Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Η ζωη μου παραμύθι (Κεφάλαιο 2)

Έχω μεγαλώσει και αυτό μ’ έχει αλλάξει πολύ..Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από την στιγμή που συνειδητοποιείς πως είσαι πλέον υπέυθυνος για σένα και πως κάνενας πλέον δεν έχει λόγο στη ζωή σου..Αυτό έιναι ευτυχία…και πολλές φορές χρειάζεται να το παλέψεις σκληρά..γιατί αυτή είναι η αλήθεια που περιβάλλει τον φυγόπονο χαρακτήρα μας…Γιατί σαν άνθρωποι έιμαστε όντα που ο πόνος είναι για μας σαν φυλακή…και μας σπρώχνει πίσω, στο παρελθόν..εκεί που πονέσαμε πρώτη φορα..έκει που ζήσαμε την αδικία και προσπαθήσαμε να την αποφύγουμε με κάθε μέσο που βρέθηκε μπροστά μας. Και όμως. Κάθε μας προσπάθεια να αποφύγουμε τα ίδια μας τα λάθη και να τα αφήσουμε πίσω μας χωρίς να τα έχουμε ήδη αντιμετωπίσει σωστά , μας οδηγούσε όλο και περισσότερο στην μιζέρια και στον πόνο..Και ακόμα πιο μακριά από την ευτυχία μας…Η παλη για την δικη μας ευτυχια γινεται πραγματικοτητα οταν συνειδητοποιουμε επιτελους ποιος ειναι ο σκοπος μας απο την μερα που γεννιόμαστε μεχρι την μερα που πεθαίνουμε..

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Αλλάζω..! (τίποτα δεν είναι μάταιο τελικά..)


Σήμερα έκλεισε ένας κύκλος…Μια πορεία που έχει σημαδέψει την ζωή μου. Θέλω να γράψω…

Την γνώρισα στα 15 μου. Σχολείο. Φορούσε τζιν, μαύρη φανέλα. Τα μαλλιά καστανά, λίγο πιο κάτω από τους ώμους. Εγώ ντυμένος με παντελόνι ¾ μπλε και άσπρη φανέλα γυμναστικής…Είχε κάνει κοπάνα από το σχολείο και ήρθε με μια φίλη της για να δούνε κάποιον..Κοιταχτήκαμε. Αβέβαιες ματιές στην αρχή. Μετά έφυγαν. Ρώτησα και έμαθα. Πήρα τον αριθμό της από κολλητό. Φρόντισα να πάρει τον δικό μου. Το μεσημέρι μου έστειλε μήνυμα. Χάρηκα…Εκείνη την μέρα είπαμε για όλα. Τα όνειρα μας, τα σχέδια μας, τον τρόπο που θα θέλαμε να αγαπήσουμε…Ερωτευτήκαμε… Από την πρώτη κιόλας μέρα…Και ήταν αλήθεια. Πραγματικά αλήθεια.. Το μετά δεν μπορούσα ούτε και στα όνειρα μου να το φανταστώ…

Πέρασε ένας χρόνος…Χριστούγεννα. Με παρέα στο βουνό. Σε εξοχικο..Εκέινες τις μέρες δεν θα τις ξεχάσω ποτέ..Γίναμε ένα. Σμίξαμε τα σώματα μας.Έτοιμοι και οι δύο να κάνουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Δώσαμε υπόσχεση.. Ο ένας για τον άλλον, για πάντα..

Και ό ένας χρόνος έγιναν δύο. Και ακόμα ένιωθα γι’ αυτήν όπως ένιωσα την πρώτη μέρα.. Έρωτα. Και αυτή την φορά κάτι παραπάνω. Αγάπη.. Την ένιωθα μέσα μου παντού. Με απογείωνε, με σήκωνε ψηλά και πετούσαμε στα σύννεφα μαζί…Την λάτρευα…

Και τα δύο χρόνια έγιναν τρία…Τρία ολόκληρα χρόνια και ήμασταν ακόμα στην αρχή.. Κανένας δεν μπορούσε να το πιστέψει. Την νοιαζόμουνα και την προστάτευα. Κάναμε τα πάντα μαζί. Ήμασταν ένα.. Ήμουνα το στήριγμα και ήταν η ελπίδα μου.. Να παλεύω για μας.. Να προσπαθώ μέρα με την μέρα περισσότερο. Και όσο κι αν προσπαθούσα να μην το δείξω, την αγαπούσα μέρα με την μέρα και περισσότερο. Την είχα πάνω απ’ όλους και απ’ όλα. Αυτό έκανε και αυτή…Αλλά κάπου τα πράγματα άρχισαν να θολώνουν. Το σχολείο τελείωνε. Για εκείνη έρχονταν σπουδές και για μένα στρατός. Δύσκολα.. Θα έμενε για μένα. Δεν δέχτηκα.. της μίλησα…Εγώ μετά τον στρατό δεν είχα σκοπό να μείνω…Είχα σχέδια…Της άφησα περιθώριο να σκεφτεί. Δέχτηκε.. Τέλη καλοκαιριού έφευγε για σπουδές. Χτίσαμε μαζί τον πρώτο τοίχο ανάμεσα μας. Κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση, και αυτή την φορά με την δική μου συγκατάθεση.

Η αγάπη δεν βλέπει σύνορα και αυτό το ξέρουμε και οι δυο καλά. Κτίσαμε τόσο γερά την σχέση μας που ό,τι και να ερχότανε μπροστά μας πάντα θα την αγαπούσα και θα την λάτρευα. Όχι από συνήθεια. Αλλά από πραγματική ανάγκη ενός ανθρώπου που ήξερα τι σκεφτότανε κάθε στιγμή κοιτώντας τον μέσα στα μάτια…Τελείωσε το καλοκαίρι..Εγώ φαντάρος. Αποχωριστήκαμε…

Όλα όσα ακολούθησαν ήτανε για μένα οι πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου…τουλάχιστον έτσι νόμιζα εκείνη την στιγμή…Παραστράτησε…Έκανε λάθη…Τα μετάνιωσε…

Τα τρία χρόνια έγιναν τέσσερα. Και ήμασταν και οι δύο ακόμη εκεί.. Δυνατοί ο ένας για τον άλλον…Στις γιορτές την έβλεπα…Περνούσαμε κάθε μέρα λες και ήταν η τελευταία…Ωριμάσαμε…Μάθαμε από τα λάθη μας…

Χωρίσαμε…Έκανα να της μιλήσω 5 μήνες…Μου έλειψε…Την σκεφτόμουνα κάθε μέρα…Χωρίς αυτήν ήμουνα μισός…Ήμουν κενός…Μετά από λίγο καιρό έμαθα ότι ήτανε με κάποιον…Μέσα μου είχα πεθάνει…Πληγώθηκα…Έκανα τα πάντα να την βγάλω από μέσα μου…Πήγα με άλλες, πάλεψα να πείσω τον εαυτό μου πως την ξέχασα…

Το τελευταίο καλοκαίρι την είδα ξανά… Μιλήσαμε…Τα βρήκαμε. Την ήθελα κοντά μου ξανά. Μου έδινε ζωή… Χώρισε γιατί είχε συνειδητοποιήσει πως δεν μπορούσε χωρίς εμένα…Ήμουνα το άλλο της μισό….Το είχαμε και οι δύο ανάγκη…Περάσαμε το ομορφότερο καλοκαίρι την ζωής μας…

Τελείωσε το καλοκαίρι και μπήκαμε 3ανά στην ρουτίνα. Μόνο που αυτή την φορά έφυγα και εγώ για σπουδές. Είχαμε αλλάξει αρκετά στο διάστημα που μείναμε χωριστά. Το μόνο που έμεινε ήταν η αγάπη που είχαμε μέσα μας ο ένας για τον άλλον. Μια αγάπη τόσο δυνατή και πραγματική. Απίστευτη…Ένας έρωτας γεμάτος πάθος…

Αλλά κάπου έπρεπε να τελειώσει…Κανένας δεν μπορούσε να αντέξει την απόσταση…Τόσο μακριά ο ένας από τον άλλο ήτανε ψυχοφθόρο…και για τους δυό. Της ζήτησα να έρθει να με δει…Να περάσουμε λίγες μέρες μαζί…Να ζήσουμε ο ένας τον άλλον έστω και για λίγο…Να κάνουμε το όνειρο μας πραγματικότητα…Αυτό που είχαμε υποσχεθεί δυο χρόνια πριν…

Και ήρθε…Περάσαμε μαζί μια εβδομάδα…Την πιο όμορφη εβδομάδα της ζωής μου, στην πιο όμορφη χώρα στον κόσμο…στην πιο γλυκιά πόλη… Και γίναμε ένα για πάντα…Δεθήκαμε…

Χωρίσαμε…Την κρατάω στην καρδιά μου…την κρατώ στην ψυχή μου…

-«Να προσέχεις..»

-«Θα προσέχω…»

-«Και να περνάς καλά…»

-«Ότι και να γίνει, να είσαι καλά…Μην μου πάθεις τίποτα..»

-«Σ’ αγαπώ…»

-«Σ’ αγαπώ…για πάντα…»

-«…για πάντα..»

Την φίλησα…Της χάιδεψα τα μαλλιά…Την κοίταξα στα μάτια….

Στάθηκα εκεί…Ανέβηκε τις σκάλες…Την κοίταζα…Γύρισε και με κοίταξε…Μου έστειλε ένα φιλί και χάθηκε από τα μάτια μου…Γύρισα την πλάτη και ξέσπασα σε λυγμούς…

Θα σε έχω μέσα μου για πάντα…Αλλά θα προχωρήσω…Όλα πλέον είναι καθαρά μπροστά μου…

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έχεις δώσει…

«I became somebody through loving you…”

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Η ζωή μου παραμύθι..(Κεφάλαιο 1)


Κάποτε ένιωθα μόνος μου και αυτό το φοβόμουν..Ήξερα πως η μοναξιά δεν ήτανε κάτι «καλό» μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ένιωθα έτσι γιατί πού απλά έτσι μου έμαθαν…Και όμως..Τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας τις ζούμε μόνοι μας..στις πιο μεγάλες μας χαρές είμαστε μόνοι μας, στις πιο μεγάλες μας λύπες είμαστε μόνοι μας! Αν δεν παλέψει ο καθένας τον ίδιο του τον εαυτό, δεν θα καταφέρει να ζήσει ποτέ την αλήθεια του..

Τον τελευταίο καιρό έψαξα να βρώ την δική μου αλήθεια στα πιο απόκρυφα και απίθανα σημεία…και δεν λέω, έκανα λάθη…Και στις χειρότερες στιγμές καταράστηκα τον ίδιο μου τον εαυτό…που δοκίμασα και δοκιμάστηκα…Ηξερα όμως καλά πως αν δεν το έκανα θα είχα μετανιώσει ακόμα περισσότερο απ’ όσο μετάνιωσα για όλα όσα ακολούθησαν…Και μπορεί να χάθηκα στο ψέμα του κόσμου γύρω μου αλλά τωρα ξέρω καλά πως έζησα και ζώ κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ όλα αυτά…Τώρα ξέρω πως ζώ την αλήθεια την δική μου…Και πλέον έχω το κουμάντο στα θέλω μου και στα μπορώ μου…

Αγάπη απο πέτρα


Ζητας να ψαξεις μες τη γη μου..Και όσο ψάχνεις τοσο σ’ ακολουθω..Γιατι όλα οσα εφτιαχνα όλη μου την ζωή, έγιναν στάχτες σε μια μέρα…Κανείς δεν ξέρει πόσο μπορεί να πονέσει ένας ανθρωπος, όσο εγω…Γιατι εχω ζήσει τον πόνο λες και είναι μέρος της ψυχής μου…

Ξυπνισα ιδρωμένος…Ένιωσα ένα ρίγος και την ραχοκοκαλιά μου να μαγκώνει..Κοίταξα το ρολόι…4:50. Εξω το σκοτάδι σκέπαζε την πόλη, την αγκάλιαζε, την φιλούσε, την νανούριζε…Γυρισα και κοίταξα γύρω μου…Μόνος μου..Εκλεισα τα μάτια και πήρα μια βαθιά ανάσα…

Θυμήθηκα εσένα ξανά…Λές και δεν μπορούσα να σε βγάλω απ’ το μυαλό μου…Λες και πάντα είσαι εκεί…

«Κοίτα τι βρήκα!» μου λές και ανοιξες το χέρι σου μπροστά μου. Κοίταξα περίεργα στην αρχή αλλα μετα το είδα..Μια πετρούλα στο μέγεθος του νομίσατος και στην μέση χαραγμένη μια καρδιά..Μια καρδια ραγισμένη… «Λές να ‘ναι σημάδι;» σε ρώτησα και γύρισες το βλέμμα πάνω μου. «Σημάδι για τι;» απάντησες.. «Για μας..» Κοίταξες τη πέτρα ξανά και χωρίς δέυτερη σκέψη την έριξες στην άμμο.. «Εμείς, δεν θα χωρίσουμε ποτέ..» Με πήρες αγγαλιά και με φίλησες στο στήθος…Και ένιωσα μέσα μου να πέφτουνε ροδοπέταλα..ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν…Μα το βλέμμα μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από χάμω..Την κοίταζα λές και με τραβούσε σαν μαγνήτης.. Κι ύστερα ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει..να σπάει και να γίνεται κομμάτια…Μια καρδιά από πέτρα..

Κοίταξα έξω απ’ το παράθυρο.. έιχε αρχίσει ήδη να ξημερώνει..Γύρισα στο πλάι και κοίταξα το μαξιλάρι σου..Σε ζήτούσα κι ας ήξερα πως δεν θα ερχόσουνα πίσω ποτέ..Σ’ έψαχνα κι ας ήξερα πως έιχες χαθεί…

Σ’ αγαπούσα κι ας ήξερα πως μια μέρα θα έβρισκαν την αγάπη μας πεταμένη σε μια αμμουδια...χαμένη σε μια ακρογιαλια...χαραγμένη σε μια πέτρα ριγμένη στην άμμο…


Guess I thought I’d have to change the world

To make you see me

To be your one

I could have run forever…

All that I’m living for…

All that I wanted more…

If you want me

Come and find me..

I believed all your lies

Just pretend you love me..

Μια τελευταία φορα..


Αν την τελευταία φορά που προσπάθησα να σου μιλήσω και να σου πω τι έχω μέσα μου, δεν προσπάθησες έστω και για λίγο να με καταλάβεις τότε θα σε ρωτήσω πολύ απλά και θέλω να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου απαντήσεις. Ποιόν έχω στην ζωή μου εγώ; Εσένα;

Δεν είσαι πουθενά και σήμερα μου το έχεις αποδείξει. Δεν είσαι πουθενά και αυτό θα σε κυνηγάει μια ζωή. Δεν θα σου μιλήσω ξανά για μένα. Ζήσε στον κόσμο που διάλεξες να ζήσεις και άσε με εμένα να κάνω αυτό που έκανα πάντα με τους ανθρώπους που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μου. Θα σου ότι πολύ απλά εσύ ατύχησες. Δεν μου αφήνεις πλέον περιθώρια να σε αγαπήσω και να σου προσφέρω. Απλά είσαι κενή. Και το ξέρεις. Δεν χρειάζεται να είσαι εδώ. Πλέον δεν έχω τίποτα να πάρω από σένα, πόσο μάλλον να σου δώσω. Δεν θα σου πω ότι σε μίσησα, αυτό θα ήταν πολύ απλά λάθος. Είσαι τόσο εκτός πεδίου που και εγώ απορώ πως κατάφερα να σε αγαπήσω τόσο πολύ. Ούτε να σε μισήσω μπορώ…Σου ακούγεται αστείο; Κάνε ότι νομίζεις. Εγώ έχω επισήμως χαθεί από την ζωή σου…Φτάνει.

Ότι γράφω δεν θα το πάρεις ποτέ. Δεν θα σου δώσω πλέον ούτε μια στιγμή ευχαρίστησης ότι σε σκέφτομαι, ότι πονάω, ότι είμαι μόνος μου, ότι σε έχω ανάγκη…Δεν θα σε αφήσω ούτε στιγμή να νιώσεις ότι σε κατηγόρησα για ο,τι έχει γίνει με μας. Απλά θα σε αφήσω να πιστέψεις ότι σε μίσησα γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Σ’ αγαπώ και θα σε αγαπώ για πάντα. Να το θυμάσαι…Ούτε το χτες, ούτε το σήμερα, ούτε το αύριο πρόκειται να αλλάξει τι έχω μέσα μου για σένα…Απλά πρέπει να ζήσω μακριά σου…Αυτό μόνο…

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Kάπου ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος...


Μερικές φορές βρίσκω τον εαυτό μου σε άλλη διάσταση..Σε κόσμους όμορφους, μαγικους..να σε κρατάω τόσο σφιχτά που να μην μπορείς να ξεφύγεις..

Σε γνώρισα τυχαία, σαν εκείνες τις στιγμές που η μοίρα παίζει τα πιο παράξενα παιχνίδια, και σε ερωτεύτηκα απ’την πρώτη κιόλας μέρα..Και μου γέμισες την ψυχή με όλα όσα ονειρευόμουνα από παιδι..με φίλησες για πρώτη φορά και κόλλησα…ήθελα να σε φιλάω μέρες ολόκληρες, εβδομάδες, χρόνια..Με άγγιξες και ένιωσα πως χάθηκε η γη κάτω απ’τα πόδια μου..πως πετούσα στους ουρανούς…

Και γίναμε ένα…Δύο καρδιές στον ίδιο χτύπο..δυό σώματα στον ίδιο ρυθμό..δυο ψυχές στον ίδιο παράδεισο…

΄΄Πόσο πολύ σ’ αγάπησα ποτέ δεν θα το μάθεις΄΄..και πόσα όνειρα κάνω για μας δεν θα το πίστευες ποτέ..Κι αν μερικές φορές σε πληγώνω είναι που σ’αγαπάω πιο πολύ κι απ’τον ίδιο μου τον εαυτό..Πάνω από μένα…πάνω απ’όλα…Ποτέ δεν τόλμησα όμως να σου πώ πως όταν είσαι μακριά μου πεθαίνω..Πόση ανάγκη έχω να σ’αγγίξω ξανά και να πάρω όλα αυτά που νιώθω πως χάνω…Δεν θέλω να φεύγεις και το ξέρω πως δεν είναι επιλογή σου..μα σε χρειάζομαι εδώ..κοντά μου, δίπλα μου, να σε φιλώ, να σου μιλώ, να σε βλέπω…

Δεν ξέρω αν αντέχει η καρδιά μου άλλο…Δεν έχω αντοχές..Πολλές φορές σκέφτομαι να σου ζητήσω να τα παρατήσεις όλα και να ‘ρθείς μαζί μου..να μείνουμε για πάντα μαζί…είμαι μικρός ακόμη για τέτοια αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει…Σ’ αγαπαώ…χωρίς πολλά λόγια..απλά σ’αγαπω…

΄΄Ερχονται στιγμές μου το η φαντασία οργιάζει, και εσύ αέρας που φεύγει΄΄ λέει το τραγούδι και εγώ σ’ ονειρεύομαι…φτάνω κοντά σου και σ’ αγγίζω… Και εσύ γίνεσαι ένα με το φώς..γίνεσαι άγγελος…ο δικός μου άγγελος..ο φύλακας, ο προστάτης μου…Και πετάμε μαζί στα σύννεφα..και φτάνουμε στο φεγγάρι.. και πίνουμε νέκταρ από ένα μάτσο νυχτολούλουδα…και φτιάχνουμε βαρκούλες χάρτινες και τις ρίχνουμε στη θάλασσα…και κάνουμε στροφές γύρω απ’ τον ήλιο..και πέφτουμε σαν ηλιαχτίδες ξανά στη γη…

Μα το όνειρο μου μένει μισό..γιατι κάπου στο τέλος φέυγεις..πας μακριά κι εγώ ξανά στο πουθενά… Μόνος κάπου μεταξύ στην αγάπη και στο μίσος..στην ομορφιά και στη ασχήμια…στη γαλήνη και στην τρέλα…στην αρχή και στο τέλος…


Με ταξιδεύεις ψυχή μου..και σε σκέφτομαι…να το θυμάσαι…όπου και να’ μαι σε σκέφτομαι…

Σε λατρεύω..(και το ξέρεις…)

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Σήμερα καθάρισα το μυαλό μου απο τις σκέψεις...(το χρωστούσα σε μένα)






Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη..μεγάλωσα…Κάθισα στη καρέκλα και άναψα τσιγάρο..

Πόνεσα πολλές φορές στη ζωή μου αλλά ποτέ δεν έχασα το μέσα μου..Σήμερα ήθελα κάποιον να μιλήσω..Να του πω πως σ’ αγαπώ και να μ’ ακούσει…

Βγήκα ξανά στον δρόμο..
Είχα ανάγκη ν’ αναπνεύσω..να καθαρίσει το μυαλό μου..σήμερα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να είμαι καλά…και θα το κάνω..όσο κι αν πονάω θα το κάνω…είναι στιγμές που χρειάζεται να μείνεις λίγο πίσω απ’ολα..να σταματήσεις να παλεύεις, για να κάνεις τον απολογισμό σου..τι έχεις φτιάξει μέχρι τώρα στη ζωή σου..

Περπάτησα στα στενοσόκακα και χάζεψα τις βιτρίνες…άδειασα για λίγο από τις σκέψεις..

…..

Μας πονάνε οι γύρω μας επειδή μάθαμε να τους πονάμε και εμείς..μας αγαπάνε οι γύρω μας επειδή μάθαμε να τους αγαπάμε και εμείς…Κανένας δεν είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο και κανένας δεν θα είναι ποτέ..Στη κοινωνία τα πάντα αλληλεπιδρούν..Γιατί αυτό είναι το μυαλό του ανθρώπου..Αυτή είναι η χαρά της ζωής…


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007

Ακόμα προσπαθώ..(Πυξ Λαξ)


Τέτοιες βραδιές μοναξιάς έρχονται στο μυαλό μου όλα όσα έζησα..όλα όσα θέλω να ζήσω..για όλα οσα ακόμα προσπαθώ..το τραγούδι αυτό τα λέει μια χαρά...


Για τους φίλους που θυμάμαι αυτά τα βράδια..
για τα νεύρα που μου σπάσαν στο στρατό...
Για τα όνειρα που μας τα δώσαν άδεια..
δεν θυμάμαι που την πάτησα κι'εγώ...

Για σένα κούκλα μου που βλέπω να παλεύεις..
και για μένα που'χω κολήσει εδώ...
Για τις μέρες που θα'ρθουν και τις φοβάμαι..
σ'ένα κόσμο που έχει αντίκρυσμα σκληρό...

Ακόμα προσπαθώ,ακόμα προσπαθώ...

Για τα χρόνια που περάσαν στο σχολείο..
για ό,τι είδα και δεν ήθελα να δω...
Γι'αυτά που μ' έμαθαν να ζω και να ελπίζω..
και δεν είναι αυτά που βρήκα εγώ...

Για τα σύνορα που θέλω να καούνε...
και για κόσμους όμορφους που πάω να δω..
για τα μάτια σου που στο μυαλό μου ζούνε...
για όλα αυτά που ακόμα τραγουδώ...

Ακόμα προσπαθώ...

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Παράξενη γιορτή..(σ' ενα κόσμο που πονάει πολύ)


Κοιτάζω γύρω μου..μαύρο σκοτάδι και πίκρα..κάποιος πληγώνει..κάποιος πληγώνεται, αιμορραγει..


Ξαπλωμένος σε ενα κρύο σανίδι προσπαθώ να σηκωθώ..μα πονάω..νιώθω χίλια μαχαίρια στο κορμί μου...Αρπάζω οτι βρίσκω μπροστά μου και το ρίχνω.."Μ' ακούει κανείς..;! Πονάω..!" Τίποτα..κανείς..Λές και κουφάθηκαν όλοι..Λές και ο ήχος της φωνής μου είναι άδειος...Πώς να το εξηγήσω..Πώς να το φωνάξω...


Ανοίγω τα μάτια..σκοτάδι ξανά..χάνω την ανάσα μου, παλεύω να κρατηθώ ζωντανός, απλώνω τα χέρια μου στο κενό..Στη μέση εγώ και όλοι γύρω..παράξενο..ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου..χτυπάει αργά...προσπαθώ να συνηθίσω τον πόνο..να ζήσω μαζί του..Τον χάνω..προσπαθω να τον ξαναβρώ..έτσι νιώθω πιο ζωντανός..


Και ξαφνικά φώς..! Κοιτάζω γύρω μου..Είναι όλοι εκεί..όσοι πλήγωσα, όσοι με πλήγωσαν, όσοι πληγώνω..Μα δέν με κοιτάει κανείς..Όλοι κοιτάνε ψηλά, επίμονα, κάτι ψάχνουν να βρούν μα δεν το βρήσκουν..Φωνάζω ξανά..τίποτα..


Αρχίζει ο χορός..Διασκεδάζουν μα δεν ξέρω γιατί..Όλοι πονάνε..μα χορεύουν και πίνουν και τραγουδούν..Όλοι πεθαίνουν..σε μια παράξενη γιορτή...

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Κι αν σε πιστέψω..εσυ το εννοείς..;


Πρέπει να φύγω..
Να σε ξεχάσω..
Να φύγω μακριά..

Βαρέθηκα τις τύψεις..
Τους φόβους..
Τις ανασφάλειες..

Χάρες δεν κάνω πια..
Αν θες να με βρεις, έλα να με βρεις..
Δεν έχω αντοχές..

Κι αν σε πιστέψω..
κι αν είσαι ψέμα..
κι αν φύγεις..
θα χαθω..το ξέρω..

Μείνε..
Μείνε δίπλα μου..
Φτάνει όσα είπες να είναι αληθινά..
και εγώ θα σε προσέχω..
το υπόσχομαι..

Γίνε ξανά το γυάλινο μου μυστικό..
το κρυφό μου φιλί..
η κρυστάλλινη αλήθεια μου..

Γίνε ξανά...

Hope Leaves (Opeth)


In the corner beside my window,

There hangs a lonely photograph

There is no reason I'd never notice

A memory that could hold me back...



There is a wound that's always bleeding..

There is a road I'm always walking..

And I know you'll never return to this place...



Gone through days without talking

There is a comfort in silence...

So used to losing all ambition..

Struggling to maintain what's left..



Once undone, there is only smoke

Burning in my eyes to blind..

To cover up what really happened

Force the darkness unto me...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

Δυσκολα αλλαζει το παρελθον..


Όσες φορές και αν προσπαθήσω, το παρελθόν με συνεχίζει να με κυνηγαει..Ισως γιατί έτσι είναι η ζωή.. Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα πρέπει να τα κερδίσεις με κόπο. Και αν το καταφέρεις, τότε είναι για πάντα δικό σου..Το πρόβλημα έρχεται όταν πια θελήσεις να το αφήσεις πίσω σου, να το 3εχάσεις, να το προσπεράσεις και να κάνεις πως δεν υπήρξε ποτε..Γιατι αυτό δεν φεύγει..σε ακολουθεί σε καθετί καινούργιο αρχίζεις...Και σε κάνει να πονάς..και να σκέφτεσαι..και να μετανιώνεις. . .

Δεν έχω άλλες επιλογες..στενευουν τα περιθώρια και πρέπει να πάρω αποφάσεις..Αποφάσεις που πονάνε, που μισώ..

Ποιος πόνεσε όμως και δεν γιατρεύτηκαν του πόνου οι πληγές..;

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Ριξε μου σταχτη στα ματια..(να μην δω που φευγεις)


Ρίξε μου σταχτη στα ματια..να μην δω που πας και εγω μενω εδω..

Δεν θελω να ξερω τον λογο.. Τους λογους τους βαρεθηκα...

Απλα δεν θελω να βλεπω..δεν θελω να μενω στο σκοτάδι της φυγης σου, να κρεμομαι απ'τα χειλη σου..να σταζω στα ματια σου..να δακρύζω στο περασμα σου..δεν θελω..


Κοιταξε πισω σου και δες τι μενει..δες τι αφησες απο σενα εδω..τι κραταω στα χερια μου... Μια ψυχη κουρελι.. Δεν μου εδωσες ποτε την ευκαιρια να σου κρατησω το χερι, να σου πω τα μυστικα μου, τις εννοιες μου, τα θελω μου, τα μπορω μου. . .Ριξε μου σταχτη στα ματια..γιατι μονο ετσι θα μπορεσω να παω παραπερα..Γιατι εχω κολλησει εδω. Και με ποναει το ιδιο μαχαιρι που με πονουσε παντα..Με τρυπαει στην καρδια και την ξεσκιζει. Δεν θελω τα ιδια που γινανε χθες. Γιατι αυτα πονανε...Κι εχω κουραστει...Ισως αυριο να φυγω, να ξεχασω, να γυρισω. να ζησω, να παιθανω..


Δεν με πειραζει που δεν θα 'σαι εκει..δεν με πειραζει που θα ζω μονος..


Εξαλλου εχεις φυγει προπολλου. . .

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007


Ειμαι το λαθος της στιγμης και η αναγκη του αυριο..

Πως φτασαμε ως εδω δεν θα μαθω ποτε..

Απλα κοιτα με στα ματια και εξηγα μου πως γεννιουνται τα ονειρα, πως κλαινε οι καρδιες, πως γελανε τα ματια...


Δεν θα ψαξω στο χτες, μα στο αυριο..


Κοιτα με στα ματια και πες μου... Πονας...;

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

Ακουσέ με, σου μιλάω..!


Με κοίταξε στα μάτια, χαμογέλασε και μου είπε "Σ'αγαπω".. Και ένιωσα αυτό το σ'αγαπώ μέσα μου να καιει τα σωθικά.. Αφησα το χέρι της να μου χαιδέψει το μάγουλο και έκλεισα τα μάτια.. Αχ, Θέε μου πόσο όμορφα ένιωσα μέσα μου εκέινη τη στιγμή.. Άναψαν χίλια φώτα.. Φωτίστηκε το σκοτάδι μου..Την πήρα αγκαλιά.. "Δώσε μου ένα σημάδι..Πές μια λέξη και θα μείνω..", ειπα μέσα μου..Πές πως με θές κοντά σου..Για πάντα..


Ανοιξα τα μάτια και κοίταξα το ταβάνι..


Ήμουν ακόμα στο δωματιο μου.. Στο σπίτι μου, με τις αναμνήσεις μου, με τα θέλω μου, τα μπορώ μου.. Πάλευα να κρατηθώ..Να κρατηθώ στο μέσα μου.. Θέλω να βρώ την άκρη..Να παλέψω να βρώ την άκρη...πρέπει να βρώ την άκρη..

The experience of survival is the key to the gravity of love


Μπορώ να πω πως η φράση αυτή δουλεύτηκε πολύ στο μυαλό μου για να μπορέσω επιτέλους να βγάλω μια άκρη και μια κάπως ολοκληρωμένη άποψη.. Και ρωτώ. Βρίσκεις στην αγάπη βαρύτητα; Και αν υπάρχει στην αγάπη βαρύτητα πόσο χρόνο χρειάζεται ο καθένας μας να το συνειδητοποιήσει..; Και άντε και το συνειδητοποιεί, σε ποιο βαθμό θα μπορούσε να το ελέγξει, πόσο χαμηλά θα μπορούσε να τον ρίξει..; Οφείλω να ομολογήσω πως πολύ λίγοι είναι οι άνθρωποι που έχουν τα ψυχικά αποθέματα να στηριχτούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.. Γιατί αγαπημένε μου σκληρέ κόσμε, τα περιθώρια που αφήνεις για να παλέψει ο καθένας μας με την δική του βαρύτητα είναι πλέον στενά.. Αφού ο ίδιος μας ο εαυτός πλέον δεν μας δίνει την δυνατότητα να αποκτήσουμε την εμπειρία της επιβίωσης.. Και ο λόγος απλός…η έννοια της επιβίωσης έχει χάσει πλέον το νόημα…

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

Αν ήξερες που να με βρείς, θα άγγιζες τ' αστέρια...


Περπατήσαμε όλο το απόγευμα στην ακρογιαλιά..
Κοιτάξαμε τ’ αστέρια, παίξαμε με τα σύννεφα και στο τέλος καθίσαμε στο πιο μεγάλο βότσαλο κι αγκαλιαστήκαμε..
Προσπάθησα να κοιτάξω στα μάτια της και να διαβάσω όλα όσα δεν τολμούσε να μου πει…και σκιάχτηκα.. Ένιωσα μέσα μου τον φόβο εκείνο που σου παραλύει την καρδιά. Προσπάθησα να συγκροτηθώ. Έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου για να μην καταλάβει πως μέσα μου ήξερα..

Ήξερα πως με είχε προδώσει...Ήξερα πως τώρα θα πλήρωνα με το ίδιο τίμημα, το ίδιο κόστος, τον ίδιο πόνο, την ίδια πίκρα.. και όμως έπρεπε να παλέψω.. Μαζεψα τα κομματια μου και συγκρατήθηκα..

Γύρισα το βλέμμα μου στο σκοτάδι τ’ ουρανού.. Ένιωσα τις κόρες των ματιών μου να διαστέλλονται τόσο πολύ σαν και προσπαθούσαν να ρουφήξουν όσο σκοτάδι έμεινε σ’ αυτό τον κόσμο. Ένιωσα το κορμί μου να παραλύει.. να μαγκώνει, να διαλύεται.. Πόνεσα..κατέβασα το βλέμμα και αγνάντεψα την θάλασσα στα σκοτεινά.. Μόνο έτσι μπορούσα να νιώσω έστω και για λίγο την ψυχή μου.. Στο σκοτάδι..εκεί που αγγίζεις το κενό, που μυρίζεις την αδιαφορία, που γεύεσαι το τίποτα..

Πέταξα το πέπλο την αλήθειας μου και ντύθηκα στο ψέμα.. Αύριο θα πετάξω..

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Θέλω το είναι μου να αγγίζει το τέλειο

Αν πιστεύεις σε μένα έλα να με βρείς.. Τι κρύβει ο καθένας μέσα του ανήκει δικαιωματικά σε εκείνον και αυτό που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε είναι πως ο τρόπος σκέψης του καθενός μας μπορεί να αλλάξει ή να αντιστραφεί απο λεπτό σε λεπτό. Αρκεί μια στιγμή για να πονέσει τόσο πολυ το μέσα μας, που χωρίς να το καταλάβουμε, γινόμαστε ένα με τον συμβιβασμό, την μικροπρέπεια και όλα όσα έχουμε στο παρελθόν αμφισβητήσει..


Κοιτάζοντας για ακόμα μια φορα όλα όσα έπρεπε να είχα αναλογιστεί και μετρώντας με δυσκολία για ακόμα μια φορά όλα εκέινα που έπρεπε να έχω βάλει σε τάξη στη ζωή μου, συνειδητοποιώ πως τελικά ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να κάνει τη ζωή του κουρέλια χωρίς καλά καλά να το σκεφτεί. Ο,τι μας πονά το κρατάμε κοντά μας γιατί αυτό είναι που τελικά μας κρατάει ζωντανους. Είναι το φάρμακο που έχουμε ανάγκη να νιώθουμε να κυλάει στις φλέβες μας. Και ο καθένας μας με ένα τρόπο αλλιώτικο. Γιατι πώς αλλίως θα μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας. Όταν κάνεις κατι που ξέρεις πως δεν είναι για καλό σου το πρώτο που έχεις να κανεις είναι να το δικαιολογήσεις. Σωστά ή λανθασμένα θα το κάνεις. Αλλά ποτέ συνειδητοποιημένα. Πάντα ρίχνουμε το φταίξιμο στους γυρω μας, στις καταστάσεις που μας περιβάλλλουν, στα "φώτα" που ήταν δυνατά και μας τύφλωσαν...



Το θέμα δεν έιναι να δίνεις φτηνές δικαιολογίες, αλλά να μην σταματάς να παλεύεις για να λυτρώσεις την ψυχή σου. Γιατί ο δρόμος δεν ήταν και ούτε θα είναι ποτέ εύκολος..Αξίζει όμως η προσπάθεια..Αφου κατα τη διάρκεια της διαδρομής βρίσκεις όλα οσα χρειάζεσαι για να φτιάξεις το μαγικό φίλτρο της ζωης...

Πιστευω σε οτι δυσκολα αφήνεται


Αγαπάω τον αδιαμφισβήτητο τρόπο σκέψης του σύμπαντος μου

Πετάω στα σύννεφα και κοιτάω την γή απο ψηλα

Μα πέφτω για λίγο και πεθαίνω...

Αν κοιταζες λίγο πιο βαθια θα μπορούσες να δείς την ψυχή μου


Το πρωί ξύπνησα με δάκρυα στα μάτια.."Τι μου συμβαίνει..; Αχ, Θεέ μου.." Πόσος πόνος, πόση πικρα..Είχα ξεμείνει απο τσιγάρα και κατέβηκα στο περίπτερο στη γωνία. Κοίταζα τον ουρανό. Ξανά και ξανά..Σαν και κάτι ήθελε να μου πεί. Να με φτύσει που την νύχτα που πέρασε έχασα για ακόμα μια φορά το εαυτό μου. Που για ακόμα μια φορά δεν βρήκα τη δύναμη να πω αντίο. Που έκανα την καρδιά μου να ματώσει τόσο πολυ για ακόμα μια φορά..
"Θα το παλέψω", σκέφτηκα. Αυτή την φορά θα παλέψω..Γύρισα στο διαμέρισμα και κάθισα στο τραπέζι. Κράτησα το βλέμμα μου στο ρολόι και αφέθηκα στις σκέψεις μου..

"Γιατί δεν με κοιτάς. Τι σου εχω κάνει..Κοίτα με. Σου μιλάω. Εγω..Εγώ να σ'αγαπήσω ήθελα μονο..να σταθώ πλάι σου, να σου κρατάω το χέρι..Μίλα μου, φοβάμαι, κρυώνω..μίλα μου..Πονάω καρδιά μου..σ'εχω ανάγκη, κράτα με..Σ'αγαπάω μ'ακους..σ'αγαπάω..σ΄αγαπω..."

Μιλα μου..Πές πως είμαστε δυο ξένοι. Δυο άγνωστοι που συγκρούστηκαν στο δρόμο..Και πες μου για τα δύσκολα που έζησες, πές μου για την αγάπη σου που έσβησες, για τα όνειρα που διέγραψες, για την αλήθεια σου που δεν πίστεψες ποτέ..
Και στο υπόσχομαι..υπόσχομαι πως εγώ θα σου πώ τα εύκολα που δεν έζησα ποτε, το μίσος που ποτέ δεν θα σβήσω, τα όνειρα που δεν έκανα ποτε. Μα πάνω απ'ολα θα σου μιλήσω για το ψέμα μου..αυτό που δεν σταμάτησα στιγμή να το πιστεύω.

Και μέσα μου θα ξέρω καλά..πως αν κοίταζες λίγο πιο βαθιά, θα μπορούσες να δείς την ψυχή μου..

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007

Μια ψυχή θέλει αιώνες να βρει τον δρόμο της επιστροφής. Και αν αυτό αγγίζει έστω και λίγο την αλήθεια σας, τότε εγώ θα γράφω αιώνια.



“Περίμενα για χρόνια να έρθουν να με βρουν όλα όσα τελικά έπρεπε να ψάξω βαθιά στη ψυχή μου για να βρω..”

Κοίταξα έξω απ’ το παράθυρο για μια στιγμή.

Κράτησα την εικόνα αυτή στο μυαλό μου. Είπα μέσα μου όσο κράτησε κράτησε και αυτό ήταν. Τελειώνει εδώ, στο σκοτάδι…Την κοίταξα για λίγα λεπτά και άρχισα να μαζεύω τα ρούχα μου απ’ το πάτωμα. Έριξα λίγο νερό στο πρόσωπο. «Μα τι κάνω Θεέ μου?»

Πώς να σβήσει το μυαλό μου όλα όσα ζήσαμε.. Πώς να ξεριζώσω απ’ την καρδιά μου όσα ένιωθα μέσα μου γι’ αυτή την γυναίκα, ακόμα και τώρα, χωρίς να χρειαστεί να ξεριζώσω την καρδιά μου. Πως να κάνω να φανεί πως είμαι δυνατός. Δυνατός για μένα και γι’ αυτήν. Δυνατός για τους γύρω μου.. Παλεύω τώρα πια με το «είναι» μου..και αφήνω τα θέλω μου πίσω. Πρέπει να ψάξω να βρω την ψυχή μου, μια άκρη στην ατελείωτη σιωπή του κόσμου μου.. Και αν την βρω..; Δεν είναι δυνατόν. Θα αντέξω να την αντικρίσω..; Φοβάμαι. Για μένα και για την άλλη πλευρά του εαυτού μου.
Γυρίζω ξανά και την κοιτάζω.. Την αγαπώ. Την αγαπώ γιατί στα μάτια της βλέπω θάλασσες. Γιατί στην αγκαλιά της βρίσκω νησιά. Γιατί στους κτύπους της καρδιάς της ακούω νεράιδες να τραγουδούν. Γιατί έτσι έμαθα πως είναι να αγαπάς..
Θέλω να φύγω μακριά. Πρέπει να φύγω μακριά. Να πετάξω και να αγγίξω το κενό. Αυτό που ένιωσα την πρώτη φορά που κοίταξα μέσα μου. Το κενό που μου στέρησε το χάδι για χρόνια. Αυτό που μας φτύνει και μας παρατά στη μέση του δρόμου με τα παπούτσια στο χέρι. Να φύγω.

Έφτασα στη πόρτα και σταμάτησα. Ή τώρα ή ποτέ. Αγγίζω το χερούλι και χιλιάδες εικόνες και συναισθήματα μαγκώνουν το μυαλό μου. Περνώ την σκέψη μου από μέρη γνώριμα και ξεχασμένα τώρα πια. Ξαπλωμένη στο κάθισμα του συνοδηγού να πλανιέται στον ύπνο της… «Ονειρεύεται» σκέφτομαι και χαμογελώ. Άραγε εμένα; Ναι, εμένα θα ονειρεύεται.. Εμένα που της κρατάω το χέρι τόσα χρόνια. Εμένα που την κρατάω ψηλά. Εμένα. Γυρίζω το βλέμμα μου ξανά στο δρόμο και συνεχίζω το δικό μου ταξίδι. Αχ, και να ‘ξερες τι νιώθω για σένα.. Πώς ξυπνά η καρδιά μου κάθε φορά που με φιλάς..Πόσο γλυκά νιώθω το άγγιγμα σου στο στήθος μου.. Σ’αγαπάω, φως μου. Μα θα φύγω..

Βγάζω τα παπούτσια και ξαπλώνω στο κρεβάτι. Κοιτάζω το γαλήνιο της βλέμμα και προσπαθώ να ησυχάσω. Ξεσπώ σε λυγμούς… Κενό, πόνος, αηδία. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στο σκοτάδι..

Ίσως αύριο..
(συνεχίζεται)