ήλιο τ απογεύματα. Και πριν πάρεις τη τσάντα σου ρίξε μια ματιά στο θερμοσιφωνα γιατί το κόκκινο φωτάκι δεν εσβησε όλο το βράδυ. Το θυμάμαι λες και ήταν χθές..Τώρα πια φοβάμαι να το ακουμπήσω..Α, και που σαι; Φευγοντας, κλείσε την πόρτα..Αποψε λέω να κοιμηθω στον διάδρομο.."

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Ανοίξαμε τις πόρτες

Ψες βραδυ μαλλωσα με την μοναξια. Τις έδωσα δυο χαστούκια και κοκκίνησαν τα μάγουλα. Δεν είμαι σίγουρος ακόμη γιατί κάνω όλα όσα κάνω. Δεν είναι ότι σε έχω ανάγκη. κάποια πράγματα ξέρω πως πρέπει να τα κρατάω για μένα..Δεν ξεχνάω λόγια. Παρα μόνο είκονες. Και αυτό με συγχίζει λίγο...Ηπια πολύ, ξέρασα παντού. Και κάπου εκέι ξέρασα και την μοναξιά μου. Ίσως ήτανε καιρός..Δεν ξέρω πως, πότε, γιατί, που. Μάλλον ούτε και η ίδια με ρώτησε. Βρήκε περισσότερο να μου πεί πως με βαρέθηκε και μου έκανε μούτρα. Τι να θελε όμως να μου πεί..Σε πήρα τηλέφωνο. Τηλέφωνα μάλλον..Δεν το θυμάμαι, στ΄ορκίζομαι.. Κάπου στη σύγχιση και τον πανικό είδα την εικόνα σου. Χόρευες μ΄ενα ρυθμό τρελλό..Σαν μεθυσμένη ήσουνα..Σε πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνεις μαλλον. Σου άφησα τρία μυνήματα στο φωνοκιβώτιο και αυτό ήταν. Σωριάστηκα στο μπανιο. Εσπασαν την πόρτα να με βγάλουν. Αχ μ'αυτή την πόρτα. Ητανε η δευτερη φορα ξέρεις. Σαν ταινία έγιναν όλα. Και μην ανησυχεις...Θα τη φτιάξω, κάποτε θα μπαίνουμε μέσα και θα μπορούμε να κλειδώνουμε..Οσο για το αλκοολ..Πφφφ. Παιχνιδάκι. Λες και έπινα νερό με το καλαμάκι. Κάπου σταμάτησα βέβαια. Ασε που το πρωί βρήκα εμετό στην μπανιέρα. Αυτό πάλι τί ήτανε..Αχχχ Θεε μου, πόσα θα δουν τα ματάκια μας. Λοιπόν σ'αφήνω, με περιμένει ο ύπνος..Μην μου πείς τίποτα.. Μαθυσμένος είμαι ακόμα...

Καληνύχτα, και που σαι..μην χανόμαστε..

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2008

COLDPLAY "Viva la Vida Tour"...Μια νύχτα μαγική...




Αφιερωμένο σε όλους όσους έχω στην καρδιά μου και στο μυαλό μου..Να 'σαστε πάντα καλα, να προσέχετε τους εαυτούς σας και πάνω απ' όλα να ζείτε την κάθε στιγμή σαν να'ναι η τελευταία...

Μπράβο στους Coldplay για την μαγική βραδιά που μου χάρισαν σε μια τόσο όμορφη πόλη..Είδα, έζησα, ένιωσα, πήρα...Ευχαριστώ...


"Those who are dead, are not dead
They’re just living in my head
And since I fell for that spell
I am living there as well...

Time is so short and I’m sure
There must be something more..."


COLDPLAY, "Viva la Vida Tour" - Lyon 04/09/2008 Halle Tony Garnier

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Σκέψεις σε κορνίζα...


Έσκιζα το χαρτί λίγο λίγο να κάνει θόρυβο. Ένιωθα την σιωπή να κατρακυλάει στα μάτια μου λες και δεν θα είχε ποτέ τελιωμο..Δεν ξέρω τι με πόνεσε πιο πολύ. Τα λόγια, οι πράξεις, η γρατζουνιά. Δεν ήθελα να τρέξω. Όχι, αυτή τη φορά κάτι με κρατούσε γαντζωμένο στη καρέκλα…Σ’ αγαπούσα, πάντα σ’ αγαπούσα…ποτέ δεν σταμάτησα…Φευγω..δεν βρήκα τις λέξεις να σχηματίσω το αντίο…Σου το’ χα πει μια φορά σιωπηλά, θυμάσαι..; Πήρα το χέρι σου και το ακούμπησα στο στήθος μου… «Αυτή η καρδιά…για σένα χτυπάει…»

Κι ύστερα καθίσαμε απόμερα…Πήραμε ότι απέμεινε και τα στήσαμε μπροστά μας…κομμάτια από τις ζωές δυο ανθρώπων που μεγάλωσαν μαζί…Δεν έχω τόσα να σου πω όσα νόμιζα…τα μεγάλα πράγματα πάντα μένουν ατελή…σαν πάζλ με χαμένες τις άκριες…Μόνο ήθελα να σου δώσω ένα βλέμμα…εκείνο το πρώτο βλέμμα μας…εσύ χάμω..εγώ στο τοιχαράκι…ήτανε τότε που η μοίρα έπαιξε το πιο παράξενο παιχνίδι…μας έμπλεξε…μακάρι να τα ζούσα απ’ την αρχή…

Δεν σου ζητώ να με καταλάβεις…το ξέρω πως δεν μπορείς…το μόνο που ζητάω είναι λίγο περιθώριο…να με συγχωρέσεις…

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Γέννηση (σ' ένα σκοτάδι πικραμένο)..


Άνοιξα το παραθυρο. Φορεσα τα σανδαλια μου και πήδηξα..Δεν κοίταξα κάτω.. τον ουρανό κοίταζα..Ήτανε μαυρος..σκοτεινός..μα ήσυχος..λες και τον πότισα όλο μου το δάκρυ. Στην πτώση δεν κατάφερα να σκεφτώ πολλά..άλλωστε δεν είχε σημασια..μόνο τα μεγάλα είχαν σημασία πια..Στα δύσκολα δεν πάτησες ποτέ το φρένο..πάντα κτυπούσες τα σανδάλια σου στο πάτωμα λες και χόρευες το πιο τρελλό παραμύθι των όνείρων σου..Λες και κοίταζες τον καθρέφτη και έβλεπες χρώμα...Μα δεν έβλεπες..μόνο μαυρο, άσπρο και γκρί..Ουδέτερα..Και όμως σήμερα ένιωθα πώς ήτανε το πιο εκθαμβωτικό μαύρο που είδα ποτέ...Άνοιγαν οι κόρες των ματιών μου διάπλατα και απορροφούσαν ό,τι άφησες πίσω σου..Σημάδια ξεχασμένα στον χρόνο..κλεισμένα για δεκαετίες σ'ενα ντουβάρι στο πατάρι..ένα ντουβάρι παλιό, σκονισμένο..

Και ζήλεψα..ζήλεψα τον τρόπο που πέταξες στα σύννεφα και πήρες πνοή ξανά..Και ήθελα τόσο πολύ να σου μοιάσω..Θεε μου, μα τόσο πολύ..Λές και δεν ήξερα..Λες και δεν ήξερα πως για να πετάξεις είχες πεθάνει μέσα βαθιά..και σαν φοίνικας ξαναγεννήθηκες απο τις στάχτες σου..Λες και δεν ήξερα πως κι οι δυό γεννηθήκαμε γυμνοί και μας έντυσαν, πως κι οι δυό κλάψαμε στην πρώτη μας πνοή..λες και δεν ήξερα πως δεν ήθελα να γίνω σαν εσένα αλλα να βρώ τις μέρες πριν να σε γνωρίσω..αυτές που σ'εψαχνα στα σύννεφα και στην βροχή..στη βροχή που για χρόνια κρυβόσουνα να μην σε βρούν και σε κλεψουν ξανα..να μην σου κλέψουν όλα όσα όμορφα και με κόπο δημιούργησες μέσα σου..

Και έγινα ένα με το τίποτα..με την μιζέρια και τις δύσκολες ώρες του πόνου..Δεν ήμουνα σίγουρος αν φορούσα στα πόδια μου φτερά ή πέτρες..μόνο τα ένιωθα βαριά..ήθελα να περπατήσω μα δεν έφτανα να αγγίξω τη γή..έγινε ξαφνικά η βαρύτητα ανάποδη..και όσο έπερνα ανάσα, τόσο με πετούσε ψηλά...

Δεν ήθελα..ποτέ μου δεν ήθελα..η πίκρα με έκαψε, στ' ορκίζομαι..

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2008


Θελω να περπατήσω στο παράξενο χρώμα των ματιών σου...

Δεν σε ξέρω μα σε ξέρω τόσο πολύ..μην μιλάς..τα λόγια τέτοιες ώρες φέρνουν κενά..

Σ'ένα μεγάλο πάτωμα θα ξαπλώσω να πάρω την μιλιά σου..να σου φτιάξω ξύλινες βαρκούλες να τις ρίξεις στο πέλαγο..

Να ταξιδέψουν σαν ένα όνειρο που κάναμε κι οι δύο μια νύχτα κατω απ'το φεγγάρι..το ίδιο παράξενο όνειρο που έβλεπα για χρόνια. Αυτό που πεθαίνεις και ξυπνάς στο άπειρο..εκεί που τελιώνει το ατελείωτο και αρχίζει το μετά..το μετά που τόσο περιμένω..

Μην μου κλαίς, θα σε πάρω απ'το χέρι και θα πετάξουμε ξανά στα ίδια μέρη..Αυτά που δεν πήγαμε ποτέ μα ήμασταν πάντα εκεί..

Ανοιξα τα μάτια..δεν βρήκα τίποτα άλλο παρα φώς..

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Μ’ ένα φεγγάρι άγνωστο
σε σένα θα γυρίσω
μες απ’ το φώς των αστεριών
το δάκρυ σου να σβήσω

Θα σου μιλήσω για ζωή
θα φτιάξω τις εικόνες
θα στις χαρίσω μάτια μου
ν’ αλλάξεις τους κανόνες

Δύσκολα χρόνια μα εγώ θα ‘μαι εδώ
του πόνου το δάκρυ σου ποτέ να μην δω
σ’ ένα παιχνίδι άστοχο, τρελό και μεθυσμένο
θα σου χαρίζω όνειρα, στο πλάι σου θα μένω

Το πιο κρυστάλλινο σου γέλιο χάρισέ μου
να ‘μια στην σκέψη σου τραγούδι κάποιου ανέμου
να σου μιλώ με της σιωπής το χρώμα
για όσα όμορφα δεν ήρθανε ακόμα

Συνέχισε τον δρόμο σου, άνοιξε τα φτερά σου
κι όσα σου ‘δωσε η ζωή κράτα τα φυλαχτά σου
Με αριθμούς και γράμματα ταυτότητα μην φτιάξεις
Θυμάμαι στο ‘πα μια φορά, ποτέ να μην αλλάξεις

Γιατί είσαι αυτό που δεν μπορώ
και είμαι αυτό που ξέρεις
σου δίνω κάτι που ζητάς
και εσύ μου το προσφέρεις

Στίχοι: Α - Τ Μουσική: Κ

Αφιερωμένο σε κάποιες φάτσες που μπήκαν στην ζωή μου απρόσμενα, απο το πουθενά και όλοι μαζί χαράξαμε πορεία..Μακάρι να είσαστε πάντα καλά και να χαμογελάτε..Σας έχω στην καρδιά μου και στο μυαλό μου..! Καλό ταξίδι σε όλους, καλές διακοπές και θα τα πούμε σύντομα στα μέρη που συνηθίσαμε να περνάμε ώρες κουβέντας και τρέλλας..! Σας ευχαριστώ για όλα..

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Ευτυχία...;


Εμαθα στη ζωη να κανω βήματα μεγαλα..Θελει τολμη να μπορεις να κοιταξεις την

ζωη σου στα ματια και να μην βλέπεις μονο τα κακα αλλα και τα καλα…Αυτά που

δεν πόνεσαν, αυτά που χρειάζονται δύναμη για να γραφτούν…Η ευτυχία δεν

είναι κάτι εύκολο..Δεν ξέρω να πω ακόμα αν είμαι ευτυχισμένος με την ζωή μου. Το

μόνο που ξέρω είναι πως ότι ήρθε στον δρόμο μου το δέχτηκα, το πάλεψα, τα

αγάπησα, το έμαθα και μετά το δίδαξα…Πολλές φορές δεν μπορούμε να βρούμε τον σωστό

δρόμο για μας…Πολεμάμε κάθετι δύσκολο, το διωχνουμε κι αυτό μας κυνηγάει, το προσεχουμε

να μην μας κάνει κακό, ψάχνουμε λύσεις…Τυφλωνόμαστε με τον πόνο στα μάτια και ξεχνάμε

πως η ομορφιά και η γαλήνη που τόσο αποζητούμε είναι πάντα εκεί..Μπροστά μας, δίπλα

μας..Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να σηκώσουμε το κεφάλι πάνω και να

κοιτάξουμε γύρω μας…Γιατι αν όλη αυτή η προσπάθεια που μας τρώει το μυαλό και την

καρδιά, δεν είναι τελικά η ευτυχία που πάντα ψάχναμε, τότε τι είναι ευτυχία..; Τα εύκολα..;

Κυριακή, 25 Μαΐου 2008

Ποτέ μου

Ποτέ μου δεν κατάφερα να μάθω διαδρομές

Μόνο στους γύρω μου άνοιγα του πόνου τις πληγές

Δεν ξαναγυρισα ποτε, δεν βρήκα την αξια

έγινε όλη μου η ζωή μια άδεια συνουσία..

Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Αγγίζοντας τον κόσμο σου

Μέσα στη νύχτα τη βουβή ξεδίπλωνες μαντίλια
και έφτιαχνες άερινα, μεταξωτά κογχύλια
τα έριχνες στο πέλαγος να γίνονται αστέρια
μα όνειρα σχημάτιζες, που σου καιγαν τα χέρια..

Ταξίδεψες και χάθηκες μ' ενα τσιγάρο ξένο
κι εγώ σ' ένα παράθυρο κλειστό, σε περιμένω
δεν με πειράζει μάτια μου που δεν θα 'ρθείς σε μένα
μα στου μυαλού μου τη σιωπή περνώ στα ξεχασμένα..

Περνώ απο μέρη γνώριμα που μάραθο μυρίζουν
εκεί που οι αγγέλοι μου γλυκά σε νανουρίζουν
σε βάφουνε με χρώματα, γεμάτα μελωδίες
σε ντύνουνε με χίλιες δυο γνωστές μας ευωδίες..

Κοιτάξαμε ξανά μαζί πως φτιάχνεται το πάθος
και κάναμε τον έρωτα ένα μοιραίο λάθος
περπάτησες τα βήματα που στάζουν αμαρτία
δεν άντεξες, δεν παλεψες του μίσους τα θηρία..

Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

Κιτρινα απογευματα...(σαν ονειρα..)


Κιτρινα απογεύματα..Σαν κι αυτά που έφτιαχνα στο μυαλό μου. Δεν πηρα δύναμη ποτέ από κανένα..Μόνο έδινα..Μα κάποια στιγμή στέρεψα..Εσβησα..Δεν κοιτάω πίσω πια..

Τα βράδια ξαπλώνω και νιώθω το φως να μ’ αγγίζει…Κατεβαίνει στον λαιμό μου και χαϊδεύει το στήθος μου…Κάνει κύκλους στην κοιλιά μου…Περνάει στον ομφαλό και χύνεται μέσα μου...Κυλάει στις αρτηρίες μου, γίνεται αίμα μου…Όλα αυτά τα χρόνια…Ταχύτητα φωτός…

Τα πιο παράξενα παιχνίδια μου τα ‘παιξε η μοίρα όταν ήμουνα ακόμα παιδι…Τότε που δεν είχα την δύναμη.. Τώρα πια μ’ έχει ξεχάσει…Δεν μου χτυπάει την πόρτα. Με βαρέθηκε. Μπούχτησε μου είχε πει ένα βράδυ που στις προσευχές μου την καλουσα…Τώρα πια νιώθω καλά. Συμβιβάστηκα…Δύσκολο δεν είναι να σε χτυπάει η μοίρα αλλά να την χτυπάς εσύ για να σ’αλλάξει…

Τώρα πια βγαίνω μόνο νύχτα. Σαν τα στοιχειά.. . Φοράω τον γκρί μανδύα που λατρεψα τόσο και περπατάω στους διαδρόμους. Μια στο μυαλό μου και μια στα δικά σας…Μην με φοβάστε…Κακό δεν κάνω…Απλά μουδιάζω λίγο την καρδιά και κάνω το αίμα χρυσόσκονη…Την φυλάω στο μπλέ μου σακουλάκι και την φέρνω στα μάτια μου..Μετά..μετά βγαίνει ο ήλιος και χάνομαι…αποσύρομαι στα ενδότερα..

Τώρα πια βγαίνω μόνο τα βράδυα…Σαν ένα παιχνίδι παιδικο μα απαγορευμένο..Δεν κοροιδεύω τη ζωή..μόνο το σώμα μου, την καρδιά μου…Εγώ βγαίνω τα βράδυα και κάνω λιμνούλες από ασημι…Να κολυμπάω…

Αγαπάω τα κίτρινα απογευματα…Αυτά που δεν πετούν τα πουλιά στον ουρανό..Που οι πεταλούδες καίνε τα φτερά τους για να πέσουν στο νερό…Αυτά που δεν θέλω να πετάξω μα να κάνω βουτιά στο κενό της ψυχής μου…

Λατρεύω τα κίτρινα απογευματα…

Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Του φιδιού το γάλα


"Δεν λέω οτι ήταν καλα βιβλία..Δεν ήταν δουλεία μου να τα κρίνω, αλλα... κάπου μου έκανε εντύπωση που μια γυναίκα, νομίζω σ' ένα απ' αυτά, έγραφε πως δεν υπάρχει παρελθόν κι οτι το παρελθόν είναι μια καλοστημένη απάτη του παρόντος χρόνου. Δεν θυμάμαι πια τον τίτλο, Ανέστη. Εξάλλου πέρασαν τέσσερα χρόνια.."

"Κι αυτό που ζούμε τώρα;" κραύγασε σπαρακτικά ο Ανέστης.

"Είναι ενα μικρό χατίρι του χρόνου..Δέχτηκα να το παίξω για σένα..Γιατί σ'αγαπούσα πολύ περισσότερο απ'όσο νομίζες.Φύγε τώρα και μην ξανάρθεις.."

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Δεν ήρθες..


Περπατούσαμε και κάναμε κύκλους..
Μεγάλους και ασταθείς..
Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει
Μια το ρολόι..μια την εικόνα σου…

Δεν ήρθες…δεν ήρθες ποτέ..
Μόνο έστειλες τα πουλιά πληγωμένα…
Να τα γιατρέψω..

δεν έιμαι γιατρός..

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2008

Σελίδα 10.. (κεφάλαιο 1)

"Γράφω και πάλι γράφω..Ελπίζω η κάθε στιγμή μου να γίνει μεγάλη..Να ανοίξω φτερά και να πετάξω.."

Ξύπνησε τρομαγμένος. Ένιωσε τον ιδρώτα να κυλάει κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης και να κατεβαίνει προς τα κάτω. Τα χέρια του ήτανε μαγκωμένα. Τα πόδια του έιχαν παραλύσει. Ξανά η ίδια ιστορία. Για τρίτη συνεχόμενη μέρα. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Έπρεπε να κάνει υπομονή. Να περίμένει λίγο. Δεν έιχε την δύναμη όμως. Τα κλάμα του έγινε σπαραγμός. Εβγαλε μια κραυγή απόγνωσης προσπαθώντας να σηκώσει το κεφάλι του. Έσφιξε τα δόντια. Οι μύες του άρχισαν ξανά να λειτουργούν. Ένιωθε το τρίξιμο στα κόκαλα του σαν σουβλιά. Άφησε το σώμα του ελεύθερο, χαλάρωσε τους μύες του και έγειρε ξανά το κεφάλι στο μαξιλάρι. Ένιωθε εξαντλημένος.

Τα τελευταία δέκα λεπτά προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει τον έλεγχο του κορμιού του. Σκούπισε τα δάκρυα και γύρισε το κεφάλι στο άδειο μαξιλάρι δίπλα του. Έκλεισε τα μάτια και αναστέναξε βαθιά. Ακούμπησε με το χέρι του το σεντόνι και άνοιξε τα μάτια. Τα φρύδια του σούφρωσαν. Οι σκέψεις άρχισαν ξανά να κατακλύζουν το μυαλό του. Ξαναέκλεισε τα μάτια και πήρε ακόμα μια βαθιά ανάσα.

Γύρισε το κεφάλι στο παράθυρο. Νύχτα. Το φως της λάμπας στον δρόμο περνούσε από τις χαραμάδες και του τρυπούσε τις κόρες των ματιών. Τον τελευταίο καιρό δεν την έβρισκε ενοχλητική. Την είχε για παρέα. Να του φωτίζει τον δρόμο σκεφτόταν πάντα. Έμεινε με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο. Λες και τα μάτια του προσπαθούσαν να απορροφήσουν το λιγοστό φώς που χτυπούσε κατευθείαν στο πρόσωπο του. Ξαφνικά ένιωσε την ανάγκη να σηκωστεί. Να κινηθεί. Πολλές φορές ξάπλωνε τα βράδια και σκεφτότανε αν θα προλάβαινε να δεί το φώς της επόμενης μέρας. Αγαπούσε πολύ το φώς, τα δεντρα, το πράσινο μα πάνω απ’όλα την θάλασσα.

Με μικρά αλλά σταθερά βήματα έφτασε την τουαλέτα. Αναψε το φώς και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη. Άνοιξε την βρύση και έριξε λίγο παγωμένο νερό στο πρόσωπο. Συκώσε το κεφάλι απότομα και κάρφωσε το βλέμμα στο είδωλό που σχηματιζόταν μπροστά του. Έκανε κάτι να πεί αλλά η φωνή του έσβησε πριν κάν βγεί από την καλοσχηματισμένη του οδοντοστοιχία. Το ύφος του έμοιαζε χαμένο. Τα μάτια του, μπλέ βαθύ. Σαν την θάλασσα που αγαπούσε τόσο πολύ. Τα χείλη του ξεθωριασμένα. Τα μαλλιά καστανόξανθα. Πάντα ατημέλητα. Κούνησε λίγο το κεφάλι δεξιά και αριστερά παρατηρώντας το γένι που μεγάλωνε μέρα με την μέρα πιο πολύ. Δεν έιχε σκοπό να το αφήσει να μεγαλώσει περισσότερο. Άλλωστε δεν του άρεσε να κρύβει την ηλικία του και αυτό τον μεγάλωνε. Στα 27 ένιωθε αρκετά άντρας και αυτό έιχε σημασία.

Πήγε στην κουζίνα και άνοιξε το ψυγείο. Πήρε το μπουκάλι με το γάλα και κατέβασε δυο τρεις γουλιές. Το έκλεισε απότομα. Τα μάτια έπεσαν στο μικρό κίτρινο χαρτί με τα μάυρα γράμματα. Μετακίνησε τον μαγνήτη και το άφησε να πέσει στο πάτωμα. Συνέχισε να το κοιτάζει για λίγο. Έσκυψε και το έπιασε. Άναψε το φώς στο σαλόνι και καθησε στο γραφείο. Άφησε τα χέρια του κάτω και πήρε δυο βαθιές ανάσες. Ήταν ήδη καλύτερα.

Το ρολόι έδειχνε πέντε. Στο μυαλό του έκανε ακόμα μεσάνυχτα. Δεν είχε που να πάει και αυτό τον πονούσε. Ανοιξε ακόμα μια φορά το μικρό βιβλιαράκι με τα ποιήματα. Μετροφύλλησε. Η ματιά του ήταν άδεια. Πήρε το μικρό κίτρινο χαρτάκι και το έβαλε στην σελίδα 10. Τα χέρια του έκλεισαν αυτόματα. Δεν το διάβασε. Αλλωστε δεν ήταν αυτό που είχε ανάγκη τώρα. Πάνε μήνες από εκείνη την μέρα. Τώρα πια έχει προχωρήσει. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τουλάχιστον αυτό συνήθισε να λέει…


"Αλλαζω φτερά, πεταω μακρια..σιωπή"

Ανοιγω καινουργιο κεφάλαιο...

Αφιερωμένο σε όσους κατάφεραν να διαβάσουν στα όνειρα τους την σελίδα 10...

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Μάγισσες νύχτες...


Εχω ανάγκη να το ακούσω..κοιτάζω τα χείλια σου..νιώθω το κορμί μου να παραλύει..πες το..

Εχω ζήσει το αύριο καλύτερα απ’το χθές και δεν βρίσκω περιθώρια..Τα μάτια σου κρατάνε τον κόσμο μου σε μια κλωστή και σου ‘δωσα την λεπίδα φυλαχτό..Κράτα την και κάνε τα ζωή μου κομμάτια…Κι αν τύχει κάποτε να πετάξεις, μην με πάρεις μαζί σου…Κόψε την και άσε με να πέσω..Γιατί το πέταγμα σου το φοβάμαι…Σκοτάδι…Δένω τα μάτια και παίζω τυφλόμυγα…Σαν παιδί…Και κλαίω για μένα και την χαμένη μου αθωότητα…Δεν βρίσκω γυρισμο, δεν βρίσκω πόρτες..Μονο παράθυρα σπασμένα. Κήπους απότιστους…

Δεν φοβάμαι…Ξέρεις, το σκοτάδι φοβάμαι…λίγο μόνο…Τις νύχτες κρύβομουνα στα πεύκα, έπαιζα με τα φύλλα που σκιρτούν και σπάνε την σιωπή…παρηγορούσα τις μάγισσες… «Αν βρείς αγάπη ν’ αγαπάς, σαν αίμα σου να την πονάς…» τους έλεγα…μα δεν μ’ ακούσανε…Και πνίγηκαν στο ψέμα…Εφτιαξαν ξορκια και τρύπησαν καρδιές…Δεν πονάνε πια ξέρεις…Τις κάψαμε, θυμάσαι…; Μαζί, τις κάψαμε…Μα…δεν κρύψαμε τα σπίρτα…

Δεν έκλαψα για την ομορφια μου ακόμη..

Δεν έκλαψα…

Over the rainbow..


Somewhere over the rainbow
Way up high..

There's a land that I heard of
Once in a lullaby..

Somewhere over the rainbow
Skies are blue..
And the dreams that you dare to dream
Really do come true...

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Μετα απο πρόσκληση της αγαπημένης ilive2loveme, παραθέτω και εγώ την δική μου προσπάθεια για ένα χαικού..το δευτερο παιχνίδι δεν θα το παίξω επειδη μου είναι γνωστό το συγκρότημα που μου έβγαλε και δεν μ'αρέσει καθόλου μα καθόλου..!


Παιχνίδι:

(Τα χαϊκού είναι είδος ποίησης που πρωτοεμφανίστηκε στην Ιαπωνία το δέκατο έκτο αιώνα και υιοθετήθηκε στην Ευρώπη στις αρχές του εικοστού. Στην αυθεντική στιχουργική μορφή τους, είναι μικρά ποιήματα από 17 συλλαβές σε ένα ενιαίο στίχο. Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές και τα χρώματα, η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία. Στην Ευρωπαϊκή εκδοχή τους συνήθως υποδιαιρούνται σε 3 στίχους από 5, 7 και 5 συλλαβες.)Φεύγει Στον Ουρανό


ΘΡΥΨΑΛΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΟΥ

ΑΝΘΙΣΑΝ ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ

ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΕΜΑΤΟ ΑΠΟ ΦΩΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ



Καλώ και εγώ με την σειρά μου τους: Angel vs Life, Silent Enigma, Wolfgirl και Through the shadows να φτιαξουν ,αν θέλουν, το δικό τους χαικού..! Καλησπέρα σε όλους!

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ξερεις κάτι...;


Βαρέθηκα! Βαρέθηκα την ίδια ιστορία κάθε φορά..Να την επαναλάβω λίγο..; Θές..; Εγώ πρώτα απ''ολα μένω ξύπνιος..Ναιιι..που να κλείσει μάτι όλο το βράδυ..; Δηλαδή τί βράδυ..Στις 6 το πρωί φτάσαμε. Και σε πήρα, πόσες φορές..;; 8..9...Παίζει και 10..Αλλά φυσικά δεν απάντησες..Πώς να απαντήσεις..Εσύ ήσουνα στο σπίτι με παρέα και έπινες..Και ναί το δέχομαι μάτια μου, δική σου η ζωή, δική σου η επιλογή..Αλλά ξέρεις τι..; Και εγώ σε μπαράκι κατέβαζα την βότκα απόψε αλλά δεν σε ξέχασα..Και δεν μου είπες καληνύχτα..Οχι τίποτα άλλο..Να σε παρω λίγο πίσω...; Πριν λίγους μήνες.."Δεν μπορώ" έλεγες.."Η καληνύχτα σου μου είναι απαραίτητη.." Ότι και να μου λές, χέστηκα..Ξέρεις τι είναι αυτό..; Καταλαβαίνεις έστω και λίγο..Παράλογος ε..; Ναι, μπορεί..Δεν θα σε καταλάβω ποτέ σε κάποια θέματα. Και εμείς σπουδάζουμε, και εμείς ξεφαντώνουμε κυρά μου, αλλά δεν καιγόμαστε κιόλας..Δεν ξεχνάμε ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι είμαστε, ούτε τι κάνουμε...Αν δεν μπορείς να το κρατήσεις, απλά μην το κάνεις.. Εγω ξέρεις υπομονή κάνω..Να δώ μέχρι πού και μέχρι πότε θα τραβήξει το σκοινι...Όχι δεν θα ξεσπάσω..Αυτή την ικανοποίηση δεν θα στην δώσω...Ξέρεις τι θα κάνω..; Θα το κόψω...Και όταν κοπεί το σκοινι, κόμπος δεν γίνεται, άκου με που σου λέω..Σαν γυαλι είναι..Όταν σπάσει μια φορά, δεν ξανακολλάει..

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρα..; Ξέρω..και το ξέρεις ότι ξέρω και αυτό σε τρώει...Να ρωτήσω κάτι ακόμα..; Γίνεται..; Που πήγε το "εμείς' μπορείς να μου πείς..; Εγώ να σου πω. Το νιώθω γύρω μου. Εδώ, κάτω απ'την καρέκλα μου, πίσω απ'την βιβλιοθήκη μου (που για όσους δεν ξέρουν, είναι εδώ και μέρες στοιχιωμένη..αλλο αυτό Θεε μου..!), κάτω απ'το σκέπασμα..Αλλά δεν κινήται...Νεκρό είναι...Μέσα μου να σου πω την αλήθεια και να υπάρχει το έθαψα..Να σου θυμίσω κάτι...Κάτι που ξέχασες εδώ και καιρό..Αυτό το παιχνίδι, δεν παίζεται fair play ξέρεις..Απο δώ και πέρα είναι οι όροι οι δικοί μου...Όχι μονο με σένα..Με όλους...Η ζωή είναι μικρή για να την χαραμίζω μαζί σου..Ακούγεται σκληρό..Αλλά δεν μπορώ να το κάνω με ανθρώποθς που δεν είναι εδώ...Δεν θέλω συμπόνοια, άρρωστος δεν είμαι, ούτε λύπηση..Εμπιστοσύνη θέλω, σεβασμό και πάνω απ'όλα ειλικρίνεια...Δεν απαντάς σ'αυτό..; Το ξέρω..Τι να πέις....Ποτέ δεν είπες άλλωστε...

Ξέρεις τι με απασχολεί περισσότερο απ'όλα..; Ότι αυτή την φορά ξέρεις πως θα με χάσεις...Και το φοβάσαι..Και με πειράζει αυτό..Με πειράζει που δεν νιώθω χαρούμενος μαζί σου..Και ξέρεις γιατί δεν νιώθω χαρούμενος..; Επειδή δεν με κάνεις χαρούμενο..Δεν προσπαθείς..Εγώ μας κάνω και τους δυό. Εγώ. Μια δόση για μένα και μια για σένα κάθε τόσο. Κι έκανα τόσα ρε γαμώτο..Αυτό θα με κυνηγάει μια ζωή. Έχασα φίλους, παράτησα όνειρα, ξεπέρασα όρια..Εσύ τι έκανες...; Τίποτα.. Μονο αγάπη μου πρόσφερες. Μόνο...Και δεν μου έιναι άρκετο..Εγώ θέλω να είσαι ζωντανή δίπλα μου...Μου λές ότι όλα θα πάνε καλα. Πως θα πάνε δεν μου λές όμως. προχωράμε και αγιος ο Θεος που λέμε...Αν μας κάτσει μας έκατσε..Δεν είναι έτσι και το ξέρεις...

Κοίτα με λίγο..Φέρε την εικόνα μου στο μυαλο σου..Εντάξει..; Είμαι εκεί..Τώρα δες τα χείλη μου..."ΠΡΟΧΩΡΑΩ..!" Το βλέπεις..; Πάω μπροστά και αφήνω πίσω μου ότι πονάει..Θα με χάσεις...Δεν αφήνεις περιθώρια...Δική σου καθαρά επιλογή..Όχι;; Τι όχι..; Δεν είπαμε εγώ βάζω τους όρους..; Αυτό κάνω..

Ευχαριστώ..Καλο ξημέρωμα καλή μου...

(νέο τραγουδάκι στο playlist δίπλα..πραγματικά δεν εβρισκα καταλληλότερο..:S)

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Μουτζώθηκα..κακό είναι..;


Διαβάζω και ξαναδιαβάζω..και δεν λέω..έκλαψα και πόνεσα πολύ..και έγινα ένα με όσα έγραφε..Μελαγχόλησα...Ναί ήτανε η κάθε λέξη και η κάθε πρόταση..Ητανε το γράψιμο, δεν ξέρω..Και ενώ ήξερα τι έπρεπε να κάνω δεν το έκανα. Επρεπε να μου ρίξω μια μούτζα και απλά να σταματήσω να διαβάζω, να σταματήσω να προκαλώ στον εαυτό μου όλο αυτό τον πόνο που έφερνα στην επιφάνεια κάθε φορά...Εγώ το προκάλεσα και το ξέρω..Μαλάκας είμαι..Αλλά οκ, αυτό το ξέραμε..Το πως κατέληξα εδώ να γράφω και να ξαναγράφω τις ίδιες λέξεις που έγραφα κάθε φορά μόνο ένας Θεός το ξέρει. Βαρέθηκα..Βαρέθηκα να είμαι έτσι, να πονάω, να μελαγχολώ, να διψάω για έρωτα και για πάθος, να ζητάω απο τον εαυτό μου να είμαι κάθε μέρα και καλύτερος..Δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος να τα βγάζω όλα αυτά απο μέσα μου τώρα. Ετσι κι αλλιώς είναι πολυ συγχισμένα στο μυαλό μου. Νομίζω είμαι κυκλοθυμικός. Πριν λίγο γελούσα με ταινία. Στο είπα ξανά και θα στο ξαναπώ. Εγώ μια μέρα θα χρειαστώ ψυχίατρο. Θα τρελλάθώ..Ασε που το βλέπω να έρχεται σύντομα. Δεν μ'αρέσει..Δεν μ'αρέσει που είμαι σε αυτή την πλευρά του νομίσματος...Δεν μ'αρέσει που πονάω τόσο πολύ..Δεν μ' αρέσει που δεν σου έχω πλέον εμπιστοσύνη, δεν μου αρέσει που δεν μπορώ να χαρώ την ζωή μου μαζί σου, δεν αντέχω να είμαι άλλο μακρία σου...δεν μπορώ να έρχεσαι και να φεύγεις συνέχεια, πονάω να ξέρω ότι διασκεδάζεις και εγώ είμαι κλεισμένος σε ένα σπίτι μόνος μου
, με σκοτώνει να κοιτάω τον τοίχο και να βλέπω κάθε μας φωτογραφία απο τις πιο όμορφες μας στιγμές, με τρελλαίνει να μου λές ότι είσαι δίπλα μου και εγώ να σε πιστεύω..με πεθαίνει να ονειρέυομαι την ζωή μου μαζί σου, με σκοτώνει να σε νιώθω δίπλα μου, με σκοτώνει που με πεθυμάς, με σκοτώνει που θέλω να ακούω την φωνή σου καθε μέρα, συνέχεια..με σκοτώνει να με θές τόσο πολύ..μα ξέρεις κατι..; Πιο πολύ με σκοτώνει που μ'αγαπάς..."Αγάπαμε λίγο..πολύ δεν αντέχω..."..I'll be there as soon as I can..But I'm busy mending broken pieces of the life I had before...Να σου το φωνάξω μπάς και το παρεις χαμπάρι..Δώσε μου κάτι μικρό. Να το φυλάξω και να το κρατήσω για πάντα..Δεν ξέρω τι άλλο να ζητήσω. Σήμερα σε πήγα στο αεροδρόμιο ξανά..Και σταθήκαμε στο ίδιο σημείο που είχαμε σταθεί την τελευταία φορα. Δεν είπαμε το ίδιο αντίο. Αυτή την φορά δώσαμε ραντεβού σε λίγες μέρες πίσω στο νησί. Και οκ όλα καλά. Ναι, όλα καλά. Αλλά ρε γαμώτο δεν το αντέχω άλλο αυτό. Δεν το μπορώ δεν το καταλαβαίνεις..Και ναί ξέρω έχεις βάσανα, σκέψεις, πτυχίο που πρέπει να τελιώσεις...Πονάς και ταλαιπωρείσαι και εσύ.Ναί καταλαβαίνω...βέβαια..έχω γίνει ανυπόφορος. Μου λές σ'αρέσει και αυτό σε τραβάει. Η ιδιοτροπία μου..Μα μόνο αυτή έχω τώρα να σου δώσω ξέρεις..Αυτήν και την αγάπη μου. Και τον έρωτα μου, και την πίστη μου, και τις φιλοδοξίες μου και την ζωή μου όλη άμα θές. Άμα θες..τώρα αν στα δώσω, ένας Θεος ξέρει τι θα τα κάνεις. Βεβαια εγώ πέρνω το ρίσκο.Το πήρα τόσες φορές στο κάτω κάτω...Μα έλα που φοβάμαι. Δεν φταίω εγώ που στο κατάστημα έβαλα την κολώνια του πρώην σου..Δεν την αγοράζω όμως κι ας μ'άρεσε..Δεν την θέλω, την μισώ πλέον..η χειρότερη κολώνια στον κόσμο είναι..Τί απάισια μυρωδιά Θεέ μου, πως τον άντεχες , απορώ..Γιατί το άλλο; Που το βάζεις το άλλο καρδούλα μου..; Αυτή η αναπάντητη στις 5 το πρωί τι ήτανε..; Έλα πες μου γι άυτό..Αθώο ε; Ναί, να το δεχτώ..Φίλος σου είναι και λογικό θα ήτανε αφού φτάνεις αύριο..Μα εγώ μέσα μου καίγομαι..Μου έβαλες και τις φωνές στο τέλος. Και μετά διερωτήθηκες γιατί σε ξύπνησα τόσο γλυκά και μετά κατέβασα τα μούτρα μου μέχρι το πάτωμα..Τί ήθελες δηλαδή; Να σε ρίξω απ' το κρεββάτι και να σ'αρχίσω τις κλωτσιές;; Δεν γίνεται..Σε νοιάζομαι ρε κουτό..Σε νοιάζομαι και όχι μόνο σ'αγαπάω, σε λατρεύω...Ήσουν, είσαι και θα είσαι τα πάντα..Τώρα σου το λέω και είμαι σίγουρος ότι τα ξέρεις αλλά θα στα ξαναπώ. Δεν γίνεται έτσι απλά να το αφήσω να περάσει. Ξέρεις..μπήκα στο σπίτι και ράγισε η καρδιά μου ρε ψυχούλα μου..δεν ήσουνα εδώ..Μόνο η μυρωδιά σου..Το αρωματάκι σου..Πολύ μελό ακούγεται, αλλά τι να κανω..να μην στο πώ..Θα στο πώ..Αφού αυτό νιώθω..Όλα τα λέμε πλέον, κακά καλά τα λέμε..το συμφωνήσαμε έτσι δεν είναι..Αλλα δεν ξέρω αν το κάνεις ακόμα...Εχω κι άλλα πολλά να σου πω αλλά δεν βγαίνουνε άλλο..Προσπαθώ να τα βάλω σε μιά τάξη..Το θέμα τώρα είναι άλλο..Ξέρεις τι συνειδειτοποίησα..;Mην θυμώσεις..απλά θέλω να στο πώ..Έστω και απο δώ..Ξέρεις, δεν με πειράζει όλο αυτό..Θέλω να ξέρεις ότι μ'αρέσει η μελαγχολία μου..μ'αρέσει και η μοναξιά μου...κλείνομαι για λίγο για να νιώσω ζωντανός...Ελπίζω να με καταλαβαίνεις..Το ξέρω φυσικά, δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση..Εμείς οι δυό είμαστε ένα έτσι δεν είναι..; Άσε που δεν το παραδέχεσαι..Το ξέρεις...Ούφ..Διαλέγω αγαπημένο απο Coldplay (αντιφατικό μεν..)




Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Πήρα γράμμα..(επιτέλους)



Gare St.Roch

Αγαπητέ μου εαυτέ,

Περιμένοντας το τρένο στο σταθμό, προσπάθησα να ξαναφέρω στην μνήμη μου όλες τις ατελείωτες στιγμές που έζησα μέσα σε τόσο λίγο διάστημα..είναι απίστευτο πόσο εύκολα και γρήγορα περνάει ο καιρός και αυτό μου λέει πολλά..(φαντάζομαι και σε σένα)

Πραγματικά, εδώ περνάω πολύ καλά και αυτό μου κάνει καλό..! Κρατάω στο μυαλό μου όλα όσα έχω ζήσει εδώ και παίρνω δύναμη..Συνειδητοποιώ πως η ζωή έιναι όμορφη με όλες της τις δυσκολίες..Θα μου λείψουν όλα και έιμαι σίγουρος..Τα πάντα είναι πλέον μέρος τις καρδιάς μου και της ίδιοσυγκρασίας μου…Νιώθω ότι φεύγω από το σπίτι μου και ίσως και λίγο παραπάνω…Το ίδιο πιστεύω ότι νιώθεις και εσύ. Στο κάτω κάτω, εδώ αναστήθηκες..!

Ξέρεις, αρχισα να ζωγραφίζω ξανά…Απίστευτο ετσι..;Μετά από τόσα χρόνια άρχισα να ζωγραφίζω…Νιώθω ότι όλα μπαίνουν σε μια τάξη. Ναί σε σένα το ωφείλω, που την κατάλληλη στιγμή ξαναζωντάνεψες μέσα μου! Όλα όσα έζησα και πέρασα εδώ με έκαναν να πιστέψω ξανά σε μένα..Στις δυνάμεις μου…Και έιμαι σίγουρος ότι με περιμένουν πολλά…

(πρέπει να φύγω..)

Προσπαθώ να ξαναρχίσω κάτι που είχα έθαψες στην ψυχή μου για πάρα πολλά χρόνια και ίσως να έιναι ένα σημάδι ότι όλα παίρνουν σιγά σιγά τον δρόμο τους…Είμαι στο τρένο και κοιτάζω για ακόμα μια φορά έξω απ’το παράθυρο όλα αυτά τα πανέμορφα μέρη που δεν μπορώ να βγάλω απ’το μυαλό μου ποτέ..Σκέφτομαι συνέχεια πως έφτασα εδώ…Είκοσι χρονών και είμαι σ’ένα τρένο και ταξιδεύω κάπου λίγο έξω απ’την Lyon..Κατεύθυνση: το μαγευτικό Παρίσι.Πολλές φορές σκέφτηκα ότι η ζωή μου είναι ένα παιχνίδι..μια ταινία...ναι, έτσι την βλέπω.Έζησα τόσα πολλά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα που ποτέ δεν ξέρω και εγώ ο ίδιος πως θα χωρούσαν σε είκοσι μόνο χρόνια…Πολλοί λένε πως η αληθινή ζωή αρχίζει τώρα..Ίσως…Κι όμως εγώ ξέρω καλά πως η ζωή μου μέχρι τώρα ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα ψέμα…Έζησα τα πάντα αληθινά. Μένω ικανοποιημένος ξέροντας πως έκανα όλα όσα ήθελα να κάνω..Πως δοκίμασα, δοκιμάστηκα…Και τώρα είμαι εδώ, σώος και αβλαβής..

Ευχαριστώ που με αντέχεις και σε αντέχω όλα αυτά τα χρόνια. Η κατανόηση και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Είμαι εγώ και εσύ και ελπίζω να μην αποφασίσεις να πας ταξιδάκι πάλι γιατί δεν θέλω να υποφέρω άλλο μακριά σου..!

Με αγάπη και απέραντη στοργή, Εγώ

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

Κενός...


Δεν ήξερα τι να σου γράψω..Δεν έχω πια φωνή..Περιμένω μέρα με την μέρα ένα σημάδι απο σένα...Ίσως να κάνω λάθος, αλλά ας μου εξηγήσει κάποιος επιτέλους γιατί πονάω τόσο πολύ..Όταν σε χάνω, χάνω την ίδια μου την ζωή...Δεν υπερβάλλω..Έκανα τα πάντα για σένα και το ξέρεις..Είμαι εδώ και σε περιμένω να φανείς στην άκρη του δρόμου..να μου δώσεις ελπίδα...

Για σένα απόψε διαλέγω λίγα στιχάκια απο το αγαπημένο μου συγκρότημα και σου τα αφιερώνω...

"Τhere's a part in me you'll never know
the only thing I'll never show

Hopelessly I'll love you endlessly..
hopelessly I'll give you everything..
but I won't give you up...
I won't let you down
and I won't leave you falling
If the moment ever comes..." (Endlessly/MUSE)

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Στους δρόμους (κι όποιος αντέξει..)



Κάθεσαι και δεν λες πολλά

Μονάχα στο σκυλί σου…

Σε κοιτάει με δυο μάτια που κλαίνε..

Πονάει μαζί σου

Δεν υπάρχει διέξοδος..

Το βλέπω στα μάτια σου κάθε φορά που με κοιτάς..

Eγώ γυρνάω πάντα πλάτη

Ξέρω τι περνάς μα δεν με πειράζει…

Εγώ έχω βολευτεί..εγώ κύριε υπάρχω..!

Δεν είσαι μέρος του κόσμου μου και αυτό δεν με πονάει..

Εσύ είσαι ένας φτωχός..

Ένας απλός άστεγος

Ο δρόμος είναι πια το σπίτι σου..

και η φωτιά που σε κρατάει ζωντανό κάθε νύχτα…

Περπάτησα στα στενά..Εκεί που ο πόνος των ανθρώπων γίνεται ένα με τις πλάκες..Εκεί που κανένας δεν έχει κοιτάξει εδώ και χρόνια..Και είδα παιδιά να κρατάνε κουβαδάκια…είδα μανάδες να προσεύχονται..Είδα την ζωή να λιγοστεύει μέρα με την μέρα όλο και πιο πολύ…Δεν υπάρχει λύπηση..Μονάχα αδράνεια πιά..Δεν υπάρχουν σώματα..Μονάχα οι φωνές τους ακούγονται…Άλλωστε δεν κάνεις τον κόπο να γυρίσεις το κεφάλι να τους κοιτάξεις..Είναι ελεεινοί, βρώμικοι, επικίνδυνοι…Επικίνδυνοι επειδή πεινούν, επικίνδυνοι επειδή τις νύχτες πεθαίνουν στο κρύο…Επικίνδυνοι επειδή δεν έχουν αυτό, που αποκαλούμε εμείς οι βολεμένοι, σπίτι…

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Πεδία αθωότητας...


Ανθρωποι. Ότι και να κάνουμε, όπως και να ζούμε, όσα και να περάσαμε, έχουμε την τάση να ξεχνάμε..Να αφήνουμε την ζωή να περνάει από δίπλα μας, να μας κοιτάει στα μάτια, να φωνάζει, να μας ταρακουνάει…άλλες φορές να μας χαιδεύει και άλλες να μας φτύνει…

Να πάρω λίγο παρελθόν ; Το έχω ανάγκη.. Να γίνω παιδί…Λίγο μόνο..

Where has my heart gone
An uneven trade for the real world…
I want to go back to

believing in everything and knowing nothing at all…

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Σκατά


Τις τελευταιες μερες νιωθω λύπη..Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά όλα έχουν γίνει δύσκολα...Οι μέρες, οι νύχτες, οι ατελίωτες ώρες σε ένα δωμάτιο...Δεν έχω να πώ πολλά, δεν έχω τη διάθεση. Εχω αφήσει την ζωή μου στο έλεος του Θεού και δεν μου αρέσει. Παραμέλησα τους φίλους μου, τα θέλω μου, στα μαθήματα δεν πηγαίνω σχεδον καθόλου, τα πράγματα που μου έδιναν δύναμη...Ακόμα και ο τρόπος που γράφω έχει αλλάξει..Παρανοώ..

Δεν ξερω αν έχει αλλάξει κάτι μεταξύ μας..Δεν μπορώ να μιλήσω, φοβάμαι..πραγματικά φοβάμαι τα πάντα..ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Πονάω να διαβάζω όλα όσα σου έχω γράψει μέχρι σήμερα..Όλα όσα σου αφιέρωσα, όλα όσα νιώθω για σένα.."Τίποτα, δεν υπάρχει στο στόμα πια φωνή.." Ελπίζω όλα να πάνε καλά..Δεν ξέρω αν θα είσαι στην ζωή μου και αύριο, απόψε θα κανω την προσευχή μου για μένα μόνο...Σ' αγαπώ...


Οι νύχτες όλο πιο συχνά θα πλησιάζουνε
όταν εσύ θα περιμένεις να χαράξει
και το πρωί που οι πλατείες θα αδειάζουνε
δεν θα υπάρχει πια κανείς να σε κοιτάξει.

Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά
σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε
κι έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδιά
άν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε.

Τώρα που θέλω να γυρίσω
ξέρω κανέναν δεν θα βρω
έχεις αλλάξει το όνομά σου
και δεν υπάρχεις πια εδώ.

Εδώ οι μέρες μου περνούν με την βροχή
νύχτες ναυάγια στους δρόμους περπατάνε
θέλω να πω μα με τρομάζει η σιωπή
κι οι απουσίες από δίπλα μου περνάνε

Μην έρθει πάλι ο χειμώνας και χαθείς
και τα πανιά σου μην τα σκίσει ο αέρας
κι όπως φυσάει τα σημάδια δε θα βρεις
θα 'χουν σκορπίσει στα συντρίμμια κάποιας μέρας.

Τώρα που θέλεις να γυρίσεις
εγώ φοβάμαι να σε δω
έχω ξεχάσει τ' όνομά μου
και δεν υπάρχω πια εδώ...

Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Άνθρωπος...Ενέργεια ή πηγή ενέργειας..;


Τη μέρα που γεννιόμαστε είμαστε απλές υπάρξεις και τίποτα παραπάνω. Και είναι στο χέρι το δικό μας να κάνουμε την διαφορά. Είναι στο χέρι το δικό μας αν θα είμαστε απλά ενέργεια ή πηγή ενέργειας. Και αυτός που έχει την δυνατότητα να το συνειδητοποιήσει αυτό και να το δεχτεί, να το φυτέψει και να το καλλιεργήσει στο μυαλό του, τότε θα μπορέσει να περάσει σαν ύπαρξη σε άλλο επίπεδο..

Είναι πραγματικά δύσκολο να βρει κάποιος το νόημα της ζωής…γιατί πολύ απλά ο καθένας βρίσκει το δικό του νόημα, στον δικό του κόσμο, στην δική του πραγματικότητα…

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι (Κεφάλαιο 5)


Υπάρχουνε κάποιες στιγμές που νιώθω πως τα πάντα γύρω μου είναι μάταια. Λάθος. Μάταιος είμαι εγώ και όχι η ζωή γύρω μου. Γιατι πολλές φορές χρειάζεται απλά να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις την ζωή με άλλο μάτι. Δεν υπάρχει ιδανικότερο αγαθό από την ζωή. Και για όσο ζούμε και για όσο αναπνέουμε έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε τον τρόπο ζωής μας όλο και καλύτερο. Καλύτερο για εμάς και συνεπως για τους γύρω μας. Είμαστε "δεσμευμενοι" να προστατεύουμε την ζωή μας και την ύπαρξή μας. Να υπάρχουμε και να διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή για έμας, να αρπάζουμε τις ευκαιρίες, να τις ψάχνουμε ή ακόμα και να τις φτιάχνουμε για μας.

Παρόλα αυτά, λέγοντας "καλή ζωή" δεν συνεπάγεται με μια ζωή γεμάτη γέλια, χαρές, ευτυχία και καλοπέραση μόνο. Ομορφη ζωή είναι όταν σαν άνθρωποι προσπαθούμε να ζούμε αληθινά. Με χαρές αλλά και με λύπες, με γέλιο και κλάμα, με ευτυχία και δυστυχία...Να μπορούμε και να έχουμε την δύναμη να στεκόμαστε αντάξιοι των δυνατοτήτων μας. Να παλεύουμε και να πετυχαίνουμε στόχους. Να βρίσκουμε τον τρόπο να γινόμαστε καλά κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα, να παίρνουμ δύναμη, να στεκόμαστε στα πόδια μας και να κοιτάμε τους γύρω μας στα μάτια. Αυτό είναι ζωή και δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μάταιη...

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

The sky is the limit (αν όντως υπάρχουν όρια)

Καθόμουνα για ωρες και προσπαθούσα να βαλω τον εαυτό μου στην διαδικασια να σκεφτεί σε πιο σημείο θα μπορούσε να φτάσει ο καθένας μας για να πετύχει τους στόχους του..Μέχρι που ένα τραγούδι στον υπολογιστή μου έδωσε απλόχερα την απάντηση...

"The sky is the limit.."

Είναι όμως όντως έτσι..; Θα ήταν το καλύτερο για μένα να βάλω σε κάθε μου πράξη και στόχο όριο τον ουρανό..; Αυτό με φοβίζει κάπως. Με συγχίζει...Ίσως για να το κάνω, να πρέπει να εκτιμήσω λίγο περισσοτερο τον εαυτό μου...Τις περισσότερες φορές τα όρια δεν τα βάζουμε εμείς αλλά οι συνθήκες κάτω απο τις οποίες ζούμε. Οικονομική κατάσταση, οικογένεια, φίλοι κτλ.. Ή μήπως το όριο δεν έιναι κάτι "υπαρκτό" και είναι απλά η διαδικασία σκέψης που κάνουμε στο μυαλό μας για το μεχρι που θα τραβούσαμε το σχοινί για να φτάσουμε στον στόχο. Τις περισσότερες φορές το να βάζουμε όρια μα κρατά προσγειωμένους και μας πεισμώνει ακόμα περισσότερο να φτάσουμε στον στόχο. Απο την άλλη, όταν μας τα βάζουν οι γύρω μας καταλήγουμε να κάνουμε κάτι υποχρεωτικά αφου δεν παίζουμε το παιχνίδι στα δικα μας όρια αλλά στων άλλων. Η τοποθέτηση ορίων είναι παντοτε σχετική. Ο καθένας λειτουργεί διαφορετικα, με διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά πρέπει, διαφορετικούς στόχους. Θα μπορούσα ακόμα να πω ότι το όριο αγγίζει ελαφρά και την εκμετάλλευση. Είτε την δική μας έιτε των γύρω μας. Το να βάζεις όριο τον ουρανο, ότι και να συμβολίζει ο ουρανός για τον καθένα, σημαίνει ότι μπαίνει αυτόματα πρώτο το "εγω". Σημαίνει ότι δεν υπολογίζεις αντιδράσεις, δεν υπολογίζεις πρόσωπα, δεν υπολογίζεις τι έχεις να χάσεις. Θα μπορούσε δηλαδή, στην προσπαθεια σου να φτάσεις τον ουρανό, να καταστρέψεις φιλίες, σχέσεις, ή ακόμα και να ξεφύγεις απο στόχους που ήδη έχεις φτάσει. Και όλα αυτά κάτω, φυσικα, απο μια προυπόθεση. Οτι όντως αξίζει να βάζεις όρια...

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Μπαμπά σ' ευχαριστώ...


Αυτές τις μέρες ένιωσα την ανάγκη να σου δυο λόγια… Δεν έχω κάτι, απλά μου έχεις λείψει. Ναι, και η μαμά μου λείπει αλλά εσύ μου λείπεις περισσότερο. Συνδεθήκαμε, ξέρεις, πολύ τον τελευταίο καιρό και αυτό μου έχει δώσει πολλά…Λένε ότι μοιάζουμε. Και εγώ το πιστεύω αυτό. Στο κάτω κάτω μπαμπάς μου είσαι…

Θέλω να σου πω ευχαριστώ…Ευχαριστώ που μ’ έχεις κάνει σαν εσένα…Ευχαριστώ που από παιδί δεν σταμάτησες να μου δίνεις σε κάθε μου βήμα, λόγους να παλεύω για μένα…Σ’ ευχαριστώ που στεκόσουνα πάντα δίπλα μου, αλλά ποτέ δεν άπλωσες το χέρι να με σηκώσεις όταν έπεφτα. Σ’ ευχαριστώ που μου μίλησες την κατάλληλη στιγμή και μου έδωσες με τον καλύτερο τρόπο συμβουλές. Σ’ ευχαριστώ που υποστήριξες τις επιλογές μου όσο δύσκολες και να ήταν για σένα να δεχτείς…Σ ευχαριστώ που μου έμαθες να εκτιμώ το όμορφο, το απλό…Σ’ ευχαριστώ που μου έδειξες τι είναι οικογένεια…Σ’ ευχαριστώ ακόμα περισσότερο που μου έδωσες το πρότυπο του πατέρα…Σ’ ευχαριστώ που ακούς κάθε μου λέξη με προσοχή και μετρά για σένα η γνώμη μου…Σ’ ευχαριστώ που με έμαθες να σέβομαι και να εκτιμώ τα αγαθά που μας δίνει η ζωή…Σ’ ευχαριστώ που δεν έμεινες ποτέ απαθής στην ζωή μου…Σ’ ευχαριστώ που πάλευες και παλεύεις κάθε μέρα…Σ’ ευχαριστώ που δεν σταμάτησες ποτέ να κάνεις όνειρα για μένα…Σ’ ευχαριστώ που είσαι ο μπαμπάς μου…

Θέλω απλά να ξέρεις ότι είμαι περήφανος για σένα και πως ότι και να φέρει η ζωή εγώ θα είμαι πάντα ο γιος σου και εσύ θα είσαι πάντα το πρότυπό μου…

Η ζωή είναι μικρή και εμείς ακόμα «μικρότεροι»…Σου λέω ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, ξέροντας καλά πως κάθε φορά που με κοιτάς, το βλέπεις στα μάτια μου και νιώθεις ικανοποίηση…

Ευχαριστώ που είσαι πάντα εκεί και μου δίνεις δύναμη να ελπίζω, να παλεύω, να κάνω όνειρα, να ζω…

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Για ουρανό διαλέγω χρώμα γαλάζιο...


Βγήκα στο μπαλκόνι..04:20 γράφει το ρολόι..Έξω το κρύο τρυπάει κόκκαλα. Στάθηκα για λίγο και κοίταζα το πάρκο απέναντι..Δέντρα ψηλά, περήφανα..Κοίταξα τον ούρανο.

-«Δεν σου πάει το μαύρο..»

-«…»

-«Δεν μιλάς απόψε, ε..; »

-«…»

-«Και καλά κάνεις..Σήμερα έβλεπα ντοκιμαντερ..Planet Earth, το έχεις ακουστά; Είναι αυτό που φτιάξαμε για σένα..Μήπως και σώσουμε το τομάρι μας…Να δείξουμε κάποιο ίχνος ενδιαφέροντος…Να έχουμε να λέμε πως το ξέραμε αλλά δεν κάναμε τίποτα…Ότι προσπαθήσαμε να σας σώσουμε αλλά ήτανε πλέον αργά..Λές και πάθατε καρδιακό επεισόδιο ένα πράμα. Αλλά δεν επιζήσατε στο ηλεκτροσοκ…Μου έχεις λήψει κάπως..»

-«Καρδιακό..;;»

-«Α, τώρα μίλησες..Ναι, καρδιακό επεισόδιο..»

-«Σαν αυτούς που καπνίζουν ένα πράμα..;»

-«Κάπως έτσι..»

-«Μα δεν καπνίζω..»

-«Δεν έχει σημασία..Καπνίζω εγω…Εσυ είσαι αυτό που λέμε, παθητικός καπνιστής»

-«…»

-«Σώπασες…Τι να πείς και εσύ…Πάντως να ξέρεις, σε προτιμώ γαλάζιο…»



Υ.Γ.: Η φωτογραφία απο την Κύπρο και τον πανέμορφο ουρανό της..

Ο δρόμος και ο προορισμός



Ο «δρόμος» και ο «προορισμός» είναι δύο σημεία αλληλένδετα στον χρόνο. Και λειτουργούν πάντα σαν συγκοινωνούντα δοχεία…Χωρίς προορισμό δεν υπάρχει δρόμος και φυσικά χωρίς δρόμο δεν υπάρχει προορισμός…

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Σήμερα θα γράψω διαφορετικά..


Αν και ξέρω πως ήδη τα ξέρεις, νιώθω πως στο χρωστάω…

Δεν θα μπορούσα να αρχίσω αλλιώς με το να σου πώ πως σ’αγαπώ…Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που μου βγάζεις…

Τα πράγματα έιναι απλά..Είσαι η ζωή μου όλη..Δεν λέω πολλά, έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται…Έψαξα βαθιά μέσα μου και ξέρεις τι ανακάλυψα..; Ότι είσαι παντού..Ακόμα και στα πιο απόκρυφα σημεία…Σε λατρεύω…

Σήμερα ονειρεύτηκα…Ονειρεύτηκα εμάς τους δυό...Και ένιωσα όμορφα, γαλήνια..Απ’τις λίγες φορές που ένιωσα ολόκληρος, που ξύπνησα χαμογελαστος..

Θέλω να μου υποσχεθείς κάτι…Θα θελα να μου κρατάς το χέρι…Να με στηρίζεις όπως τώρα…Θα θελα να είσαι στην ζωή μου στα πιο μικρά, στα καθημερινα..Δεν είμαι άνθρωπος που ζητάει μεγαλεία…Να μου λές καλημέρα, να βλέπεις μαζί μου τηλεόραση, να τρώμε μαζί, να με κρατάς απ’ το χέρι, να με φιλάς, να λέμε καληνύχτα…Και όταν θα είμαι ένας γεράκος προβληματικος, να μου δίνεις τα γυαλιά μου, να μου φέρνεις τα χάπια μου, να ξαπλώνεις δίπλα μου στο κρεβάτι και να μιλάμε με τις ώρες…Να μιλάμε για το παρελθόν, να λέμε την ζωή που ζήσαμε μαζί τόσα χρόνια…Και κάπου εκεί θα σου θυμίζω πως όταν ήμουνα μικρός κάπως έτσι φανταζόμουνα την ζωή μου…Μαζί σου, δίπλα σου…Και πως κάποτε το είχα γράψει σ’ένα blog, και το δημοσίευσα…

Και όταν θα έρθει η στιγμή να κλέισω τα μάτια μου θα θελα να σε πάρω αγκαλιά…Να κοιμηθούμε και να φύγουμε μαζί…Να ταξιδέψουμε στους κόσμους που λέγαμε, που φτιάχναμε μαζι…


Είσαι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί…Είσαι το φώς μου…Σ’αγαπώ…

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Η ζωή μου παραμύθι (Κεφάλαιο 4)


Μερικές φορές τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ όσο νομίζουμε. Σαν άνθρωποι, έχουμε συχνά την συνήθεια να κάνουμε τα πράγματα περίπλοκα, δύσκολα. Γιατί, ίσως πολλές φορές το έχουμε ανάγκη. Φτιάχνουμε σενάρια με το μυαλό μας που μας φαντάζουν πραγματικότητα, μας πονούν, μας υψώνουν τον εγωισμό μας, μας κατοχυρώνουν το δικαίωμά μας να στεκόμαστε μόνοι μας, όσο μονάχοι και να νιώθουμε. Με αυτό τον τρόπο, δίνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό την εντύπωση ότι έχουμε πάντα δίκαιο, ότι όλα όσα νομίζουμε είναι αλήθεια, ότι το δικό μας σενάριο, είναι το πιο σωστό, το πιο εφικτό. Πως τα πράγματα από την δική μας οπτική γωνία είναι τα πιο αληθινά και τα πιο πιθανά.

Πολλές φορές, μπορεί και να είναι. Αλλά όχι επειδή τα τοποθετήσαμε εμείς στην σωστή θέση, αλλά επειδή πολύ απλά, τα σκεφτήκαμε, τα δουλέψαμε στο μυαλό μας και τα θέσαμε στο τραπέζι τον διαπραγματεύσεων την κατάλληλη στιγμή, κάτω από τις κατάλληλες συγκυρίες…Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα παίρνουν την αντίθετη κατεύθυνση..; Εκεί είναι που φαίνεται η πάστα του κάθε ανθρώπου που ξεχωρίζει με τον συγκροτημένο χαρακτήρα του. Γιατί σε τέτοιες στιγμές δεν χρειάζεται μόνο να απολογηθούμε στο άτομο το οποίο αμφισβητήσαμε αλλά πολύ περισσότερο να τα βρούμε ξανά με τον εαυτό μας. Να κοιτάξουμε μέσα μας, να δούμε τι πήγε λάθος και να πάρουμε αποφάσεις. Αποφάσεις που, τελικά, θα μας εξιλεώσουν από τα λάθη μας.

Ο καθένας μας έχει την υποχρέωση να κρατάει τις σκέψεις του για τον εαυτό του και να περιμένει.. Να περιμένει μέχρι να είναι σίγουρος. Με αυτό τον τρόπο, πραγματικά, οι καταστάσεις εξελίσσονται αλλιώς. Γιατί με αυτό τον τρόπο μπορεί να γίνει καλύτερος σαν άνθρωπος και να αποκτήσει ανάμεσα στους ανθρώπους που τον περιβάλλουν, την θέση που αληθινά του αξίζει…

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Είναι κάτι μέρες μοναξιάς...



Είναι κάτι μέρες μοναξιάς που θέλω απλά να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ και μ'αγαπούν αλλά η απόσταση μου το κάνει σχεδόν αδύνατο..Αφιερωμένο..

Hello world
Hope you're listening
Forgive me if I’m young
For speaking out of turn
There’s someone I’ve been missing
I think that they could be
The better half of me
They’re in their own place trying to make it right
But I’m tired of justifying
So i say you’ll..

Come home
Cause I’ve been waiting for you
For so long
And right now there's a war between the vanities
But all i see is you and me
The fight for you is all I’ve ever known
So come home

I get lost in the beauty
Of everything i see
The world ain’t as half as bad
As they paint it to be
If all the sons
If all the daughters
Stopped to take it in
Well hopefully the hate subsides and the love can begin
It might start now..
Well maybe I’m just dreaming out loud
Until then

Come home
Cause I’ve been waiting for you
For so long
For so long
And right now there's a war between the vanities
But all i see is you and me
The fight for you is all I’ve ever known
Ever known
So come home

Everything i can’t be
Is everything you should be
And that’s why i need you here
Everything i can’t be
Is everything you should be
And that’s why i need you here
So hear this now

Come home
Cause I’ve been waiting for you
For so long
And right now there's a war between the vanities
But all i see is you and me
The fight for you is all I’ve ever known
Ever known
So come home

Come home