Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Σήμερα καθάρισα το μυαλό μου απο τις σκέψεις...(το χρωστούσα σε μένα)






Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη..μεγάλωσα…Κάθισα στη καρέκλα και άναψα τσιγάρο..

Πόνεσα πολλές φορές στη ζωή μου αλλά ποτέ δεν έχασα το μέσα μου..Σήμερα ήθελα κάποιον να μιλήσω..Να του πω πως σ’ αγαπώ και να μ’ ακούσει…

Βγήκα ξανά στον δρόμο..
Είχα ανάγκη ν’ αναπνεύσω..να καθαρίσει το μυαλό μου..σήμερα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να είμαι καλά…και θα το κάνω..όσο κι αν πονάω θα το κάνω…είναι στιγμές που χρειάζεται να μείνεις λίγο πίσω απ’ολα..να σταματήσεις να παλεύεις, για να κάνεις τον απολογισμό σου..τι έχεις φτιάξει μέχρι τώρα στη ζωή σου..

Περπάτησα στα στενοσόκακα και χάζεψα τις βιτρίνες…άδειασα για λίγο από τις σκέψεις..

…..

Μας πονάνε οι γύρω μας επειδή μάθαμε να τους πονάμε και εμείς..μας αγαπάνε οι γύρω μας επειδή μάθαμε να τους αγαπάμε και εμείς…Κανένας δεν είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο και κανένας δεν θα είναι ποτέ..Στη κοινωνία τα πάντα αλληλεπιδρούν..Γιατί αυτό είναι το μυαλό του ανθρώπου..Αυτή είναι η χαρά της ζωής…


Δεν υπάρχουν σχόλια: