Ας ερθει...

Κι ετσι θα τρεχουμε..και θα βρισκουμε σωσιβια στη θαλασσα..θα γατζωνομαστε και παρεα θ’αρμενιζουμε στα συννεφα..και θα βγαζω απ’τις τσεπες μου ζαραχη να σε ταιζω..κι υστερα θα κλαιμε..οπως καναμε παλια..θα σε κοιταζω, θα σου χαιδευω τα μαλλια, θα σε νανουριζω..και μετα θα φευγουμε παλι..και υποσχομαι να σ’αφήνω να μου λες πως ήταν η μερα σου. Θα γελαω με τις μερες που περνουσα χωρις εσενα..θα κοιταζω τα χερια σου που ιδρωνουν..θα τα φερνω στο προσωπο μου..θα τ’ακουμπαω στο μαγουλο..και θα κοιμαμαι..και καπως ετσι ολα θα ξεμπερδευονται..γιατι στο μυαλο μου ολα δεν εχουν τελειωμο, τίποτα δεν κανει παυση..και το λατρευω όσο λατρευω εσενα..γιατι ετσι νιωθω ελευθερος, ετσι εχω τα ματια μου ανοιχτα..Ανοιχτα να βλεπω τον κοσμο οπως γουσταρω. Γιατι ο,τι γουσταρω αρέσει και σε σενα..και δεν χρειαζεται ,ξερεις, να προσπαθω πολυ....εκεινο το βραδυ στις θαλασσες που ταξιδευαμε..στα χα πει ΟΛΑ..ολα σε μια λεξη..μια λεξη που θέλω να ψαξεις να βρεις .. Η δική μου ταινία εχει τελειωσει οπως τελειωνει τα κουτί με τα κριτσινια..και δεν εχω τίποτα στο σπιτι να ταισω το στομαχι μου..θα παω αυριο σουπερμαρκετ να ψωνίσω δυο μεγαλα ψαρια..και θα πιαστουμε στις ραχες τους και θα φυγουμε ξανα..και αυτη τη φορα θα κανουμε τον γυρο του κοσμου..να σου δειξω τα λιγα και τα πολλα που χανεις οταν χανεσαι...θα γεννιόμαστε ξανα και ξανά για να ριχνουμε βελη αγαπης ο ενας στον αλλον..
Κι ετσι θα σ’αγαπω..θα σου δειχνω δρομακια που δεν φαινονται στους χαρτες..και θα σε παραπλανω..θα σου κανω σινιαλα απο ψηλα για να περνας χαρουμενα τις μερες σου..και θα σου δειχνω πως να κοιμασαι ηρεμα..πως να κλεινεις τα ματια και να ταξιδευεις αμέσως..πως να τρελλαίνεις τις πυξιδες, να μην βγαζουν νόημα..και να κλαις που δεν βρισκεις γυρισμο..
Προσπαθω εδω και χρονια να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα..μια σειρα λογικη, με ευδιακριτες ολοκληρωμενες προτασεις, χωρις να μπερδευω το νόημα..
Μα φαινεται πως η καρδια μου χτυπαει ακόμη αλλου...κι οσο η καρδια δεν λεει να ξημερώσει, κανεις δεν ξημερωνει γύρω της..

Συγνωμη που γραφω μπερδεμενα..ετσι κι αλλιως μόνο εγω συρρικνώνομαι σε εικόνες...

Σκέψη

γι'αυτους που κρυβονται..
γι'αυτους που φοβουνται..
γι'αυτους που εχουν μεγαλη ιδεα για τον εαυτο τους..
γι'αυτους που γίνονται κορόιδα..γι'αυτους που τολμουν να πιστεύουν πως κάποτε θα γίνουν μεγάλοι χωρίς γνωμονα τη σύνεση και αρετή..
γι'αυτους που κοιμούνται και κάποτε θα ξυπνήσουν..
γι'αυτους που δεν ξέρουν και θα μάθουν..
γι'αυτους που δεν δινουν ευκαιρίες να γνωρίσουν, να μάθουν, να παίξουν..
γι'αυτους που είναι επιλεκτικοί στη ζωή και ξεχνάνε τα απλά..

γι'αυτούς που είναι εδω και γι'αυτούς που δεν είναι..
γι'αυτούς που έγιναν πια οικογενειά μου..
γι'αυτούς τους λίγους που πραγματικά με ξερουν..
γι'αυτους που πιστεύουν στις δυνατοτητες τους για να μπορουν να πιστευουν και στις δικες μου..

επιτέλους ανάσα ...

The call to arms was never true
Time to imbibe here’s to you
I’ll tell you stories bruised and blue
Of drum machines and landslides

Just one more round before we’re through
More psychedelic yuppie flu
It’s such a silly thing to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
And rob their houses

The call to arms was never true
Let’s take a ride and push it through
Suspended animation glue
Blame it on apartheid

Let’s spend the night in Jimmy shoes
I’ll give you coats and cheap shampoo
I’ll give you nothing else to do
Now we’re stuck on rewind

Let’s follow the cops back home
Follow the cops back home
Let’s follow the cops back home
and rob their houses

The call to arms was never true
I’m medicated, how are you?
Let’s take a dive, swim right through
Sophisticated point of view...

Placebo, Halle Tony Garnier, Lyon 07/11/2009

Περιμενει,κοιταει..και ειναι γλυκο και πικρο συναισθημα μαζι. Αγγιζει τις αρθρωσεις και τις κανει να τριζουν..φοραει ενα πεπλο λευκο και παλευει να το βγαλει..και ριχνει βροντες και αστραπες, και βριζει..φτυνει στη ψυχη του και σκιζει τα σωθικα. Δεν βρισκει λυτρωμο, δεν βρισκει δρομο. Οι μοιρες του τα φερανε στο πιατο.Τα μαγεψε, τα πιστεψε κι εβαλε χρωμα και ζωη. Και λυσσασμενος τα κατασπαραξε. Και τα κατεβαζε ενα ενα τραβωντας το λουρι που καποτε του κοβε τον λαιμο..Κι οταν τα χωνεψε αρχισε να τα ξεχναει..και κρατησε ενα χαμογελο στα χειλη που του δινε ζωη μεσα απο καθρεφτες. Για ο,τι παλεψε, για ο,τι και οποιον νικησε.

Kι οταν πια μεγαλωσε, ολα του φαινονταν τοσο μικρα και ασημαντα. Ηταν βλεπεις τα δυσκολα χρονια που δεν μπορεσε ποτε του να δεχτει πως περασε. Γιατι οι γυρω του, προτιμουσαν να τον βλεπουν σαν αυτον που κι αν χανεται παντα θα επιστρεφει..κι επιστρεφει γιατι μεχρι εκει του εμαθε η ζωη να φτανει. Γιατι το κοκκινο δερματινο λουρι του δεν τον αφηνε ποτε να παει πιο μακρια. Κι ας ενιωθε ελευθερος, κι ας ειναι..

Λιγα χρονια αργοτερα, μεγαλος πια, γεματος γνωση, τους εβρισε. Τους εβρισε που ηταν ολοι σαν τα μουτρα του και χειροτεροι. Που αυτος παλευε μα ποτε δεν σκοτωνε το θυμα..γιατι ηθελε να το θαυμαζει, να το κοιταει να υποφερει..Και μεσα μεσα ερχοντουσαν και καποιοι αλλοι, γνωστοι και αγνωστοι. Αυτοι ηταν απλα μηδενικα, αυτοι ηταν απλα για να περναει την ωρα του. Μ'αυτοι εφυγαν. Η καλυτερα τους εδιωξε..γιατι αυτοι ηξεραν μονο να τρωνε και να πινουν, να γελανε με τον πονο του, να κλαινε με τη δικη τους την καταντια.

Ναι, σε σενα μιλαω..που μιλας και πινεις και γελας, με θρασσος. Που κρατας τα βραδια τα μαξιλαρια για να νιωθεις κοντα σου ο,τι ποτε δεν ηταν δικο σου..αυτο το τιποτα που καποτε θα γινει η ζωη σου. Δεν περιμενα καλυτερα, δεν ηθελα ν'ακουσω παραπανω..Μου ειναι αρκετο που ζεις στην αφανεια. Που κρυβεις και κρατας σφιχτα ολα οσα σου δινουν ζωη μπας και σου φυγουν..Μα μην ξεχνας πως τα χερια κουραζονται..κι οταν πια θα ξεχαστεις, θα φυγουν ολα μακρια..Ο,τι κραταμε με το ζορι, δεν ειναι δικο μας..Κι ας μην ακους, δεν θα ναι η πρωτη φορα..Κι ας μην θες να ξερεις, δεν θαν η τελευταια..και σε τρωει το γιατι, αλλα οχι το δικο μου..Το δικο σου, αυτο που κανεις απ'αυτους τους λιγους δεν μπορεσε ποτε να σου απαντησει..

"Ποτέ ο άνθρωπος δεν κάνει καλύτερη περιγραφή του δικού του χαρακτήρα, όσο όταν περιγράφει το χαρακτήρα ενός άλλου" ..

Τελικα, μ'αρέσουν τα λαθη μου και οι λαθος επιλογες μου..

The stars conspired to bring me here, on a day like this..
The sun beats down upon my pride, like a wounded star

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin.

Don't stand, don't stand so close to me,
I'll bring you down,
But I'll fly, oh I'll fly beneath the sun
Watch me burn, oh, watch me burn!

What did you want from me?
Why did you bring me here?
I'm facing my foolish fate, oh..
I'm too high, too close to the sun;
I'm too high, my curious Icarus wings melt from my skin..

Oh, I'm too high, too close to the sun;
Too high, my curious Icarus wings melt from my skin..




Επιτελους, η απαντηση που περιμενα..! Ξερω ενα καλο..Οσα δεν φτανει η αλεπου, τα κανει κρεμμασταρια..! Σου λεει κατι..; Αμφιβαλλω..

“If you stand straight, do not fear a crooked shadow.”

Φυγε, τι περιμένεις;;

Δεν αφήνεις κι αλλη επιλογη..ετσι για να 'μαστε καλυμμενοι ενα πραμα! Δεν ειναι το ενα ειναι το αλλο; Κανεις πως ξερεις..ενω δεν ξερεις, λες πως μπορεις να καταλαβαινεις..ενω δεν μ'εμαθες ποτε..

Χαλαρωσε λιγο, θολωσε το μυαλο σου απ'την υποτιθεμενη ανιδιοτελεια που σε διακατεχει μηπως..;

Μπορω να πω πως περιμενα και καλυτερα..μπορω να πω πως νιωθω ντροπη που καποτε ενιωθα αγαπη..Φτυνουμε και μετα ζηταμε και τα ρεστα, καπως ετσι καταντησαμε..

...

Θα χαρω να με δεις να πεφτω σαν αστερι που καποτε σε φωτιζε..γιατι καπως ετσι θα ξερω πως κερδισα για ακομα μια φορα..Γιατι οταν πεφτει εν' αστερι, εκπληρωνονται ευχες..και ξυπνανε παραμυθια..και γεμιζουν οι μερες απο φως..και γινονται ολα τόσο γλυκα και ομορφα, που ανθρωποι σαν εσενα δεν χωρανε στο συμπαν..

....

Δεν καταφερες ποτε να με φτασεις κι αυτο θα σε τρωει ..Και ξερεις τι; Δεν εμαθες ποτε τίποτα. Γιατι ποτε δεν ηθελες να ξερεις..παντα σε βολευε να γεμιζεις το δικο σου κενο με ο,τι περισσευε απ'τους αλλους..παντα σου αρεσε να ακους μα ποτε να βρισκεις λυση. Γιατι αυτο σ'ευχαριστουσε, μοναχα να ξερεις..Καποτε ολα πληρωνονται φυσικα..αλλα μη νοιαζεσαι για μενα, το δικο μου τιμημα το πληρωσα οταν σε γνωρισα..Θες λογους..; Λες και δεν τους ξερεις.

Θες κατι αλλο; Μια συγνωμη..; Εγω δεν ειμαι σαν τους αλλους..Τις συγνωμες μου εγω τις κρυβω και τις δινω τ'απογευματα στον ηλιο..τις ριχνω στη θαλασσα να τις βρουνε ναυτικοι..μ'αυτες ποτιζω καθε μερα τα λουλουδια μου.. Μα στα σκυλια δεν τις εριξα ποτε...



Κουραστηκα..κι οσο δεν λες να φυγεις, γερναω και σαπιζω..φυγε λοιπον..φυγε μην γινω σαν εσενα...