Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Η ζωή μου παραμύθι..(Κεφάλαιο 1)


Κάποτε ένιωθα μόνος μου και αυτό το φοβόμουν..Ήξερα πως η μοναξιά δεν ήτανε κάτι «καλό» μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ένιωθα έτσι γιατί πού απλά έτσι μου έμαθαν…Και όμως..Τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας τις ζούμε μόνοι μας..στις πιο μεγάλες μας χαρές είμαστε μόνοι μας, στις πιο μεγάλες μας λύπες είμαστε μόνοι μας! Αν δεν παλέψει ο καθένας τον ίδιο του τον εαυτό, δεν θα καταφέρει να ζήσει ποτέ την αλήθεια του..

Τον τελευταίο καιρό έψαξα να βρώ την δική μου αλήθεια στα πιο απόκρυφα και απίθανα σημεία…και δεν λέω, έκανα λάθη…Και στις χειρότερες στιγμές καταράστηκα τον ίδιο μου τον εαυτό…που δοκίμασα και δοκιμάστηκα…Ηξερα όμως καλά πως αν δεν το έκανα θα είχα μετανιώσει ακόμα περισσότερο απ’ όσο μετάνιωσα για όλα όσα ακολούθησαν…Και μπορεί να χάθηκα στο ψέμα του κόσμου γύρω μου αλλά τωρα ξέρω καλά πως έζησα και ζώ κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ όλα αυτά…Τώρα ξέρω πως ζώ την αλήθεια την δική μου…Και πλέον έχω το κουμάντο στα θέλω μου και στα μπορώ μου…

Αγάπη απο πέτρα


Ζητας να ψαξεις μες τη γη μου..Και όσο ψάχνεις τοσο σ’ ακολουθω..Γιατι όλα οσα εφτιαχνα όλη μου την ζωή, έγιναν στάχτες σε μια μέρα…Κανείς δεν ξέρει πόσο μπορεί να πονέσει ένας ανθρωπος, όσο εγω…Γιατι εχω ζήσει τον πόνο λες και είναι μέρος της ψυχής μου…

Ξυπνισα ιδρωμένος…Ένιωσα ένα ρίγος και την ραχοκοκαλιά μου να μαγκώνει..Κοίταξα το ρολόι…4:50. Εξω το σκοτάδι σκέπαζε την πόλη, την αγκάλιαζε, την φιλούσε, την νανούριζε…Γυρισα και κοίταξα γύρω μου…Μόνος μου..Εκλεισα τα μάτια και πήρα μια βαθιά ανάσα…

Θυμήθηκα εσένα ξανά…Λές και δεν μπορούσα να σε βγάλω απ’ το μυαλό μου…Λες και πάντα είσαι εκεί…

«Κοίτα τι βρήκα!» μου λές και ανοιξες το χέρι σου μπροστά μου. Κοίταξα περίεργα στην αρχή αλλα μετα το είδα..Μια πετρούλα στο μέγεθος του νομίσατος και στην μέση χαραγμένη μια καρδιά..Μια καρδια ραγισμένη… «Λές να ‘ναι σημάδι;» σε ρώτησα και γύρισες το βλέμμα πάνω μου. «Σημάδι για τι;» απάντησες.. «Για μας..» Κοίταξες τη πέτρα ξανά και χωρίς δέυτερη σκέψη την έριξες στην άμμο.. «Εμείς, δεν θα χωρίσουμε ποτέ..» Με πήρες αγγαλιά και με φίλησες στο στήθος…Και ένιωσα μέσα μου να πέφτουνε ροδοπέταλα..ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν…Μα το βλέμμα μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από χάμω..Την κοίταζα λές και με τραβούσε σαν μαγνήτης.. Κι ύστερα ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει..να σπάει και να γίνεται κομμάτια…Μια καρδιά από πέτρα..

Κοίταξα έξω απ’ το παράθυρο.. έιχε αρχίσει ήδη να ξημερώνει..Γύρισα στο πλάι και κοίταξα το μαξιλάρι σου..Σε ζήτούσα κι ας ήξερα πως δεν θα ερχόσουνα πίσω ποτέ..Σ’ έψαχνα κι ας ήξερα πως έιχες χαθεί…

Σ’ αγαπούσα κι ας ήξερα πως μια μέρα θα έβρισκαν την αγάπη μας πεταμένη σε μια αμμουδια...χαμένη σε μια ακρογιαλια...χαραγμένη σε μια πέτρα ριγμένη στην άμμο…


Guess I thought I’d have to change the world

To make you see me

To be your one

I could have run forever…

All that I’m living for…

All that I wanted more…

If you want me

Come and find me..

I believed all your lies

Just pretend you love me..

Μια τελευταία φορα..


Αν την τελευταία φορά που προσπάθησα να σου μιλήσω και να σου πω τι έχω μέσα μου, δεν προσπάθησες έστω και για λίγο να με καταλάβεις τότε θα σε ρωτήσω πολύ απλά και θέλω να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου απαντήσεις. Ποιόν έχω στην ζωή μου εγώ; Εσένα;

Δεν είσαι πουθενά και σήμερα μου το έχεις αποδείξει. Δεν είσαι πουθενά και αυτό θα σε κυνηγάει μια ζωή. Δεν θα σου μιλήσω ξανά για μένα. Ζήσε στον κόσμο που διάλεξες να ζήσεις και άσε με εμένα να κάνω αυτό που έκανα πάντα με τους ανθρώπους που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μου. Θα σου ότι πολύ απλά εσύ ατύχησες. Δεν μου αφήνεις πλέον περιθώρια να σε αγαπήσω και να σου προσφέρω. Απλά είσαι κενή. Και το ξέρεις. Δεν χρειάζεται να είσαι εδώ. Πλέον δεν έχω τίποτα να πάρω από σένα, πόσο μάλλον να σου δώσω. Δεν θα σου πω ότι σε μίσησα, αυτό θα ήταν πολύ απλά λάθος. Είσαι τόσο εκτός πεδίου που και εγώ απορώ πως κατάφερα να σε αγαπήσω τόσο πολύ. Ούτε να σε μισήσω μπορώ…Σου ακούγεται αστείο; Κάνε ότι νομίζεις. Εγώ έχω επισήμως χαθεί από την ζωή σου…Φτάνει.

Ότι γράφω δεν θα το πάρεις ποτέ. Δεν θα σου δώσω πλέον ούτε μια στιγμή ευχαρίστησης ότι σε σκέφτομαι, ότι πονάω, ότι είμαι μόνος μου, ότι σε έχω ανάγκη…Δεν θα σε αφήσω ούτε στιγμή να νιώσεις ότι σε κατηγόρησα για ο,τι έχει γίνει με μας. Απλά θα σε αφήσω να πιστέψεις ότι σε μίσησα γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Σ’ αγαπώ και θα σε αγαπώ για πάντα. Να το θυμάσαι…Ούτε το χτες, ούτε το σήμερα, ούτε το αύριο πρόκειται να αλλάξει τι έχω μέσα μου για σένα…Απλά πρέπει να ζήσω μακριά σου…Αυτό μόνο…