Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007

Μια ψυχή θέλει αιώνες να βρει τον δρόμο της επιστροφής. Και αν αυτό αγγίζει έστω και λίγο την αλήθεια σας, τότε εγώ θα γράφω αιώνια.



“Περίμενα για χρόνια να έρθουν να με βρουν όλα όσα τελικά έπρεπε να ψάξω βαθιά στη ψυχή μου για να βρω..”

Κοίταξα έξω απ’ το παράθυρο για μια στιγμή.

Κράτησα την εικόνα αυτή στο μυαλό μου. Είπα μέσα μου όσο κράτησε κράτησε και αυτό ήταν. Τελειώνει εδώ, στο σκοτάδι…Την κοίταξα για λίγα λεπτά και άρχισα να μαζεύω τα ρούχα μου απ’ το πάτωμα. Έριξα λίγο νερό στο πρόσωπο. «Μα τι κάνω Θεέ μου?»

Πώς να σβήσει το μυαλό μου όλα όσα ζήσαμε.. Πώς να ξεριζώσω απ’ την καρδιά μου όσα ένιωθα μέσα μου γι’ αυτή την γυναίκα, ακόμα και τώρα, χωρίς να χρειαστεί να ξεριζώσω την καρδιά μου. Πως να κάνω να φανεί πως είμαι δυνατός. Δυνατός για μένα και γι’ αυτήν. Δυνατός για τους γύρω μου.. Παλεύω τώρα πια με το «είναι» μου..και αφήνω τα θέλω μου πίσω. Πρέπει να ψάξω να βρω την ψυχή μου, μια άκρη στην ατελείωτη σιωπή του κόσμου μου.. Και αν την βρω..; Δεν είναι δυνατόν. Θα αντέξω να την αντικρίσω..; Φοβάμαι. Για μένα και για την άλλη πλευρά του εαυτού μου.
Γυρίζω ξανά και την κοιτάζω.. Την αγαπώ. Την αγαπώ γιατί στα μάτια της βλέπω θάλασσες. Γιατί στην αγκαλιά της βρίσκω νησιά. Γιατί στους κτύπους της καρδιάς της ακούω νεράιδες να τραγουδούν. Γιατί έτσι έμαθα πως είναι να αγαπάς..
Θέλω να φύγω μακριά. Πρέπει να φύγω μακριά. Να πετάξω και να αγγίξω το κενό. Αυτό που ένιωσα την πρώτη φορά που κοίταξα μέσα μου. Το κενό που μου στέρησε το χάδι για χρόνια. Αυτό που μας φτύνει και μας παρατά στη μέση του δρόμου με τα παπούτσια στο χέρι. Να φύγω.

Έφτασα στη πόρτα και σταμάτησα. Ή τώρα ή ποτέ. Αγγίζω το χερούλι και χιλιάδες εικόνες και συναισθήματα μαγκώνουν το μυαλό μου. Περνώ την σκέψη μου από μέρη γνώριμα και ξεχασμένα τώρα πια. Ξαπλωμένη στο κάθισμα του συνοδηγού να πλανιέται στον ύπνο της… «Ονειρεύεται» σκέφτομαι και χαμογελώ. Άραγε εμένα; Ναι, εμένα θα ονειρεύεται.. Εμένα που της κρατάω το χέρι τόσα χρόνια. Εμένα που την κρατάω ψηλά. Εμένα. Γυρίζω το βλέμμα μου ξανά στο δρόμο και συνεχίζω το δικό μου ταξίδι. Αχ, και να ‘ξερες τι νιώθω για σένα.. Πώς ξυπνά η καρδιά μου κάθε φορά που με φιλάς..Πόσο γλυκά νιώθω το άγγιγμα σου στο στήθος μου.. Σ’αγαπάω, φως μου. Μα θα φύγω..

Βγάζω τα παπούτσια και ξαπλώνω στο κρεβάτι. Κοιτάζω το γαλήνιο της βλέμμα και προσπαθώ να ησυχάσω. Ξεσπώ σε λυγμούς… Κενό, πόνος, αηδία. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στο σκοτάδι..

Ίσως αύριο..
(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια: