Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Kάπου ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος...


Μερικές φορές βρίσκω τον εαυτό μου σε άλλη διάσταση..Σε κόσμους όμορφους, μαγικους..να σε κρατάω τόσο σφιχτά που να μην μπορείς να ξεφύγεις..

Σε γνώρισα τυχαία, σαν εκείνες τις στιγμές που η μοίρα παίζει τα πιο παράξενα παιχνίδια, και σε ερωτεύτηκα απ’την πρώτη κιόλας μέρα..Και μου γέμισες την ψυχή με όλα όσα ονειρευόμουνα από παιδι..με φίλησες για πρώτη φορά και κόλλησα…ήθελα να σε φιλάω μέρες ολόκληρες, εβδομάδες, χρόνια..Με άγγιξες και ένιωσα πως χάθηκε η γη κάτω απ’τα πόδια μου..πως πετούσα στους ουρανούς…

Και γίναμε ένα…Δύο καρδιές στον ίδιο χτύπο..δυό σώματα στον ίδιο ρυθμό..δυο ψυχές στον ίδιο παράδεισο…

΄΄Πόσο πολύ σ’ αγάπησα ποτέ δεν θα το μάθεις΄΄..και πόσα όνειρα κάνω για μας δεν θα το πίστευες ποτέ..Κι αν μερικές φορές σε πληγώνω είναι που σ’αγαπάω πιο πολύ κι απ’τον ίδιο μου τον εαυτό..Πάνω από μένα…πάνω απ’όλα…Ποτέ δεν τόλμησα όμως να σου πώ πως όταν είσαι μακριά μου πεθαίνω..Πόση ανάγκη έχω να σ’αγγίξω ξανά και να πάρω όλα αυτά που νιώθω πως χάνω…Δεν θέλω να φεύγεις και το ξέρω πως δεν είναι επιλογή σου..μα σε χρειάζομαι εδώ..κοντά μου, δίπλα μου, να σε φιλώ, να σου μιλώ, να σε βλέπω…

Δεν ξέρω αν αντέχει η καρδιά μου άλλο…Δεν έχω αντοχές..Πολλές φορές σκέφτομαι να σου ζητήσω να τα παρατήσεις όλα και να ‘ρθείς μαζί μου..να μείνουμε για πάντα μαζί…είμαι μικρός ακόμη για τέτοια αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει…Σ’ αγαπαώ…χωρίς πολλά λόγια..απλά σ’αγαπω…

΄΄Ερχονται στιγμές μου το η φαντασία οργιάζει, και εσύ αέρας που φεύγει΄΄ λέει το τραγούδι και εγώ σ’ ονειρεύομαι…φτάνω κοντά σου και σ’ αγγίζω… Και εσύ γίνεσαι ένα με το φώς..γίνεσαι άγγελος…ο δικός μου άγγελος..ο φύλακας, ο προστάτης μου…Και πετάμε μαζί στα σύννεφα..και φτάνουμε στο φεγγάρι.. και πίνουμε νέκταρ από ένα μάτσο νυχτολούλουδα…και φτιάχνουμε βαρκούλες χάρτινες και τις ρίχνουμε στη θάλασσα…και κάνουμε στροφές γύρω απ’ τον ήλιο..και πέφτουμε σαν ηλιαχτίδες ξανά στη γη…

Μα το όνειρο μου μένει μισό..γιατι κάπου στο τέλος φέυγεις..πας μακριά κι εγώ ξανά στο πουθενά… Μόνος κάπου μεταξύ στην αγάπη και στο μίσος..στην ομορφιά και στη ασχήμια…στη γαλήνη και στην τρέλα…στην αρχή και στο τέλος…


Με ταξιδεύεις ψυχή μου..και σε σκέφτομαι…να το θυμάσαι…όπου και να’ μαι σε σκέφτομαι…

Σε λατρεύω..(και το ξέρεις…)

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

ΖΗΣΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΖΗΣΕ!!!

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Σήμερα καθάρισα το μυαλό μου απο τις σκέψεις...(το χρωστούσα σε μένα)






Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη..μεγάλωσα…Κάθισα στη καρέκλα και άναψα τσιγάρο..

Πόνεσα πολλές φορές στη ζωή μου αλλά ποτέ δεν έχασα το μέσα μου..Σήμερα ήθελα κάποιον να μιλήσω..Να του πω πως σ’ αγαπώ και να μ’ ακούσει…

Βγήκα ξανά στον δρόμο..
Είχα ανάγκη ν’ αναπνεύσω..να καθαρίσει το μυαλό μου..σήμερα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να είμαι καλά…και θα το κάνω..όσο κι αν πονάω θα το κάνω…είναι στιγμές που χρειάζεται να μείνεις λίγο πίσω απ’ολα..να σταματήσεις να παλεύεις, για να κάνεις τον απολογισμό σου..τι έχεις φτιάξει μέχρι τώρα στη ζωή σου..

Περπάτησα στα στενοσόκακα και χάζεψα τις βιτρίνες…άδειασα για λίγο από τις σκέψεις..

…..

Μας πονάνε οι γύρω μας επειδή μάθαμε να τους πονάμε και εμείς..μας αγαπάνε οι γύρω μας επειδή μάθαμε να τους αγαπάμε και εμείς…Κανένας δεν είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο και κανένας δεν θα είναι ποτέ..Στη κοινωνία τα πάντα αλληλεπιδρούν..Γιατί αυτό είναι το μυαλό του ανθρώπου..Αυτή είναι η χαρά της ζωής…


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007

Ακόμα προσπαθώ..(Πυξ Λαξ)


Τέτοιες βραδιές μοναξιάς έρχονται στο μυαλό μου όλα όσα έζησα..όλα όσα θέλω να ζήσω..για όλα οσα ακόμα προσπαθώ..το τραγούδι αυτό τα λέει μια χαρά...


Για τους φίλους που θυμάμαι αυτά τα βράδια..
για τα νεύρα που μου σπάσαν στο στρατό...
Για τα όνειρα που μας τα δώσαν άδεια..
δεν θυμάμαι που την πάτησα κι'εγώ...

Για σένα κούκλα μου που βλέπω να παλεύεις..
και για μένα που'χω κολήσει εδώ...
Για τις μέρες που θα'ρθουν και τις φοβάμαι..
σ'ένα κόσμο που έχει αντίκρυσμα σκληρό...

Ακόμα προσπαθώ,ακόμα προσπαθώ...

Για τα χρόνια που περάσαν στο σχολείο..
για ό,τι είδα και δεν ήθελα να δω...
Γι'αυτά που μ' έμαθαν να ζω και να ελπίζω..
και δεν είναι αυτά που βρήκα εγώ...

Για τα σύνορα που θέλω να καούνε...
και για κόσμους όμορφους που πάω να δω..
για τα μάτια σου που στο μυαλό μου ζούνε...
για όλα αυτά που ακόμα τραγουδώ...

Ακόμα προσπαθώ...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Παράξενη γιορτή..(σ' ενα κόσμο που πονάει πολύ)


Κοιτάζω γύρω μου..μαύρο σκοτάδι και πίκρα..κάποιος πληγώνει..κάποιος πληγώνεται, αιμορραγει..


Ξαπλωμένος σε ενα κρύο σανίδι προσπαθώ να σηκωθώ..μα πονάω..νιώθω χίλια μαχαίρια στο κορμί μου...Αρπάζω οτι βρίσκω μπροστά μου και το ρίχνω.."Μ' ακούει κανείς..;! Πονάω..!" Τίποτα..κανείς..Λές και κουφάθηκαν όλοι..Λές και ο ήχος της φωνής μου είναι άδειος...Πώς να το εξηγήσω..Πώς να το φωνάξω...


Ανοίγω τα μάτια..σκοτάδι ξανά..χάνω την ανάσα μου, παλεύω να κρατηθώ ζωντανός, απλώνω τα χέρια μου στο κενό..Στη μέση εγώ και όλοι γύρω..παράξενο..ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου..χτυπάει αργά...προσπαθώ να συνηθίσω τον πόνο..να ζήσω μαζί του..Τον χάνω..προσπαθω να τον ξαναβρώ..έτσι νιώθω πιο ζωντανός..


Και ξαφνικά φώς..! Κοιτάζω γύρω μου..Είναι όλοι εκεί..όσοι πλήγωσα, όσοι με πλήγωσαν, όσοι πληγώνω..Μα δέν με κοιτάει κανείς..Όλοι κοιτάνε ψηλά, επίμονα, κάτι ψάχνουν να βρούν μα δεν το βρήσκουν..Φωνάζω ξανά..τίποτα..


Αρχίζει ο χορός..Διασκεδάζουν μα δεν ξέρω γιατί..Όλοι πονάνε..μα χορεύουν και πίνουν και τραγουδούν..Όλοι πεθαίνουν..σε μια παράξενη γιορτή...