Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Κι αν σε πιστέψω..εσυ το εννοείς..;


Πρέπει να φύγω..
Να σε ξεχάσω..
Να φύγω μακριά..

Βαρέθηκα τις τύψεις..
Τους φόβους..
Τις ανασφάλειες..

Χάρες δεν κάνω πια..
Αν θες να με βρεις, έλα να με βρεις..
Δεν έχω αντοχές..

Κι αν σε πιστέψω..
κι αν είσαι ψέμα..
κι αν φύγεις..
θα χαθω..το ξέρω..

Μείνε..
Μείνε δίπλα μου..
Φτάνει όσα είπες να είναι αληθινά..
και εγώ θα σε προσέχω..
το υπόσχομαι..

Γίνε ξανά το γυάλινο μου μυστικό..
το κρυφό μου φιλί..
η κρυστάλλινη αλήθεια μου..

Γίνε ξανά...

Hope Leaves (Opeth)


In the corner beside my window,

There hangs a lonely photograph

There is no reason I'd never notice

A memory that could hold me back...



There is a wound that's always bleeding..

There is a road I'm always walking..

And I know you'll never return to this place...



Gone through days without talking

There is a comfort in silence...

So used to losing all ambition..

Struggling to maintain what's left..



Once undone, there is only smoke

Burning in my eyes to blind..

To cover up what really happened

Force the darkness unto me...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

Δυσκολα αλλαζει το παρελθον..


Όσες φορές και αν προσπαθήσω, το παρελθόν με συνεχίζει να με κυνηγαει..Ισως γιατί έτσι είναι η ζωή.. Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα πρέπει να τα κερδίσεις με κόπο. Και αν το καταφέρεις, τότε είναι για πάντα δικό σου..Το πρόβλημα έρχεται όταν πια θελήσεις να το αφήσεις πίσω σου, να το 3εχάσεις, να το προσπεράσεις και να κάνεις πως δεν υπήρξε ποτε..Γιατι αυτό δεν φεύγει..σε ακολουθεί σε καθετί καινούργιο αρχίζεις...Και σε κάνει να πονάς..και να σκέφτεσαι..και να μετανιώνεις. . .

Δεν έχω άλλες επιλογες..στενευουν τα περιθώρια και πρέπει να πάρω αποφάσεις..Αποφάσεις που πονάνε, που μισώ..

Ποιος πόνεσε όμως και δεν γιατρεύτηκαν του πόνου οι πληγές..;

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Ριξε μου σταχτη στα ματια..(να μην δω που φευγεις)


Ρίξε μου σταχτη στα ματια..να μην δω που πας και εγω μενω εδω..

Δεν θελω να ξερω τον λογο.. Τους λογους τους βαρεθηκα...

Απλα δεν θελω να βλεπω..δεν θελω να μενω στο σκοτάδι της φυγης σου, να κρεμομαι απ'τα χειλη σου..να σταζω στα ματια σου..να δακρύζω στο περασμα σου..δεν θελω..


Κοιταξε πισω σου και δες τι μενει..δες τι αφησες απο σενα εδω..τι κραταω στα χερια μου... Μια ψυχη κουρελι.. Δεν μου εδωσες ποτε την ευκαιρια να σου κρατησω το χερι, να σου πω τα μυστικα μου, τις εννοιες μου, τα θελω μου, τα μπορω μου. . .Ριξε μου σταχτη στα ματια..γιατι μονο ετσι θα μπορεσω να παω παραπερα..Γιατι εχω κολλησει εδω. Και με ποναει το ιδιο μαχαιρι που με πονουσε παντα..Με τρυπαει στην καρδια και την ξεσκιζει. Δεν θελω τα ιδια που γινανε χθες. Γιατι αυτα πονανε...Κι εχω κουραστει...Ισως αυριο να φυγω, να ξεχασω, να γυρισω. να ζησω, να παιθανω..


Δεν με πειραζει που δεν θα 'σαι εκει..δεν με πειραζει που θα ζω μονος..


Εξαλλου εχεις φυγει προπολλου. . .

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007


Ειμαι το λαθος της στιγμης και η αναγκη του αυριο..

Πως φτασαμε ως εδω δεν θα μαθω ποτε..

Απλα κοιτα με στα ματια και εξηγα μου πως γεννιουνται τα ονειρα, πως κλαινε οι καρδιες, πως γελανε τα ματια...


Δεν θα ψαξω στο χτες, μα στο αυριο..


Κοιτα με στα ματια και πες μου... Πονας...;

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

Ακουσέ με, σου μιλάω..!


Με κοίταξε στα μάτια, χαμογέλασε και μου είπε "Σ'αγαπω".. Και ένιωσα αυτό το σ'αγαπώ μέσα μου να καιει τα σωθικά.. Αφησα το χέρι της να μου χαιδέψει το μάγουλο και έκλεισα τα μάτια.. Αχ, Θέε μου πόσο όμορφα ένιωσα μέσα μου εκέινη τη στιγμή.. Άναψαν χίλια φώτα.. Φωτίστηκε το σκοτάδι μου..Την πήρα αγκαλιά.. "Δώσε μου ένα σημάδι..Πές μια λέξη και θα μείνω..", ειπα μέσα μου..Πές πως με θές κοντά σου..Για πάντα..


Ανοιξα τα μάτια και κοίταξα το ταβάνι..


Ήμουν ακόμα στο δωματιο μου.. Στο σπίτι μου, με τις αναμνήσεις μου, με τα θέλω μου, τα μπορώ μου.. Πάλευα να κρατηθώ..Να κρατηθώ στο μέσα μου.. Θέλω να βρώ την άκρη..Να παλέψω να βρώ την άκρη...πρέπει να βρώ την άκρη..

The experience of survival is the key to the gravity of love


Μπορώ να πω πως η φράση αυτή δουλεύτηκε πολύ στο μυαλό μου για να μπορέσω επιτέλους να βγάλω μια άκρη και μια κάπως ολοκληρωμένη άποψη.. Και ρωτώ. Βρίσκεις στην αγάπη βαρύτητα; Και αν υπάρχει στην αγάπη βαρύτητα πόσο χρόνο χρειάζεται ο καθένας μας να το συνειδητοποιήσει..; Και άντε και το συνειδητοποιεί, σε ποιο βαθμό θα μπορούσε να το ελέγξει, πόσο χαμηλά θα μπορούσε να τον ρίξει..; Οφείλω να ομολογήσω πως πολύ λίγοι είναι οι άνθρωποι που έχουν τα ψυχικά αποθέματα να στηριχτούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.. Γιατί αγαπημένε μου σκληρέ κόσμε, τα περιθώρια που αφήνεις για να παλέψει ο καθένας μας με την δική του βαρύτητα είναι πλέον στενά.. Αφού ο ίδιος μας ο εαυτός πλέον δεν μας δίνει την δυνατότητα να αποκτήσουμε την εμπειρία της επιβίωσης.. Και ο λόγος απλός…η έννοια της επιβίωσης έχει χάσει πλέον το νόημα…