Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Πως αγγίζω το άπειρο; Πως ξεκινάω να γράφω πάλι απ΄την αρχή; Πως σταματάω να φοβάμαι;
Είναι στιγμές που σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο ελάττωμα μου, είναι η απόλυτη κυριαρχία που έχω του εαυτού μου. Δεν μπορώ να ξεχάσω, δεν μπορώ να αφήσω πίσω, δεν ξέρω να τεμαχίζω στιγμές και να κρατάω μόνο τα καλά. Είναι παράξενο πόσο περήφανος είμαι για όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Καλά, καλά, μέτρια.

Κάποτε μου είπαν πως δεν μπορώ να εγκαταλείπω έτσι απλά, πως δεν γίνεται να μαζεύω τα πράματα μου και να φεύγω.

Τώρα ξέρω πως αν δεν τα έκανα όλα έτσι όπως ακριβώς τα έκανα, δεν θα'τανε τίποτα δικό μου. Χρειάστηκε χρόνος να καταλάβω πως δεν θα μετανιώσω ποτέ για όσα εγώ διάλεξα να'χω στη ζωή μου. Όσοι έφυγαν, όσοι πήγαν παρακάτω, όσοι έμειναν στάσιμοι.

Μου λείπει το σκυλί μου, η αλήθεια στα μάτια της, το γυαλιστό άσπρο χρώμα της, η ουρά που δεν σταματάει ούτε μια στιγμή να μου δείχνει πόση χαρά της δίνω.


Us against the world. 

Εγώ και το σκυλί μου και όλα είναι πια γίνονται όμορφα. Μερικές φορές σκέφτομαι πως δεν έχω ανάγκη τίποτα άλλο. Μετά...γίνομαι άνθρωπος.


And What I am to you is not real
What I am to you, you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I'll ask for the sea

Don't throw yourself like that
In front of me
I kissed your mouth, your back
Is that all you need?
Don't drag my love around
Volcanoes melt me down

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Free

Πόση δύναμη έχουν οι λέξεις; Οι δικές μου, οι δικές σου...Όλα λένε πως βρήκαμε πνοή ξανά, για να λέμε όσα αφήναμε να πνίγονται στις μέρες τις δύσκολες, τις μαύρες... Μην στεναχωριέσαι... ο κόσμος ξέρει μόνο ένα μονοπάτι. Αν χαθείς λίγο, αν αφήσεις να γίνουν όλα ψεύτικα, αν η καρδιά σου πια είναι ξύλινη σαν τα "κεφάλια" μας, δεν πειράζει... Να θυμάσαι πάντα πως οι ξύλινες καρδιές όταν χτυπάνε, κάνουν περισσότερο θόρυβο...
Έτσι θα σε θυμάμαι... σ' έναν ψεύτικο κόσμο από χαρτί... να ζωγραφίζεις και να το βάζεις στιν άκρη...πίνακες, πίνακες μεγάλοι, μικροί, ασήμαντοι... μην τον κάψεις, αυτόν τον κόσμο τον αγάπησα, τον ένιωσα, τον άφησα να με κάνει και μένα χάρτινο, αδύναμο, "λεπτό"...Όσες φορές  και να το πώ, να ξέρεις πως κυλάς στις φλέβες μου ακόμη. Άλλαξα, μεγάλωσα, έγινα μεγάλος και τρανός...Δεν το βλέπεις..; Χωρίς εσένα στο αίμα μου...τίποτα.

Κάτι μέσα μου φωνάζει πως όταν γεννήθηκα, ο κόσμος μου ήταν βουβός. Σαν βουβός κινηματογράφος. Όσο φώναζε η ψυχή μου, τόσο λιγότερο την άκουγα. Κι όσο ήθελα να φωνάξω εγώ, τόσο χαμήλωνε η ένταση. 

Κάπου το'χω ξαναδεί το έργο. Αλλά που;


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

The boy with the bubblegun

Υπάρχει ένα μέρος που τα πουλιά κελαηδάνε αλλιώτικα. Παραμύθι. Θυμάσαι τότε; Τρέχαμε. Εγώ εδώ, εσύ εκεί. Κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο. Κάποιες φορές, σαν κι αυτή, που με πονάει ο λαιμός μου, που ο ιδρώτας φωνάζει πυρετό, που τα μάτια είναι κόκκινα πρισμένα έτοιμα να ξεσπάσουν σαν καταρράκτες, τότε είναι που σε σκέφτομαι. Ήταν φορές που έβρισκες τις μέρες σου γεμάτες ηλιοβασιλέματα και ακρογιαλιές. Τα δύο που λατρεύω περισσότερο σε τούτο τον κόσμο. Κάποτε τρελλαινόμουν, ξέρεις, που δεν μπορούσα να βάλω την λέξη "τούτο" μέσα στις προτάσεις μου. Σήμερα δεν ξέρω αν με νοιάζει πια. Είναι που μεγαλώνουμε, λένε. Και ξέρεις τι; Αλήθεια είναι. Γράφω σωστά. Το'χεις προσέξει; Κάποτε θύμωνες που το συκώνομαι το 'γραφα με ''υ''.. Πόσο αφελείς κι οι δυο μας. Και το 'δυο' γράφεται και 'δύο'. Αλλά διαλέγεις και παίρνεις, δεν κάνες ποτέ του κεφαλιού σου. Και φέτος έμαθα πως το 'ποιος' δεν παίρνει τόνο, ούτε το 'πως' άμα ξέρεις πως δεν είναι ερώτηση. Πώς όμως το 'μαθα δεν ξέρεις..Εδώ σε θέλω να θυμηθείς το παραμύθι. Κάποτε τρέχαμε. Πριν λίγο καιρό σου ΄χα πει πως σταμάτησα να τρέχω, πως δεν μου μένει πια τίποτα να προλάβω. Πόσο αφελείς κι οι δυο μας. Στα λεγα μα εσύ δεν έβλεπες την ώρα να πας παρακάτω. Κι εγώ..εγώ άλλαξα. Τόσα χρόνια, αρκετά δεν ήταν. Μου μένει στο μυαλό πως κάποια στιγμή δυο άνθρωποι αγαπήθηκαν τόσο πολύ, που δεν άντεχαν να βρίσκονται ο ένας κοντά στον άλλον. Και σε πίστεψα, πίστεψα πως όσο πιο κοντά σου ερχόμουνα, τόσο χειρότερα τα κάναμε. Δεν υπολόγισες ποτέ όμως πως σε πίστεψα τόσο πολύ, που στο τέλος το νιωσα. Έγινε κομμάτι μου, με μεταφόρφωσε, μου δωσε πνοή, με οδήγησε...και στο τέλος. Στο τέλος έσπασε. Έσπασε και χάθηκε.

BREAK. (τσιγάρο)

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ποιός θέλει να γίνει γραφικός;



Που να τις βάλεις όλες αυτές τις σκέψεις, τις εικόνες..; Και πως ν' αντέξεις να μην σκεφτείς έστω και μια φορά πόσο σε άλλαξαν οι δρόμοι, τα στενά, οι πλατείες και τα συντριβάνια..; Δεν ξέρω αν μπορώ να ησυχάσω.. Στην μοναξιά έρχομαι ξανά εδώ, τα κλειδιά στη τσέπη, να βάζω το χέρι μου κάθε τόσο και να τα κουνάω για να νιώθω αυτή τη σιγουριά που πουθενά αλλού δεν έχω νιώσει. Τα θέλω μου, τα μπορώ μου, οι λύπες, το άγχος, οι χαρές..Εχω γεμίσει το κεφάλι μου με όλα αυτά που για χρόνια ονειρευόμουνα. Να ξέρω, να μπορώ να πώ, να έχω να πώ..



Είναι τελικά όμορφο να ονειρεύεσαι, ν'αλλάζεις. Είναι ακόμη πιο όμορφο όμως να περιμένεις, να ελπίζεις. Βάζεις ένα κομματάκι στο παζλ, κλείνεις τα μάτια, κάνεις μια ευχή και πέφτεις ξανά στο ψάξιμο. Αυτή τη φορά κοιτάζεις για ένα κομματάκι ουρανό, λίγη περισσότερη σιγουριά και με τα μάτια στραμμένα στο μόνο πράγμα που είσαι ελεύθερος να γεύεσαι, να μιλάς, να βλέπεις. Ο ουρανός μου σήμερα είναι γαλάζιος, όπως τα ονειρά μου. Τον θέλω γαλάζιο, τον χρειάζομαι έτσι. Σ'ένα πίνακα, είναι το χρώμα που πάει με όλα. Γιατί είναι το χρώμα που ελευθερώνει τις αισθήσεις.

Κάθομαι σ'ένα λεωφορείο κόκκινο.

Λονδίνο.

Τι να πεί κανείς για το Λονδίνο. Γεύεσαι. Μια γέφυρα, ένα ρολόι και μια ρόδα. Κι εκεί που λες πως δεν βρίσκεις ούτε μια δόση ρομαντισμού, χρειάζεται μια μέρα να σου φέρει τα πανω κατω. Μια μέρα σε μια προκυμαία, ένα απόγευμα στην Camden να κάθεσαι στο κανάλι και να κοιτάς την αγορά, ενας περίπατος στην Τrafalgar, και λίγα λεπτά, όσο να κάνεις ένα τσιγάρο καθισμένος κάτω απ΄τα τεράστια φτερά στο Angel..όταν ανακαλύπτεις μια πόλη, πρέπει να ξέρεις που να ψάξεις, πρέπει τα μάτια σου να ξέρουν που να δουν. Πρέπει να ξέρεις πως όταν κάθεσαι σ΄ένα κόκκινο λεωφορείο, η πιο όμορφη θέση είναι στο πάνω πάτωμα, μπροστά μπροστά. Κι όταν περνάς απο London Bridge, καλά κάνεις να περάσεις απ΄τις στοές, να αγγίξεις λίγο τις πέτρες, να βγάλεις μια φωτογραφία το ξύλινο καράβι και μετά να ξεκουραστείς μπροστά στο μουσείο. Δεν είναι γραφικό το Λονδίνο. Ποτέ δεν ήταν. Μα τόσα χρόνια ταξίδια, ένα έχω μάθει. Καμιά πόλη δεν θα΄ταν τίποτα χωρίς τις ψυχές που την στοιχιώνουν κάθε μέρα και κάθε βράδυ. Το αγαπάω το Λονδίνο. Το αγαπάω γιατί στην καρδιά της πόλης, ο Έρως σε σημαδεύει με το βέλος.

Κι αν τολμάς...μην αγαπήσεις.

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

ΣκοΤΕΙνή πλευΡΑ

...ξέρεις, πάντα θα έχω μια σκοτεινή πλευρά

αυτήν που κάποτε αγάπησα, που έθρεψα, που μεγάλωσα και θαύμασα..μην ρωτάς γιατί. Ποτέ δεν ρώτησες. Χρειάζομαι χρόνο να ψάξω, να βρώ, να καταλάβω. Τραγούδια. Αυτά τα μερικά που κατεβαίνουν τόσο βαθιά στην ψυχή μου, που δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο να επιστρέψουν στην επιφάνεια. Κολλάνε στον πάτο, ουρλιάζουν. Κι όταν πια πέφτει το φώς και χάνονται στο μαύρο, συμβιβάζονται. Κι έπειτα, γίνονται ένα, διαιωνίζονται,  πολλαπλασιάζονται, αυξάνονται και πληθύνονται μέχρι ν' αρχίσουν να μασάνε.  Το μέσα μου, τα αισθηματά μου..μετά, ανεβαίνουν στο κεφάλι μου, τρώνε τις σκέψεις μου, βγαίνουν στα μάτια μου, κυριεύουν το μυαλό μου. Δεν είναι ευκολο, ξέρεις, να βλέπεις τον κόσμο με μάτια που ανήκουν αλλού..Εχω θολό μυαλό, γεμάτο θάλασσες. Κοιμάμαι ήσυχος πάντα μετά τις 5. Την ώρα που ξυπνάνε οι προστάτες μου. Εμαθα να'χω την φύση με το μέρος μου γιατί χατίρι δεν μου χάλασε ποτέ. Οσες μέρες ήθελα να τις κάνει νύχτες, μου τις έκανε..κι είμαι παιδί που ανθίζει τις νύχτες. Ετσι κι αλλιώς, μέσα μας, σκοτάδι κάνει πάντα..και δυο μάτια δεν είναι ποτέ αρκετά, άμα τα κρατάς κλειστά...

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

End of reign

Ενα χτύπημα μοιραίο. Κι όσο μπορείς να το αντέξεις, άλλο τόσο δυναμώνει για να σου θυμίζει πως κάποτε, κάποιοι μίλησαν γι'αυτό. Πέφτει. Πέφτει ένδοξα, σαν εκείνους τους βασιλιάδες που κάποτε έχτιζαν τα παλάτια τους πνιγμένα στο χρυσάφι. Μα δεν τους είπε ποτέ κανείς πως το χρυσάφι δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο εφτά γράμματα. Εφτά γράμματα, εφτά ψυχές, εφτά κατηγορίες. Πέφτει. Κι αν συνεχίσει να πέφτει, θα γεμίσει τον κόσμο με μια αρρώστια τόσο βαριά, που η μοίρα όσες φορές κι αν γραφτεί, κανείς δεν θα γλιτώσει. Το χέρι ψηλά, η παλάμη κλειστή, κι ο δείχτης να σημαδεύει τον ουρανό. "Εκεί θα 'μαστε όλοι μια μέρα..". Κι όσα θα κοιτάμε απο ψηλά θα μας φωνάζουν ιστορίες για αχρείους, σημεία και τέρατα..Πέφτει. Πέφτει βίαια, λες και το χτύπημα του ρούφηξε τη δύναμη που κάποτε τον κοίταζε στα μάτια και τον ξυπνούσε. Δεν ξέρω τι αφήνει πίσω. Ετσι κι αλλιώς η ψυχή και η δύναμη δεν μετριούνται στα δάχτυλα. Ετσι κι αλλιώς, αν μπορούσε να μετρήσει κανείς το φώς, θα κλεινε τον κύκλο της ζωής του σ'εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα που έδειχνε τον ουρανό.

Πέφτει. Πέφτει γιατί οι γραφές το λένε. Κι όσα έγραψαν αυτοί, εμείς τα ακολουθούμε κατα γράμμα. "Κι αυτός θα πέσει μια ώρα που οι μέρες και οι νύχτες δεν θα 'χουν τελειωμό, κι αν δείξει τον ουρανό, τότε μαζί του κι ο κόσμος θα χαθεί.."

Κι έτσι φύγαμε όλοι για ταξίδια. Ταξίδια στο άπειρο, στο άγνωστο, εκεί που το μαύρο και το άσπρο συγκρούονται και φτιάχνουν χρώματα που δεν τους δώσαμε ακόμη ονόματα. Κανείς δεν φοβάται, γιατί τώρα πια όλοι ξέρουν. Κανείς δεν κοιτάει που πάμε, γιατί όλοι εμπιστεύονται...παράδοξο..αυτός που κάποτε έπινε κρασί και λέρωνε τα χέρια του με αίμα, είναι αυτός που έσωσε τον κόσμο...Πέφτει, και θα πέφτει, μέχρι το τελευταίο σκοινί που κρατάει αυτο τον κόσμο να κοπεί. 

Ανοίγω τις πόρτες και περιμένω. Είναι όμορφο να βλέπεις τον κόσμο να χάνεται απο ψηλά.

Κάποτε δήλωσα ταξιδιώτης. Ποτέ όμως δεν διευκρίνησα που κάνω τα ταξίδια μου..κι όσο παράδοξο κι είναι, είμαι χαρούμενος με ό,τι έχω. Γιατί αυτά που έχω, είναι αυτά που είμαι...