Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Η ζωη μου παραμύθι (Κεφάλαιο 2)

Έχω μεγαλώσει και αυτό μ’ έχει αλλάξει πολύ..Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από την στιγμή που συνειδητοποιείς πως είσαι πλέον υπέυθυνος για σένα και πως κάνενας πλέον δεν έχει λόγο στη ζωή σου..Αυτό έιναι ευτυχία…και πολλές φορές χρειάζεται να το παλέψεις σκληρά..γιατί αυτή είναι η αλήθεια που περιβάλλει τον φυγόπονο χαρακτήρα μας…Γιατί σαν άνθρωποι έιμαστε όντα που ο πόνος είναι για μας σαν φυλακή…και μας σπρώχνει πίσω, στο παρελθόν..εκεί που πονέσαμε πρώτη φορα..έκει που ζήσαμε την αδικία και προσπαθήσαμε να την αποφύγουμε με κάθε μέσο που βρέθηκε μπροστά μας. Και όμως. Κάθε μας προσπάθεια να αποφύγουμε τα ίδια μας τα λάθη και να τα αφήσουμε πίσω μας χωρίς να τα έχουμε ήδη αντιμετωπίσει σωστά , μας οδηγούσε όλο και περισσότερο στην μιζέρια και στον πόνο..Και ακόμα πιο μακριά από την ευτυχία μας…Η παλη για την δικη μας ευτυχια γινεται πραγματικοτητα οταν συνειδητοποιουμε επιτελους ποιος ειναι ο σκοπος μας απο την μερα που γεννιόμαστε μεχρι την μερα που πεθαίνουμε..

Δεν υπάρχουν σχόλια: