Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

Αν ήξερες που να με βρείς, θα άγγιζες τ' αστέρια...


Περπατήσαμε όλο το απόγευμα στην ακρογιαλιά..
Κοιτάξαμε τ’ αστέρια, παίξαμε με τα σύννεφα και στο τέλος καθίσαμε στο πιο μεγάλο βότσαλο κι αγκαλιαστήκαμε..
Προσπάθησα να κοιτάξω στα μάτια της και να διαβάσω όλα όσα δεν τολμούσε να μου πει…και σκιάχτηκα.. Ένιωσα μέσα μου τον φόβο εκείνο που σου παραλύει την καρδιά. Προσπάθησα να συγκροτηθώ. Έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου για να μην καταλάβει πως μέσα μου ήξερα..

Ήξερα πως με είχε προδώσει...Ήξερα πως τώρα θα πλήρωνα με το ίδιο τίμημα, το ίδιο κόστος, τον ίδιο πόνο, την ίδια πίκρα.. και όμως έπρεπε να παλέψω.. Μαζεψα τα κομματια μου και συγκρατήθηκα..

Γύρισα το βλέμμα μου στο σκοτάδι τ’ ουρανού.. Ένιωσα τις κόρες των ματιών μου να διαστέλλονται τόσο πολύ σαν και προσπαθούσαν να ρουφήξουν όσο σκοτάδι έμεινε σ’ αυτό τον κόσμο. Ένιωσα το κορμί μου να παραλύει.. να μαγκώνει, να διαλύεται.. Πόνεσα..κατέβασα το βλέμμα και αγνάντεψα την θάλασσα στα σκοτεινά.. Μόνο έτσι μπορούσα να νιώσω έστω και για λίγο την ψυχή μου.. Στο σκοτάδι..εκεί που αγγίζεις το κενό, που μυρίζεις την αδιαφορία, που γεύεσαι το τίποτα..

Πέταξα το πέπλο την αλήθειας μου και ντύθηκα στο ψέμα.. Αύριο θα πετάξω..

Δεν υπάρχουν σχόλια: