Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Η ζωη μου παραμύθι (Κεφάλαιο 2)

Έχω μεγαλώσει και αυτό μ’ έχει αλλάξει πολύ..Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από την στιγμή που συνειδητοποιείς πως είσαι πλέον υπέυθυνος για σένα και πως κάνενας πλέον δεν έχει λόγο στη ζωή σου..Αυτό έιναι ευτυχία…και πολλές φορές χρειάζεται να το παλέψεις σκληρά..γιατί αυτή είναι η αλήθεια που περιβάλλει τον φυγόπονο χαρακτήρα μας…Γιατί σαν άνθρωποι έιμαστε όντα που ο πόνος είναι για μας σαν φυλακή…και μας σπρώχνει πίσω, στο παρελθόν..εκεί που πονέσαμε πρώτη φορα..έκει που ζήσαμε την αδικία και προσπαθήσαμε να την αποφύγουμε με κάθε μέσο που βρέθηκε μπροστά μας. Και όμως. Κάθε μας προσπάθεια να αποφύγουμε τα ίδια μας τα λάθη και να τα αφήσουμε πίσω μας χωρίς να τα έχουμε ήδη αντιμετωπίσει σωστά , μας οδηγούσε όλο και περισσότερο στην μιζέρια και στον πόνο..Και ακόμα πιο μακριά από την ευτυχία μας…Η παλη για την δικη μας ευτυχια γινεται πραγματικοτητα οταν συνειδητοποιουμε επιτελους ποιος ειναι ο σκοπος μας απο την μερα που γεννιόμαστε μεχρι την μερα που πεθαίνουμε..

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Αλλάζω..! (τίποτα δεν είναι μάταιο τελικά..)


Σήμερα έκλεισε ένας κύκλος…Μια πορεία που έχει σημαδέψει την ζωή μου. Θέλω να γράψω…

Την γνώρισα στα 15 μου. Σχολείο. Φορούσε τζιν, μαύρη φανέλα. Τα μαλλιά καστανά, λίγο πιο κάτω από τους ώμους. Εγώ ντυμένος με παντελόνι ¾ μπλε και άσπρη φανέλα γυμναστικής…Είχε κάνει κοπάνα από το σχολείο και ήρθε με μια φίλη της για να δούνε κάποιον..Κοιταχτήκαμε. Αβέβαιες ματιές στην αρχή. Μετά έφυγαν. Ρώτησα και έμαθα. Πήρα τον αριθμό της από κολλητό. Φρόντισα να πάρει τον δικό μου. Το μεσημέρι μου έστειλε μήνυμα. Χάρηκα…Εκείνη την μέρα είπαμε για όλα. Τα όνειρα μας, τα σχέδια μας, τον τρόπο που θα θέλαμε να αγαπήσουμε…Ερωτευτήκαμε… Από την πρώτη κιόλας μέρα…Και ήταν αλήθεια. Πραγματικά αλήθεια.. Το μετά δεν μπορούσα ούτε και στα όνειρα μου να το φανταστώ…

Πέρασε ένας χρόνος…Χριστούγεννα. Με παρέα στο βουνό. Σε εξοχικο..Εκέινες τις μέρες δεν θα τις ξεχάσω ποτέ..Γίναμε ένα. Σμίξαμε τα σώματα μας.Έτοιμοι και οι δύο να κάνουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Δώσαμε υπόσχεση.. Ο ένας για τον άλλον, για πάντα..

Και ό ένας χρόνος έγιναν δύο. Και ακόμα ένιωθα γι’ αυτήν όπως ένιωσα την πρώτη μέρα.. Έρωτα. Και αυτή την φορά κάτι παραπάνω. Αγάπη.. Την ένιωθα μέσα μου παντού. Με απογείωνε, με σήκωνε ψηλά και πετούσαμε στα σύννεφα μαζί…Την λάτρευα…

Και τα δύο χρόνια έγιναν τρία…Τρία ολόκληρα χρόνια και ήμασταν ακόμα στην αρχή.. Κανένας δεν μπορούσε να το πιστέψει. Την νοιαζόμουνα και την προστάτευα. Κάναμε τα πάντα μαζί. Ήμασταν ένα.. Ήμουνα το στήριγμα και ήταν η ελπίδα μου.. Να παλεύω για μας.. Να προσπαθώ μέρα με την μέρα περισσότερο. Και όσο κι αν προσπαθούσα να μην το δείξω, την αγαπούσα μέρα με την μέρα και περισσότερο. Την είχα πάνω απ’ όλους και απ’ όλα. Αυτό έκανε και αυτή…Αλλά κάπου τα πράγματα άρχισαν να θολώνουν. Το σχολείο τελείωνε. Για εκείνη έρχονταν σπουδές και για μένα στρατός. Δύσκολα.. Θα έμενε για μένα. Δεν δέχτηκα.. της μίλησα…Εγώ μετά τον στρατό δεν είχα σκοπό να μείνω…Είχα σχέδια…Της άφησα περιθώριο να σκεφτεί. Δέχτηκε.. Τέλη καλοκαιριού έφευγε για σπουδές. Χτίσαμε μαζί τον πρώτο τοίχο ανάμεσα μας. Κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση, και αυτή την φορά με την δική μου συγκατάθεση.

Η αγάπη δεν βλέπει σύνορα και αυτό το ξέρουμε και οι δυο καλά. Κτίσαμε τόσο γερά την σχέση μας που ό,τι και να ερχότανε μπροστά μας πάντα θα την αγαπούσα και θα την λάτρευα. Όχι από συνήθεια. Αλλά από πραγματική ανάγκη ενός ανθρώπου που ήξερα τι σκεφτότανε κάθε στιγμή κοιτώντας τον μέσα στα μάτια…Τελείωσε το καλοκαίρι..Εγώ φαντάρος. Αποχωριστήκαμε…

Όλα όσα ακολούθησαν ήτανε για μένα οι πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου…τουλάχιστον έτσι νόμιζα εκείνη την στιγμή…Παραστράτησε…Έκανε λάθη…Τα μετάνιωσε…

Τα τρία χρόνια έγιναν τέσσερα. Και ήμασταν και οι δύο ακόμη εκεί.. Δυνατοί ο ένας για τον άλλον…Στις γιορτές την έβλεπα…Περνούσαμε κάθε μέρα λες και ήταν η τελευταία…Ωριμάσαμε…Μάθαμε από τα λάθη μας…

Χωρίσαμε…Έκανα να της μιλήσω 5 μήνες…Μου έλειψε…Την σκεφτόμουνα κάθε μέρα…Χωρίς αυτήν ήμουνα μισός…Ήμουν κενός…Μετά από λίγο καιρό έμαθα ότι ήτανε με κάποιον…Μέσα μου είχα πεθάνει…Πληγώθηκα…Έκανα τα πάντα να την βγάλω από μέσα μου…Πήγα με άλλες, πάλεψα να πείσω τον εαυτό μου πως την ξέχασα…

Το τελευταίο καλοκαίρι την είδα ξανά… Μιλήσαμε…Τα βρήκαμε. Την ήθελα κοντά μου ξανά. Μου έδινε ζωή… Χώρισε γιατί είχε συνειδητοποιήσει πως δεν μπορούσε χωρίς εμένα…Ήμουνα το άλλο της μισό….Το είχαμε και οι δύο ανάγκη…Περάσαμε το ομορφότερο καλοκαίρι την ζωής μας…

Τελείωσε το καλοκαίρι και μπήκαμε 3ανά στην ρουτίνα. Μόνο που αυτή την φορά έφυγα και εγώ για σπουδές. Είχαμε αλλάξει αρκετά στο διάστημα που μείναμε χωριστά. Το μόνο που έμεινε ήταν η αγάπη που είχαμε μέσα μας ο ένας για τον άλλον. Μια αγάπη τόσο δυνατή και πραγματική. Απίστευτη…Ένας έρωτας γεμάτος πάθος…

Αλλά κάπου έπρεπε να τελειώσει…Κανένας δεν μπορούσε να αντέξει την απόσταση…Τόσο μακριά ο ένας από τον άλλο ήτανε ψυχοφθόρο…και για τους δυό. Της ζήτησα να έρθει να με δει…Να περάσουμε λίγες μέρες μαζί…Να ζήσουμε ο ένας τον άλλον έστω και για λίγο…Να κάνουμε το όνειρο μας πραγματικότητα…Αυτό που είχαμε υποσχεθεί δυο χρόνια πριν…

Και ήρθε…Περάσαμε μαζί μια εβδομάδα…Την πιο όμορφη εβδομάδα της ζωής μου, στην πιο όμορφη χώρα στον κόσμο…στην πιο γλυκιά πόλη… Και γίναμε ένα για πάντα…Δεθήκαμε…

Χωρίσαμε…Την κρατάω στην καρδιά μου…την κρατώ στην ψυχή μου…

-«Να προσέχεις..»

-«Θα προσέχω…»

-«Και να περνάς καλά…»

-«Ότι και να γίνει, να είσαι καλά…Μην μου πάθεις τίποτα..»

-«Σ’ αγαπώ…»

-«Σ’ αγαπώ…για πάντα…»

-«…για πάντα..»

Την φίλησα…Της χάιδεψα τα μαλλιά…Την κοίταξα στα μάτια….

Στάθηκα εκεί…Ανέβηκε τις σκάλες…Την κοίταζα…Γύρισε και με κοίταξε…Μου έστειλε ένα φιλί και χάθηκε από τα μάτια μου…Γύρισα την πλάτη και ξέσπασα σε λυγμούς…

Θα σε έχω μέσα μου για πάντα…Αλλά θα προχωρήσω…Όλα πλέον είναι καθαρά μπροστά μου…

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έχεις δώσει…

«I became somebody through loving you…”