Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Αγάπη απο πέτρα


Ζητας να ψαξεις μες τη γη μου..Και όσο ψάχνεις τοσο σ’ ακολουθω..Γιατι όλα οσα εφτιαχνα όλη μου την ζωή, έγιναν στάχτες σε μια μέρα…Κανείς δεν ξέρει πόσο μπορεί να πονέσει ένας ανθρωπος, όσο εγω…Γιατι εχω ζήσει τον πόνο λες και είναι μέρος της ψυχής μου…

Ξυπνισα ιδρωμένος…Ένιωσα ένα ρίγος και την ραχοκοκαλιά μου να μαγκώνει..Κοίταξα το ρολόι…4:50. Εξω το σκοτάδι σκέπαζε την πόλη, την αγκάλιαζε, την φιλούσε, την νανούριζε…Γυρισα και κοίταξα γύρω μου…Μόνος μου..Εκλεισα τα μάτια και πήρα μια βαθιά ανάσα…

Θυμήθηκα εσένα ξανά…Λές και δεν μπορούσα να σε βγάλω απ’ το μυαλό μου…Λες και πάντα είσαι εκεί…

«Κοίτα τι βρήκα!» μου λές και ανοιξες το χέρι σου μπροστά μου. Κοίταξα περίεργα στην αρχή αλλα μετα το είδα..Μια πετρούλα στο μέγεθος του νομίσατος και στην μέση χαραγμένη μια καρδιά..Μια καρδια ραγισμένη… «Λές να ‘ναι σημάδι;» σε ρώτησα και γύρισες το βλέμμα πάνω μου. «Σημάδι για τι;» απάντησες.. «Για μας..» Κοίταξες τη πέτρα ξανά και χωρίς δέυτερη σκέψη την έριξες στην άμμο.. «Εμείς, δεν θα χωρίσουμε ποτέ..» Με πήρες αγγαλιά και με φίλησες στο στήθος…Και ένιωσα μέσα μου να πέφτουνε ροδοπέταλα..ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν…Μα το βλέμμα μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από χάμω..Την κοίταζα λές και με τραβούσε σαν μαγνήτης.. Κι ύστερα ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει..να σπάει και να γίνεται κομμάτια…Μια καρδιά από πέτρα..

Κοίταξα έξω απ’ το παράθυρο.. έιχε αρχίσει ήδη να ξημερώνει..Γύρισα στο πλάι και κοίταξα το μαξιλάρι σου..Σε ζήτούσα κι ας ήξερα πως δεν θα ερχόσουνα πίσω ποτέ..Σ’ έψαχνα κι ας ήξερα πως έιχες χαθεί…

Σ’ αγαπούσα κι ας ήξερα πως μια μέρα θα έβρισκαν την αγάπη μας πεταμένη σε μια αμμουδια...χαμένη σε μια ακρογιαλια...χαραγμένη σε μια πέτρα ριγμένη στην άμμο…

Δεν υπάρχουν σχόλια: