Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Αν κοιταζες λίγο πιο βαθια θα μπορούσες να δείς την ψυχή μου


Το πρωί ξύπνησα με δάκρυα στα μάτια.."Τι μου συμβαίνει..; Αχ, Θεέ μου.." Πόσος πόνος, πόση πικρα..Είχα ξεμείνει απο τσιγάρα και κατέβηκα στο περίπτερο στη γωνία. Κοίταζα τον ουρανό. Ξανά και ξανά..Σαν και κάτι ήθελε να μου πεί. Να με φτύσει που την νύχτα που πέρασε έχασα για ακόμα μια φορά το εαυτό μου. Που για ακόμα μια φορά δεν βρήκα τη δύναμη να πω αντίο. Που έκανα την καρδιά μου να ματώσει τόσο πολυ για ακόμα μια φορά..
"Θα το παλέψω", σκέφτηκα. Αυτή την φορά θα παλέψω..Γύρισα στο διαμέρισμα και κάθισα στο τραπέζι. Κράτησα το βλέμμα μου στο ρολόι και αφέθηκα στις σκέψεις μου..

"Γιατί δεν με κοιτάς. Τι σου εχω κάνει..Κοίτα με. Σου μιλάω. Εγω..Εγώ να σ'αγαπήσω ήθελα μονο..να σταθώ πλάι σου, να σου κρατάω το χέρι..Μίλα μου, φοβάμαι, κρυώνω..μίλα μου..Πονάω καρδιά μου..σ'εχω ανάγκη, κράτα με..Σ'αγαπάω μ'ακους..σ'αγαπάω..σ΄αγαπω..."

Μιλα μου..Πές πως είμαστε δυο ξένοι. Δυο άγνωστοι που συγκρούστηκαν στο δρόμο..Και πες μου για τα δύσκολα που έζησες, πές μου για την αγάπη σου που έσβησες, για τα όνειρα που διέγραψες, για την αλήθεια σου που δεν πίστεψες ποτέ..
Και στο υπόσχομαι..υπόσχομαι πως εγώ θα σου πώ τα εύκολα που δεν έζησα ποτε, το μίσος που ποτέ δεν θα σβήσω, τα όνειρα που δεν έκανα ποτε. Μα πάνω απ'ολα θα σου μιλήσω για το ψέμα μου..αυτό που δεν σταμάτησα στιγμή να το πιστεύω.

Και μέσα μου θα ξέρω καλά..πως αν κοίταζες λίγο πιο βαθιά, θα μπορούσες να δείς την ψυχή μου..

Δεν υπάρχουν σχόλια: